Ο δημοσιογράφος Κωστής Κωνσταντίνου, από την πρώτη γραμμή των γεγονότων, παρακολουθεί, καταγράφει και αναλύει όλες τις εξελίξεις για το philenews

Από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η Μέση Ανατολή παρέμεινε σταθερά η πιο συναρπαστική περιοχή του πλανήτη σε επίπεδο εξελίξεων. Για τον έξω κόσμο τουλάχιστον, διότι για τους κατοίκους της τα πράγματα δεν ήταν ακριβώς έτσι.

Το να δυσκολεύεται κανείς να προβλέψει τι και πώς θα αλλάξει σ΄αυτή την απέραντη κινούμενη άμμο, σίγουρα δεν είναι πρωτόγνωρο. Είναι ο κανόνας. Εντούτοις, ακόμα και έτσι, είναι αμφίβολο εάν καταγράφηκε εδώ και πολλά χρόνια κάποια περίοδος τόσο καταλυτικών αλλαγών, όσο οι σημερινές. Μαζί, και ένα διάστημα όπου τα πράγματα υπήρξαν και είναι τόσο ρευστά, που κανείς δεν αποτολμά την πρόβλεψη. Απλώς διότι δεν είναι δυνατή.

Τα τελευταία 24ωρα στη Συρία μάλλον ενέτειναν τη σύγχυση με τα μηνύματα να είναι αντιφατικά όσο ποτέ. 

Από τη μία, βίντεο με ωμότητες κάνουν την εμφάνισή τους στο διαδίκτυο, μαζί με άλλα τα οποία δείχνουν διώξεις εναντίον των μη σουνιτών μουσουλμάνων και τον εξαναγκασμό Χριστιανών να ασπάζονται το ισλάμ όπως και λεηλασίες εκκλησιών αλλά και σιιτικών τζαμιών. 

Και από την άλλη, ο ηγέτης της HTS και νέος κυρίαρχος της χώρας, για την ώρα τουλάχιστον, διαβεβαιώνει ότι η Δύση δεν έχει να φοβηθεί, παρότι άρχισαν ήδη να καταγράφονται τα πρώτα ανησυχητικά δείγματα για το μέλλον. Ο νέος υπουργός Δικαιοσύνης λ.χ. δήλωσε ότι η Σαρία, ο ισλαμικός νόμος, υπαγορεύει ότι μόνο άντρες μπορούν να είναι δικαστές και πως, συνεπώς, οι γυναίκες που κατέχουν αυτές τις θέσεις θα τις παραδώσουν αμέσως μαζί με τις υποθέσεις που εκδικάζουν. Κι αυτό είναι μόνο ένα, σίγουρα όχι το πιο σκοτεινό, που καταγράφηκε.

Το τραγικό στην αντιμετώπιση της νέας κατάστασης στη Συρία από ένα μεγάλο και συχνά αφελές ή / και ανενημέρωτο κομμάτι της Δύσης είναι η προσδοκία της αλλαγής. Ο αλ Γκολάνι, λέει αυτή η θεωρία, έχει αλλάξει μυαλά και έχει ωριμάσει στην πάροδο του χρόνου, εξού και η «μεταμόρφωσή» του αλλά και η «απομάκρυνσή» του από την Αλ Κάιντα. Άλλωστε, το λέει και ο ίδιος, δεν το λέει; Εδώ είναι και το πρόβλημα. Ισλαμισμός… light δεν υπάρχει, πόσω μάλλον τζιχαντισμός light.

Οι «μεταμορφώσεις» των ισλαμιστών είναι πάντα παροδικές και αργά ή γρήγορα στο ίδιο σημείο είναι που καταλήγουν. Στο ακραίο ρεύμα η κατάληξη είναι η τζιχάντ -η τρομοκρατία επί της ουσίας- ενώ όταν υπάρχει η όποια πολιτική αντίληψη καταλήγουν στην τυραννία του Κορανίου στο μέγιστο δυνατό βαθμό.

