Μόνο 56 ημέρες απομένουν μέχρι να ανοίξουν οι κάλπες για την εκλογή του επόμενου Προέδρου της Δημοκρατίας και οι πολίτες, το εκλογικό σώμα ευρύτερα, θα ανέμεναν ότι τα επιτελεία θα έβγαζαν από τα μανίκια τους άσους με προτάσεις. Αντ’ αυτού, τα κόμματα πήραν το παιχνίδι πάνω τους και αντί άσους έβγαλαν από τα μανίκια το wildcard του φανατισμού, επαναφέροντας στο προσκήνιο Μακάριο και Γρίβα. 

Ο φανατισμός πίπτει όταν δεν πίπτει η πειθώ. Είναι εμφανές ότι η επαναφορά ανάλογων θεμάτων δείχνει και το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν ορισμένες κομματικές ηγεσίες προκειμένου να πείσουν τους ψηφοφόρους τους να ακολουθήσουν την κομματική γραμμή για τις επικείμενες προεδρικές εκλογές. 

Το κεφάλαιο «Μακάριος Vs Γρίβας» έπαιζε και στο παρελθόν προεκλογικά κυρίως από τα κόμματα της αριστεράς και του κέντρου γιατί αισθάνονταν πως αυτό έβαζε πίεση στην παραδοσιακή δεξιά. Γεννούσε μνήμες του παρελθόντος και υπενθύμιζε στους ψηφοφόρους «ποιοι ευθύνονται για όσα έγιναν». Ως ένα βαθμό βοηθούσε στη συσπείρωση, ή έτσι νόμιζαν οι κομματικές ηγεσίες. 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Με την πάροδο του χρόνου, ωστόσο, τα κόμματα του κέντρου με τις νεότερες γενιές να έχουν αναλάβει τα ηνία, άρχισαν σιγά-σιγά να απομακρύνονται από τη συγκεκριμένη θεματολογία καθώς αντιλήφθηκαν πως οι ψήφοι δεν προκύπτουν από το πόσο Μακαριακός ή Γριβικός είναι κάποιος. Αντίθετα ήταν εμφανές πως η χρήση ανάλογων χαρακτηρισμών και τακτικών έσπρωχνε κόσμο μακριά. 

Αυτό όμως δεν συνέβαινε στο χώρο της Αριστεράς που σε κάθε εκλογική αναμέτρηση έριχνε στο τραπέζι τη συγκεκριμένη θεματολογία. Ήταν μια καλή και εύκολη λύση να επιτύχει συσπείρωση παραμονές κρίσιμων εκλογικών αναμετρήσεων. Πάνω σ’ αυτή τη λογική φαίνεται πως κινήθηκε και κατέθεσε ψήφισμα στη Βουλή για τη «Δημοκρατική Αντίσταση». Το ψήφισμα υιοθετήθηκε με τις θετικές ψήφους του ΑΚΕΛ, του ΔΗΚΟ, της ΕΔΕΚ, της ΔΗΠΑ και των Οικολόγων. Εναντίον τάχθηκαν ο ΔΗΣΥ και το ΕΛΑΜ. 

Η προώθηση του συγκεκριμένου ψηφίσματος τη δεδομένη στιγμή αλλά και οι θέσεις που πήραν τα κόμματα είναι άμεσα συνδεδεμένες με τις επικείμενες προεδρικές εκλογές. Το ΑΚΕΛ εκτίμησε πως μέσω αυτής της οδού θα συσπειρώσει καλύτερα τον κόσμο του, θα βάλει πίεση στα κόμματα του Κέντρου και απώλειες στον δεξιό Χριστοδουλίδη. Γιατί από την ώρα που ΔΗΚΟ-ΕΔΕΚ-ΔΗΠΑ θα τάσσονταν υπέρ του συγκεκριμένου ψηφίσματος αυτό θα έβαζε πίεση προς την πλευρά του Νίκου Χριστοδουλίδη σπρώχνοντας μακριά τους δεξιούς και πιο συγκεκριμένα συναγερμικούς ψηφοφόρους.

