Ο δημοσιογράφος Κωστής Κωνσταντίνου, από την πρώτη γραμμή των γεγονότων, παρακολουθεί, καταγράφει και αναλύει όλες τις εξελίξεις για το philenews

Η βόμβα του Ντόναλντ Τραμπ περί μετακίνησης των κατοίκων της Γάζας έπεσε. Για δεύτερη φορά. Ωστόσο, αυτή του η δήλωση προκάλεσε αναπόφευκτα πολύ μεγαλύτερη αίσθηση αφού έγινε στην παρουσία του Βενιαμίν Νετανιάχου αλλά και με τρόπο που άφησε την εντύπωση ότι ίσως να υπάρχει κάποια παρασκηνιακή συνεννόηση με το Κάιρο και το Αμμάν για το θέμα.

Τέτοια συνεννόηση βεβαίως δεν υπάρχει. 

Το δε σημαντικότερο ερώτημα είναι πού θέλει να καταλήξει ο Τραμπ. Θα επιμείνει στο σχέδιο αψηφώντας τις αντιδράσεις των Αράβων ή μήπως πρόκειται για ένα καλοσχεδιασμένο παζάρι με τη «μετακόμιση» της Γάζας ως τελευταία επιλογή; Αυτό που ανησυχεί τους Άραβες είναι πως δεν υπάρχει ακόμα κάτι χειροπιαστό το οποίο να στηρίζει τη δεύτερη εκδοχή.

Όπως είχαμε γράψει και προ ημερών, το πρόβλημα δεν είναι οι ηθικές ενστάσεις των Αράβων για την απομάκρυνση των κατοίκων της Γάζας η οποία, ας μην ξεχνάμε, ότι τυχαία βρέθηκε στα χέρια του Ισραήλ το 1967. Οι κάτοικοι της Γάζας είναι Αιγύπτιοι, όπως και τα ονόματά τους μαρτυρούν, με εξαίρεση ένα ποσοστό τους με καταγωγή από άλλα σημεία της πάλαι ποτέ Βρετανικής Εντολής οι οποίοι βρέθηκαν εκεί πρόσφυγες. Οι υπόλοιποι ελάχιστη όσο και καμία σχέση έχουν με τη Δυτική Όχθη.

Tο πρόβλημα των Αράβων είναι απλά ότι δεν θέλουν τους Παλαιστίνιους θεωρώντας ότι όσοι δοκίμασαν την τύχη τους δεχόμενοι Παλαιστίνιους παλαιότερα το μετάνιωσαν πικρά. 

Κι αν αυτό ισχύει -και ισχύει- για τη Φάταχ δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τι σημαίνει για μια χώρα να δεχθεί στο έδαφός της ισλαμιστές, υποστηρικτές της Χαμάς. 

Το Ισραήλ έχοντας επίσης ζήσει μια αδιάκοπη τρομοκρατία από την άνοδο της Χαμάς στην εξουσία και έχοντας δει ότι ο έξω κόσμος κώφευε στις προειδοποιήσεις του για το τι ετοίμαζε η Χαμάς μέχρι που φτάσαμε στην 7η Οκτωβρίου, είναι ξεκάθαρο ότι δεν πρόκειται να μείνει θεατής στην επανάληψη του σκηνικού μετά από μια δεκαετία.

Ωστόσο, τα πράγματα για το Ισραήλ δεν είναι τόσο απλά. Η Αίγυπτος και η Ιορδανία χρειάζονται αμφότερες το Ισραήλ και ακόμη περισσότερο τις ΗΠΑ, ωστόσο, δείχνουν διατεθειμένες να φτάσουν στα άκρα στη σύγκρουση με τον Λευκό Οίκο. 

Η Ιορδανία φέρεται να απευθύνεται και αλλού ζητώντας παρέμβαση: στην ΕΕ η οποία όμως δεν έχει πολιτικό εκτόπισμα στη Μέση Ανατολή, τη Ρωσία η οποία δεν μπορεί επίσης λόγω της κατάστασής της μετά το βατερλό της Ουκρανίας και την Κίνα η οποία δεν θέλει να εμπλακεί. Εάν αυτά αποτύχουν τότε το Αμμάν αλλά και το Κάιρο απειλούν ότι θα ανασταλούν πρόνοιες των συνθηκών ή και ολόκληρες οι συνθήκες ειρήνευσης με το Ισραήλ.

Χωρίς όμως τις ΗΠΑ, η Αίγυπτος δεν μπορεί να επιβιώσει στρατιωτικά, συνεπώς και πολιτικά ως έχει σήμερα. Αυτό είναι ένα ρίσκο το οποίο και οι άλλοι Άραβες δεν δείχνουν διατεθειμένοι να αναλάβουν, με τον κίνδυνο των ισλαμιστών να ελλοχεύει παντού στον αραβικό κόσμο. Το ίδιο ισχύει και για την Ιορδανία η οποία όμως χρειάζεται εξίσου το Ισραήλ το οποίο στηρίζει το Παλάτι στο κομμάτι της συλλογής πληροφοριών, με απλά λόγια της κατασκοπείας και της αντικατασκοπείας. 

Πώς θα μπορούσαν να πιέσουν αλλιώς το Ισραήλ οι δύο χώρες; Θα μπορούσαν -και ήδη έχει αρχίσει να συμβαίνει και εκεί αλλά και αλλού- στοχοποιώντας το επικοινωνιακά. Το αφήγημα ότι τα περί εκτοπισμού κατοίκων της Γάζας είναι ιδέα του Ισραήλ και όχι του αμερικανού Προέδρου κυριαρχεί από σήμερα στα αραβικά Μέσα ενώ αφήνεται ως υπόνοια και από αξιωματούχους αραβικών κρατών.

Για να το θέσει κανείς ωμά, ο προβληματισμός για τους Άραβες ο οποίος βρίσκεται στο βάθος του δρόμου, εάν η Ουάσιγκτον επιμείνει, είναι το εξής: αξίζει τον κόπο να μπει η Μέση Ανατολή σε μια τέτοια δίνη με ό,τι αυτό συνεπάγεται; Για ποιό λόγο; Αφού η Γάζα έχει καταστραφεί; Γιατί να πληρώσουν οι άλλοι Άραβες το τι έκανε η Χαμάς;

Μια καλή «απάντηση» ίσως προκύπτει μέσα από το γεγονός ότι σε καμία αραβική χώρα δεν είδαμε μεγάλες διαδηλώσεις στήριξης των Παλαιστινίων όλο αυτό το διάστημα.

Μήπως αυτά και πολλά άλλα γνωρίζει ο Τραμπ και επιμένει;