Ιδεολογικά, το μυαλό του Ερντογάν δεν διαφέρει σε τίποτα από εκείνο του Μόρσι, του αλ Ζαουάχρι, του Χανίγιε, του αλ Γκολάνι και αμέτρητων άλλων (σουνιτών) οι οποίοι ξεπήδησαν μέσα από την ιδεολογία της Ισλαμικής Αδελφότητας από τότε που αυτή ιδρύθηκε το 1928 στην Αίγυπτο. Όλοι ακολουθούν τις δηλητηριώδεις της ιδέες και είτε σκοτώνουν και πεθαίνουν για αυτές, είτε επιδιώκουν να επιβληθούν πολιτικά ή άλλως πώς, εφαρμόζοντάς τις στο βαθμό που μπορούν, η ουσία δεν διαφέρει. Τα δεδομένα είναι εκεί και είναι ξεκάθαρα. 

Το ζητούμενο λοιπόν και το μόνο που απομένει αδιευκρίνιστο είναι εάν ο αλ Γκολάνι είναι σε θέση να αντιληφθεί τα όρια στα οποία θα πρέπει να κινηθεί και εάν θα μπορέσει να περάσει αυτά τα όρια στις 20.000 των τζιχαντιστών «μαχητών» που τον ακολουθούν έστω να μην ανατρέψει τις ισορροπίες και με όλους όσοι τάχθηκαν ενάντια στον Άσαντ αλλά δεν ταυτίζονται με το τζιχαντισμό.

Εάν όντως το εννοεί και εάν όντως το πετύχει, η βροχερή και μουντή «άνοιξη» στη Συρία θα έχει ημερομηνία λήξης. Ειδικά σε σχέση με τους ακόλουθούς του. 

Το να πεις σε έναν αμόρφωτο αγροίκο από ένα χωριό στα βάθη της Συρίας ή και σε έναν άλλον θρησκόληπτο που κατοικεί σε μια πόλη, στη Συρία ή αλλού σ’ αυτό το μέρος του κόσμου, ότι ο Αλλάχ ασχολείται μαζί του στο βαθμό που να τον έχει επιλέξει κιόλας για να σώσει την πίστη, είναι μια αντίληψη τόσο βαθιά παρανοϊκή που από τη στιγμή που την πιστέψει δεν υπάρχει γυρισμός.

Τα περί… φτώχειας και καταπίεσης που τους οδηγούν εκεί είναι μέρος της άγνοιας και ενίοτε της ηλιθιότητας ενός μέρους της Δύσης. Όταν επιβληθεί η Σαρία, στην ίδια και χειρότερη αθλιότητα ζουν αλλά δεν έχουν πια πρόβλημα. Όπως και το αντίστροφο: όσα επιδόματα και εάν τους δώσουν οι κουτόφραγκοι της Δύσης, η τζιχάντ και η Σαρία παραμένουν το όνειρο. 

Οι υπόλοιποι παραμένουν «άπιστοι» και «βρόμικοι» οι οποίοι, όπως ο Αλλάχ τους διατάζει τάχα, πρέπει να μπουν με το καλό ή άλλως πώς στο σωστό δρόμο. Τα τελευταίο trend στην Ευρώπη, ειδικά στη Γερμανία η οποία δέχθηκε ένα εκατομμύριο Σύρους, σουνίτες από το Χαλέπι και τη γύρω περιοχή οι πλείστοι, είναι, ενώ πληρώνονται από τους Γερμανούς, να παρελαύνουν στις χριστουγεννιάτικες αγορές σε ομάδες φωνάζοντας το Τακμπίρ και συνθήματα κατά των απίστων.

Αν δεν άλλαξαν αυτοί, πώς να -αφήσουν το «θέλημα του Αλλάχ»- αλλάξουν οι άλλοι; Και γιατί αλήθεια;