Το πρώτο ζητούμενο για την προώθηση ενός ψηφίσματος και μιας απόφασης, η οποία θα μπορούσε κάλλιστα να περάσει από τη Βουλή και σε πολύ πιο ευνοϊκές συνθήκες μέσα στο δεύτερο μισό του ’70 ή και του ’80 , ήταν η συσπείρωση ψηφοφόρων του ΑΚΕΛ. Όμως την ίδια ώρα κάποιοι έβλεπαν και την αποδυνάμωση του Νίκου Χριστοδουλίδη. 

Αυτό ακριβώς είδαν και στην Πινδάρου. Η σύμπλευση των κομμάτων του κέντρου, ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ και ΔΗΠΑ με μια απόφαση κατά του Γρίβα θα μπορούσε να έρθει ως «θείο δώρο» για τον Αβέρωφ Νεοφύτου μιας και θα έσπρωχνε Συναγερμικούς ψηφοφόρους πίσω στο κόμμα. Γιατί ήταν εμφανές το πρόβλημα που αντιμετώπιζε η υποψηφιότητα Αβέρωφ Νεοφύτου από την πλευρά των αγωνιστών. 

Με δήλωσή του ο Αβέρωφ Νεοφύτου μίλησε για «βόμβα στα θεμέλια της εθνικής συμφιλίωσης» καταλογίζοντας προεκλογικές σκοπιμότητες στο ΑΚΕΛ και προσπάθεια επιστροφής «στις εποχές της διχόνοιας». Στη δήλωσή του ο συναγερμικός υποψήφιος υποδείκνυε και τα εξής: «Πρέπει όμως να γνωρίζουν ότι ούτε ο αγώνας της ΕΟΚΑ, ούτε ο αρχηγός της, Γεώργιος Γρίβας Διγενής, ακυρώνονται μέσα από ανιστόρητα, προεκλογικά ψηφίσματα. Ψηφίσματα που ξεθάβουν την καταστροφική πολιτική των Αδεσμεύτων η οποία μας άφησε εντελώς μόνους το 1974 απέναντι στο έγκλημα της Τουρκίας».

Τοποθέτηση που στόχευε προς συγκεκριμένο ακροατήριο κάνοντας αναφορά για τον Γρίβα, αλλά την ίδια ώρα αφήνοντας αιχμές (χωρίς να τον αναφέρει) στον Μακάριο και την πολιτική που ακολούθησε. Για τον Αβέρωφ Νεοφύτου και τον Δημοκρατικό Συναγερμό ήταν μια ακόμα ευκαιρία να προσπαθήσουν να κερδίσουν πίσω κάποιες από τις απώλειες που είχαν υποστεί όταν προ πενταετίας είχαν βρεθεί στην ίδια πλευρά με το ΑΚΕΛ υπερψηφίζοντας τον περιβόητο «νόμο Ακιντζί». 

Τότε ο ΔΗΣΥ πήρε την πρωτοβουλία για να ληφθεί απόφαση με την οποία ακύρωνε προηγούμενη απόφαση του νομοθετικού σώματος σύμφωνα με την οποία θα συμπεριλαμβανόταν το Ενωτικό Δημοψήφισμα του 1950 στις επετείους που θα εορτάζονταν τα σχολεία. Μια απόφαση η οποία προκάλεσε την έντονη αντίδραση της τότε τουρκοκυπριακής ηγεσίας, η οποία είχε ερμηνεύσει την αρχική απόφαση της Βουλής, ως απόφαση «για ένωση με την Ελλάδα»! 

Η πρόθεση της ηγεσίας του ΔΗΣΥ να αλλάξει την αρχική απόφαση, ερμηνεύθηκε ως υποχώρηση στις αντιδράσεις του Μουσταφά Ακιντζί και της Τουρκίας. Με αποτέλεσμα να προκληθούν αντιδράσεις και εντός της ίδιας της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΔΗΣΥ. 

Εκείνα, λοιπόν, τα γεγονότα πλήγωσαν τον χώρο της παραδοσιακής δεξιάς και ενδεχομένως να επηρέασε ως ένα βαθμό και το εκλογικό αποτέλεσμα των αμέσως επόμενων βουλευτικών εκλογών. Ο «νόμος Ακιντζί» μπορεί ως ένα βαθμό να συνέβαλε στην προσπάθεια επανέναρξης των συνομιλιών αλλά σίγουρα προκάλεσε ρήγματα στο δεξιό στρατόπεδο. Ρήγματα τα οποία έσπευσε να κλείσει ο Νίκος Αναστασιάδης ευθύς μετά το ναυάγιο του Κραν Μοντάνα με συναντήσεις που είχε με ομάδα αγωνιστών της ΕΟΚΑ. Μια ομάδα με την οποία τον τελευταίο ένα χρόνο είχε μια πολύ καλή συνεργασία και ο Νίκος Χριστοδουλίδης. 

Η κίνηση ΑΚΕΛ και η σύμπλευση των κομμάτων που υποστηρίζουν την υποψηφιότητα Νίκου Χριστοδουλίδη, ήταν μια ευκαιρία για τον Αβέρωφ Νεοφύτου προκειμένου να κινηθεί δυναμικά και να επανακτήσει και κάποιο από το χαμένο έδαφος της «πατριωτικής δεξιάς». Η συγκεκριμένη ομάδα της «πατριωτικής δεξιάς», η οποία πολλές φορές λοιδορείται από διάφορους κύκλους, συνέβαλε διαχρονικά στο να αποτελεί το ανάχωμα προκειμένου να μη φεύγουν όλο και περισσότεροι συναγερμικοί ψηφοφόροι προς την ακροδεξιά. 

Το 2017 τα κόμματα του Κέντρου στάθηκαν στην «πατριωτική πλευρά» και δεν αποδέχθηκαν να ψηφίσουν μια νομοθεσία που στόχευε να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις του Ακιντζί και της Άγκυρας. Πέντε χρόνια μια άλλη απόφαση της Βουλής έρχεται να προκαλέσει αναταράξεις και με τα κόμματα του Κέντρου να παίρνουν θέση η οποία δεν αποκλείεται να επιφέρει κάποιες απώλειες στον υποψήφιο που στηρίζουν. Απώλειες οι οποίες να μην έχουν άμεση σχέση με την απόφαση αυτή καθ’ αυτή αλλά περισσότερο να προκύπτουν μέσα από τα όσα ακολούθησαν της ψηφοφορίας.

Γιατί η πόλωση μπορεί να αποφέρει καρπούς για κάποια κόμματα μέσω συσπείρωσης, όμως την ίδια ώρα λειτουργεί και ως παράγοντας απομάκρυνσης ψηφοφόρων. Και στην προκειμένη περίπτωση η ζημιά μπορεί να προκύψει για εκείνους που προσπαθούν να κινηθούν πέρα και πάνω από τα παραδοσιακά κομματικά κατεστημένα. 

Όταν σπέρνεις ανέμους θερίζεις θύελλες…

Η προώθηση του συγκεκριμένου ψηφίσματος από το ΑΚΕΛ σίγουρα στόχευε στη συσπείρωση των ψηφοφόρων του, να στηρίξουν τον υποψήφιο που το κόμμα επέλεξε, τον Ανδρέα Μαυρογιάννη και να απομακρυνθούν από υποψήφιους όπως ο Νίκος Χριστοδουλίδης. Το κατά πόσο ο στόχος αυτός έχει επιτευχθεί θα διαφανεί όταν ανοίξουν οι κάλπες το βράδυ της 5ης Φεβρουαρίου 2023.

Στο μεσοδιάστημα, αυτό που στην πράξη συνέβηκε ήταν η συσπείρωση των «γριβικών» που βρέθηκαν έξω από τη βουλή φωνάζοντας και βρίζοντας κόμματα και πολιτικούς. Και που στη συνέχεια οδήγησαν και στους τραμπουκισμούς εναντίον του κτιρίου της ΕΔΕΚ. Γιατί όλα αυτά δεν μπορεί να θεωρεί κάποιος ότι είναι άσχετα μεταξύ τους. 

Από το πουθενά άνοιξε μια συζήτηση στη λογική «Μακάριος Vs Γρίβας», λίγες ώρες πριν από τους τραμπουκισμούς υπήρξε αντιπαράθεση μεταξύ ