Δεν βλέπει ωραιοποιημένα το πολιτικό σκηνικό όπως διαμορφώθηκε μετά τη διπλή εκλογική αναμέτρηση και ευθαρσώς διαμηνύει προς κάθε κατεύθυνση ότι η εκλογική επιτυχία του ΑΚΕΛ στην τοπική αυτοδιοίκηση δεν συμψηφίζεται με το αρνητικό αποτέλεσμα των ευρωεκλογών. Ο Αριστος Δαμιανού παραδέχεται ότι δεν επιτεύχθηκαν για το ΑΚΕΛ, τα προσδοκόμενα στις ευρωπαϊκές εκλογές, κρατά την προσπάθεια για τη δημιουργία μιας ισχυρής κοινωνικής συμμαχίας με στόχο την προοδευτική αλλαγή που βρίσκεται στο επίκεντρο της δράσης του κόμματος της Αριστεράς. Θέμα ανάληψης ευθυνών για την εκλογική αποτυχία δεν φαίνεται να παίζει στην Εζεκία Παπαϊωάννου με τον κ. Δαμιανού να τονίζει ότι στο ΑΚΕΛ βρίσκονται σε πορεία ανάκαμψης που ούτε εύκολη είναι, ούτε απλή. Τονίζει ότι σε αυτό το στάδιο προέχει η ενότητα στόχων και δράσης και υπεραμύνεται της ηγεσίας Στέφανου Στεφάνου σημειώνοντας ότι ανέλαβε σε μια κρίσιμη καμπή και σε τρία χρόνια πολλά αλλά πρέπει να γίνουν κι άλλα τόσα.

Βάλατε ψηλά τον πήχη για τη διπλή εκλογική αναμέτρηση αλλά περάσατε από κάτω σε ότι αφορά τις ευρωεκλογές και δεν μπορείτε να κρύψετε την αποτυχία κάτω από την ανάδειξη δημάρχων με τις ιδιάζουσες συνεργασίες. Και τώρα;

Αντιθέτως, οι στόχοι που τέθηκαν συλλογικά, πριν από ένα περίπου χρόνο, ήταν ρεαλιστικοί σε ό,τι αφορά στις ευρωεκλογές. Επιδιώκαμε διατήρηση των δύο εδρών και αύξηση στα ποσοστά, με σημείο αναφοράς τις τελευταίες εθνικές εκλογές, που ήταν οι βουλευτικές. Παρά το γεγονός ότι σε απόλυτους αριθμούς είχαμε μικρή αύξηση, αυτό που στιγματίζει το αποτέλεσμα είναι η απώλεια έδρας. Και αυτό συνιστά αποτυχία. Είναι αλήθεια ότι στις εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση καταγράψαμε σημαντικές νίκες και επιτυχίες. Δεκατέσσερις από τους είκοσι δημάρχους για τις ελεύθερες περιοχές και έξι από τους οχτώ δημάρχους για τους κατεχόμενους δήμους προέρχονται από την Αριστερά ή υποστηρίχτηκαν από το ΑΚΕΛ. Κερδίσαμε σχεδόν όλους τους μητροπολιτικούς δήμους, όπως και το Στρόβολο. Εκλέξαμε τρεις από τους πέντε προέδρους επαρχιακών οργανισμών αυτοδιοίκησης, ενώ αυξημένη κατά 5% είναι η συμμετοχή μας στα Δημοτικά Συμβούλια. Εντούτοις οι επιτυχίες στην τοπική αυτοδιοίκηση, με διευρυμένα ψηφοδέλτια -ομολογουμένως- που ήταν ο στόχος, δεν συμψηφίζονται με το πολύ αρνητικό αποτέλεσμα των ευρωεκλογών. Ήδη άρχισε την περασμένη Τετάρτη μια πρώτη ανταλλαγή απόψεων σε επίπεδο Πολιτικού Γραφείου η οποία θα συνεχιστεί.

Όταν δεν καταφέρνετε να υπερκεράσετε το ΔΗΣΥ, που βρισκόταν στη χειρότερη κατάσταση του από την εποχή της ιδρύσεως του, πότε θα πετύχετε αναρρίχηση στην πρώτη θέση;

Δεν τέθηκε η πρωτιά ως εκλογικός μας στόχος. Ήταν κυρίως μιντιακό αυτό το ντέρμπι. Θα ήταν καλοδεχούμενη αν ερχόταν προφανώς η πρωτιά. Ούτε μπορούμε ως ηγεσία του ΑΚΕΛ να βολευτούμε με ποσοστά της τάξης του 21 ή 22%. Δεν δικαιούμαστε να έχουμε τέτοιες στοχεύσεις μεσοπρόθεσμα, χωρίς να παραγνωρίζουμε το κοινωνικό γίγνεσθαι. Ωστόσο μιλώντας για το ΔΗΣΥ, έχω την εντύπωση ότι υπερτονίστηκε η με μεγάλες απώλειες διατήρηση της πρώτης θέσης στις ευρωεκλογές, αλλά δεν αναγνωρίστηκαν οι συντριπτικές ήττες που υπέστη στην τοπική αυτοδιοίκηση. Αρκεί να υπενθυμίσω το αποτέλεσμα της Λευκωσίας, όπου ο ΔΗΣΥ διεκδίκησε με ηγετικό στέλεχος και έχασε. Ακόμα και σήμερα που μιλάμε, αναλύουμε σε λεπτομέρεια τα εκλογικά αποτελέσματα. Ήταν σύνθετα τα αποτελέσματα και δεν επιτρέπονται ούτε απόλυτες ούτε μανιχαιστικές προσεγγίσεις. Εμείς αναγνωρίζουμε ότι υπάρχει δρόμος που πρέπει να διανύσουμε για να γίνουμε ακόμα πιο αποτελεσματικοί, ακόμα πιο πειστικοί, αν θέλετε. Μάς απασχολεί η δυσκολία στη μεταφορά των μηνυμάτων μας στην ευρύτερη κοινωνία. Μας απασχολεί πρωτίστως η αποστροφή μέρους της κοινωνίας προς την πολιτική και τα κοινά. Διόλου τυχαίο εξάλλου το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών με την εκλογή του Φειδία Παναγιώτου. Ορόσημο θα είναι για το ΑΚΕΛ οι βουλευτικές εκλογές του 2026. Και επιτρέψετε μου να πω ότι η διευρυμένη παρουσία μας στην τοπική αυτοδιοίκηση μπορεί να επενεργήσει θετικά, τόσο για τη μεταρρύθμιση, γιατί εργαστήκαμε για αυτή όσο και για τη βελτίωση της δράσης και προσφοράς μας προς τους πολίτες-δημότες.

Υπάρχει ένας προοδευτικός χώρος άστεγος. Το εγχείρημα με την Κοινωνική Συμμαχία κρίνοντας από τα αποτελέσματα δεν πέτυχε…

Η Κοινωνική Συμμαχία, ως κομμάτι του εκλογικού μας σχήματος δεν απέτυχε. Έλαβε θετικό πρόσημο στις τελευταίες προεδρικές ενώ είναι μερικές δεκάδες οι εκλεγμένοι στα ψηφοδέλτιά μας, οι οποίοι προέρχονται από τον ευρύτερο δημοκρατικό. προοδευτικό χώρο και ανήκουν στην Κοινωνική Συμμαχία. Αισιοδοξούμε ότι μέσα από μια ειλικρινή σχέση μπορούμε να κτίσουμε και να στεγάσουμε, για να συμφωνήσω μαζί σας, ένα πολύ μεγάλο αριθμό συμπολιτών μας, με τους οποίους έχουμε κοινά σημεία επαφής, χωρίς -κατ’ ανάγκη- να συμφωνούμε σε όλα. Αυτή είναι η πεμπτουσία της ύπαρξης της Κοινωνικής Συμμαχίας, η οποία αποκτά αναβαθμισμένο ρόλο συγκρινόμενη με το θεσμό των Νέων Δυνάμεων, του οποίου ο κύκλος κλείνει.

Δεν ευοδώθηκε με επιτυχία και το εγχείρημα προσέλκυσης τουρκοκυπρίων ψηφοφόρων σε ποσοστό ικανό που να δώσει και την πρωτιά στο κόμμα σας. Έχετε κάποια εξήγηση;

Είναι αλήθεια ότι η συμμετοχή των τουρκοκυπρίων στις μόνες εκλογές όπου ελληνοκύπριοι και τουρκοκύπριοι ψηφίζουμε ως πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας, υπό συνθήκες κατοχής, κρατήθηκε στα ίδια επίπεδα με το 2019. Όντως εκτιμούσαμε ότι θα μπορούσε η συμμετοχή να ήταν αυξημένη. Όχι βέβαια στους αριθμούς που ο ΔΗΣΥ έλεγε -δίκην απειλής- για να συσπειρώσει ψηφοφόρους τους. Διότι το είδαμε και αυτό, όπως και το 2019. Να χρησιμοποιείται ως απειλή η συμμετοχή τουρκοκυπρίων για να συσπειρωθεί συγκεκριμένο ακροατήριο. Θα αναλύσουμε ολοκληρωμένα -βέβαια- τους λόγους. Όμως δεν πρέπει να υποτιμάται η μεγάλη πίεση που ασκήθηκε από εθνικιστικούς κύκλους στα κατεχόμενα προς αποτροπή της συμμετοχής. Τούτων λεχθέντων, η συμμετοχή σχεδόν έξι χιλιάδων τουρκοκυπρίων είναι μήνυμα που πρέπει να το διαβάσουμε σωστά. Το ΑΚΕΛ θα συνεχίσει τη σχέση που έκτισε όλα αυτά τα χρόνια με ένα μεγάλο κομμάτι της προοδευτικής τουρκοκυπριακής κοινότητας.

Αυτό που εισπράττουμε είναι πως ο κόσμος του ΑΚΕΛ στέλνει μηνύματα αλλά δεν τον ακούει η ηγεσία. Για παράδειγμα στο μεταναστευτικό, ηγεσία και κομματική βάση βρίσκεστε σε διάσταση.

Ως ηγεσία καταβάλλουμε σοβαρή προσπάθεια για περαιτέρω ανασυγκρότηση και εκσυγχρονισμό των δομών και των διαδικασιών μας, όπως και των μεθόδων επικοινωνίας με τα μέλη μας αλλά και την κοινωνία, τους πολίτες ευρύτερα. Το παράδειγμα του μεταναστευτικού/προσφυγικού είναι τυπικό της δυσκολίας που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε, όπου κτίστηκαν αφηγήματα από τρίτους, τα οποία ουδόλως σχετίζονται με τις πραγματικές θέσεις του ΑΚΕΛ. Οι οποίες θέσεις είναι και ισορροπημένες και λογικές. Χωρίς να παραγνωρίζω την ανάγκη όλα τα στελέχη του ΑΚΕΛ να ακριβολογούν, επειδή -όντως- μέσα σε ένα κλίμα γενικού παροξυσμού οι θέσεις αρχών και δικαίου του ΑΚΕΛ τυγχάνουν διαστρέβλωσης. Ασφαλώς, την ίδια ώρα που εμείς διεκδικούμε ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, δεν είδα να ασκείται κριτική στην κυβέρνηση και στις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις που με τη στάση τους διαιωνίζουν ένα άδικο για τα κράτη πρώτης υποδοχής σύστημα του Δουβλίνου. Όπως και το Σύμφωνο για τη Μετανάστευση που εγκλωβίζει τις ροές προσφύγων και μεταναστών στην Κύπρο, χωρίς να επιτρέπεται η αυτόματη μετεγκατάσταση.

Θέμα ανάληψης ευθύνης προκύπτει για την κομματική ηγεσία;

Αυτά είναι ζητήματα που συζητιούνται στα σώματα τα οποία αποφασίζουν συλλογικά και υπεύθυνα. Η προσωπική μου άποψη είναι πως δεν τίθεται θέματα ηγεσίας. Ο Στέφανος Στεφάνου ανέλαβε σε μια κρίσιμη καμπή πριν από τρία μόλις χρόνια. Σε αυτά τα τρία χρόνια έγιναν αρκετά. Πολλά άλλα πρέπει να γίνουν. Είμαστε σε μια πορεία ανάκαμψης, που δεν είναι ούτε απλή ούτε εύκολη. Γιατί είναι αλήθεια ότι περάσαμε δύσκολα. Σήμερα προέχει η ενότητα στόχων και δράσης για το καλό των εργαζομένων, την κοινωνίας ευρύτερα. Η κυπριακή κοινωνία αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα που απαιτούν λύσεις. Το ΑΚΕΛ ως η μοναδική καθαρή αντιπολίτευση οφείλει να είναι εκεί, να προτείνει και να διεκδικεί λύσεις, προεξάρχοντος του κυπριακού αλλά και όλων των κοινωνικών προβλημάτων που ταλανίζουν τους συμπολίτες μας. Και βέβαια το ΑΚΕΛ δεν είναι κόμμα διαμαρτυρίας αλλά πρότασης. Ήδη αρκετοί πολίτες κάνουν συγκρίσεις και βλέπουν αυτοκριτικά την επιλογή που έκαναν στις προεδρικές. Έστω και αν την περασμένη Κυριακή τα αποτελέσματα δεν ήταν τα προσδοκόμενα στις ευρωπαϊκές εκλογές, η προσπάθεια για τη δημιουργία μιας ισχυρής κοινωνικής συμμαχίας με στόχο την προοδευτική αλλαγή βρίσκεται στο επίκεντρο της δράσης μας.

Η αυτοκριτική αντιλαμβάνεστε ότι δεν αρκεί. Και δεν πείθει σε μια εποχή που η απαξίωση κτυπά οριζοντίως κόκκινο.

Θα συμφωνήσω ότι δεν αρκεί η αυτοκριτική. Ωστόσο είναι μέσα από την αναγνώριση των αδυναμιών και των λαθών που γινόμαστε καλύτεροι. Φτάνει τα λάθη να μην είναι επαναλαμβανόμενα, διότι όντως η κοινωνία -δικαίως- είναι αυστηρή. Θα έλεγα μάλιστα ότι ο κόσμος της Αριστεράς είναι ακόμα πιο αυστηρός γιατί αυτό μάθαμε από τα πρώτα μας πολιτικά βήματα.

Δεν λειτουργήσαμε ποτέ δογματικά…

Νομιμοποιείται το ΑΚΕΛ να πανηγυρίζει με την ανάδειξη δεξιών υποψηφίων στην τοπική αυτοδιοίκηση; Δεν συμβάλει αυτή η συμπεριφορά στην απαξίωση;

Η επιλογή και η εκλογή ανθρώπων πέραν από την Αριστερά, στις εκλογές τοπικής αυτοδιοίκησης, ανέκαθεν ήταν χαρακτηριστικό γνώρισμα του ΑΚΕΛ. Από τη δεκαετία του ’40 είναι πλειάδα τα θετικά παραδείγματα. Από τη στιγμή που συμφωνούμε στο χαρακτήρα και την αποστολή της τοπικής αυτοδιοίκησης, εμείς δεν λειτουργήσαμε ποτέ δογματικά. Με την ιδιότητα του προέδρου της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εσωτερικών, η οποία δούλεψε σκληρά και συλλογικά για τη μεταρρύθμιση, πιστεύω ακράδαντα ότι αυτό που προέχει σήμερα είναι επικεφαλής της τοπικής αυτοδιοίκησης, περιλαμβανομένων των επαρχιακών οργανισμών αυτοδιοίκησης, να τεθούν ικανοί και έντιμοι άνθρωποι, αν πρόκειται να κερδηθεί το στοίχημα της μεταρρύθμισης. Οι νόμοι, με τα συν και τα πλην τους, είναι άψυχο χαρτί αν δεν γίνουν βίωμα και πράξη των εκλεγμένων αλλά και των πολιτών που αναμένουν πολλά και δεν πρέπει να τους απογοητεύσουμε. Ομολογώ ότι ανησυχώ για την ομαλή μετάβαση. Αν και έγιναν αρκετά στη μεταβατική περίοδο και ιδιαίτερα τους τελευταίους μήνες, για μεγάλο διάστημα υπήρξαν καθυστερήσεις στα όρια του εφησυχασμού. Ελπίζω αυτό να μην αποβεί καθοριστικό, διότι η αποτυχία δεν είναι επιλογή.

Ως κομματικός χώρος δεν δείχνετε την ίδια διάθεση στην ανάδειξη επιτυχιών όπως του Ανδρέα Βύρα στη Λάρνακα…

Το παράδειγμα του Ανδρέα Βύρα αποτελεί ακριβώς την απόδειξη ότι το ΑΚΕΛ διέθετε και διαθέτει ικανότατα στελέχη και στην τοπική αυτοδιοίκηση. Ιστορικά, δήμαρχοι που ήξεραν να συνεργάζονται και να συνθέτουν, ήταν πετυχημένοι. Και είναι πλειάδα οι δήμαρχοι οι προερχόμενοι από την Αριστερά που άφησαν έντονο αποτύπωμα στην τοπική αυτοδιοίκηση.

Οι αρχές δεν μας εμποδίζουν

Προκύπτει θέμα για το ΑΚΕΛ επαναξιολόγησης της πολιτικής του πρότασης, και στροφή για να γίνει ένα Εργατικό κόμμα;

Με διάφορες ευκαιρίες αυτή η συζήτηση επανέρχεται. Δεν θεωρώ ότι είναι κακό να επαναλάβουμε κάποια πράγματα. Το καταστατικό, οι ιδρυτικές αρχές αποτελούν την πυξίδα κάθε κόμματος. Σίγουρα του ΑΚΕΛ. Αυτές οι αρχές ποτέ δεν μάς εμπόδισαν να είμαστε ανοικτοί στην κυπριακή κοινωνία. Οι δράσεις μας, ναι, πρέπει να γίνουν πιο εξωστρεφείς και πιο ελκυστικές σε ένα ευρύτερο μέρος της κοινωνίας που έχει προσδοκίες από την Αριστερά και το ΑΚΕΛ. Εξάλλου, στην σχεδόν ενός αιώνα δράση μας, είναι μερικές δεκάδες τα παραδείγματα όπου το ΑΚΕΛ έκανε επιλογές ανθρώπων και υιοθέτησε θέσεις που -στον ουσιώδη χρόνο- συνιστούσαν υπέρβαση. Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι ο πολιτικός ή ο ιδεολογικός αυτοκαθορισμός αλλά το περιεχόμενο των πολιτικών και των θέσεων. Και εκτιμώ ότι σε μια σειρά από ζητήματα, όπως λόγου χάρη στα σύγχρονα κοινωνικά δικαιώματα, αναμφίβολα και στο κυπριακό, οι θέσεις του ΑΚΕΛ τυγχάνουν αποδοχής από ένα ευρύτερο φάσμα πολιτών. Να υπενθυμίσω ότι πολύ νωρίς, από τη δεκαετία του ’90, είδαμε την ανάγκη να δώσουμε χώρο σε αυτούς τους ανθρώπους, υιοθετώντας το θεσμό των Νέων Δυνάμεων, ο οποίος κατά βάση απέδωσε και άφησε θετικό πρόσημο. Σήμερα, κάνουμε ένα βήμα παραπέρα, με την Κοινωνική Συμμαχία. Άνθρωποι δημοκρατικοί, προοδευτικοί, ανέντακτοι κομματικά αλλά με πολιτική άποψη, προσφορά και κοινωνικές ευαισθησίες, με τους οποίους μπορεί να μην συμφωνούμε σε όλα αλλά συμφωνούμε στα σημαντικά ή έχουμε κοινά σημεία επαφής.

Το πολιτικό σύστημα οριζόντια πιάστηκε στον ύπνο

Το εκλογικό σώμα σας έβγαλε τη γλώσσα με την ανάδειξη ενός νεαρού χωρίς πολιτικό λόγο και γνώσεις. Πώς εισπράττετε αυτό το μήνυμα;

Πολλοί μιλήσαμε για το «φαινόμενο Φειδίας» διότι αυτό που συνέβηκε είναι πρωτόγνωρο. Όταν το απολιτίκ αποκτά μορφή και πολιτική έκφραση, τότε πρέπει να ηχήσει καμπανάκι. Δεν έχει σημασία το πρόσωπο αλλά η προσωποποίηση της πολιτικής απαξίωσης και της αποπολιτικοποίησης. Ασφαλώς χρειάζεται να αφουγκραστούμε και αυτό το κομμάτι της κοινωνίας και να αναλύσουμε ως κοινωνικό αυτό το φαινόμενο. Ωστόσο, επειδή ακούω διάφορους πολιτικούς να δίνουν συγχαρητήρια, ίσως θα πρέπει να αντιληφθούν ότι αυτοακυρώνονται. Απ΄εκεί και πέρα υπάρχουν διδάγματα και μαθήματα και για το πολιτικό προσωπικό. Ιδιαίτερα σε σχέση με τη δύναμη των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και των σύγχρονων τεχνολογιών. Όπως υπάρχουν μηνύματα σε σχέση με την ανάγκη να έχουμε καλύτερες προσλαμβάνουσες για την κοινωνία μας, διότι όντως το πολιτικό σύστημα οριζόντια πιάστηκε στον ύπνο. Φυσιολογικά η εκλογή και το ποσοστό που κατέλαβε ο Φειδίας μονοπώλησαν τη δημόσια συζήτηση. Ωστόσο, κορυφαίο πλήγμα στα δημοκρατικά αισθήματα της μεγάλης πλειοψηφίας των κυπριών πολιτών αποτελεί η συμμετοχή της κυπριακής ακροδεξιάς στους έξι που θα εκπροσωπούν την Κύπρο στο ευρωκοινοβούλιο. Που σε συνδυασμό με την ευρύτερη άνοδο της ακροδεξιάς στην Ευρώπη, καθιστά επιτακτική την αναθεώρηση πολιτικών και τον αναπροσανατολισμό της Ένωσης κατά τρόπο που να δίνονται λύσεις στα φλέγοντα κοινωνικά προβλήματα αντί να διαιωνίζεται και να διευρύνεται το κοινωνικό χάσμα, σπρώχνοντας εκατομμύρια στο κοινωνικό περιθώριο, στην απαξίωση και στην ακροδεξιά.

Είναι οι αντιπροτάσεις ευρωσκεπτικισμός ή ανόθευτος πατριωτισμός;

Το ΑΚΕΛ απαξίωνε για χρόνια την ΕΕ μήπως πληρώνετε κόστος και γι’ αυτή την επιλογή σας;

Ξέρετε, υπάρχει μια λεπτή γραμμή μεταξύ της επίκρισης και της απαξίωσης. Το ΑΚΕΛ σταθερά λέει ότι η ΕΕ είναι ο πολιτικός χώρος στον οποίο για μια σειρά από λόγους επιλέξαμε να ανήκουμε. Από τη στιγμή που ανήκουμε έχουμε υποχρεώσεις, έχουμε δικαιώματα, έχουμε προσδοκίες και έχουμε διεκδικήσεις. Η ειδοποιός διαφορά μεταξύ του ΑΚΕΛ και του ΔΗΣΥ συνίσταται στο γεγονός ότι όπου και όποτε διαφωνούμε με ευρωπαϊκές πολιτικές, διεκδικούμε κάτι καλύτερο, κάτι δικαιότερο. Ο ΔΗΣΥ δέχεται αναντίρρητα τις αποφάσεις, θεωρώντας ότι είμαστε όλοι μια ευτυχισμένη οικογένεια. Αλλά η ΕΕ δεν είναι ούτε οικογένεια, ούτε κοινωνία αγγέλων. Οι πολιτικές υπηρετούν συμφέροντα. Ενίοτε αντιλαϊκά. Ενίοτε φιλοπόλεμα. Άρα η κάθε πολιτική δύναμη από τη δική της οπτική τοποθετείται και δρα. Όπως κάνουμε στο κυπριακό κοινοβούλιο, εξάλλου. Διαφορετικά ποιος ο ρόλος των κομμάτων, ποια η αξία της συμπολίτευσης και ποια της αντιπολίτευσης; Και εδώ να δώσω δύο επίκαιρα παραδείγματα.

Παράδειγμα πρώτο, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, το Ευρωσύστημα και αλυσιδωτά Κεντρικές Τράπεζες, εμπορικές τράπεζες και κυβερνήσεις, σε μια κυνική και άκρως νεοφιλελεύθερη κίνηση εκτόξευσαν τα δανειστικά επιτόκια, για να μειώσουν την αγοραστική δύναμη των πολιτών, για να αντιμετωπίσουν τον πληθωρισμό. Η Αριστερά αντιδρά με προτάσεις. Προτείνουμε φορολόγηση των απροσδόκητων υπερκερδών και στοχευμένα αντισταθμιστικά μέτρα. Αυτό είναι φιλολαϊκή διεκδίκηση, δεν είναι ευρωσκεπτικισμός, όπως πιασάρικα ισχυρίζονται κάποιοι.

Παράδειγμα δεύτερο, το ΑΚΕΛ και η Ευρωπαϊκή Αριστερά προτείναμε, ως μέτρο άσκησης πίεσης στην κατοχική Τουρκία, την απαγόρευση πώλησης στρατιωτικού εξοπλισμού από την ΕΕ και τα κράτη της. Το ΕΛΚ και άλλοι διαφώνησαν. Αυτό είναι ευρωσκεπτικισμός ή ανόθευτος πατριωτισμός; Τούτων λεχθέντων, για το ΑΚΕΛ τα πράγματα είναι συγκεκριμένα. Εδώ και είκοσι χρόνια επιλέξαμε να ανήκουμε σε αυτόν τον σύνθετο πολυεθνικό οργανισμό. Αυτό συνεπάγεται εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων, άρα υιοθέτηση και πολιτικών που δεν είναι πάντοτε δίκαιες για τα μικρότερα κράτη-μέλη, όπως είναι η Κύπρος. Το στοίχημα είναι με ρεαλισμό να διεκδικούμε για την πατρίδα και το λαό μας, σπρώχνοντας στο μέτρο των δυνάμεών μας για την εφαρμογή των ιδρυτικών αρχών και αξιών της Ένωσης, ως παράγοντα ειρήνης, ευημερίας και σταθερότητας. Και εδώ η ΕΕ έχει δρόμο να διανύσει διότι απέχει πολύ η θεωρία από την πράξη. Όπως αναμένουμε από την ΕΕ εγκατάλειψη της πολιτικής των δύο μέτρων και δύο σταθμών. Αν οι ταγοί της Ευρώπης, επέβαλλαν στην Τουρκία το ένα δέκατο των κυρώσεων που επέβαλαν στη Ρωσία λόγω της εισβολής στην Ουκρανία, τότε ίσως αυτό να λειτουργούσε ως πραγματικός καταλύτης στο κυπριακό. Βέβαια εμείς, μακριά από μεγάλα λόγια και ψεύτικα ορόσημα, οφείλουμε να διεκδικούμε τα δίκαια μας και εντός της ΕΕ. Διότι για την Αριστερά, μαζί με το αυξημένο αίσθημα ασφάλειας που παρέχει η Ένωση, είναι πρωτίστως βήμα διεκδίκησης.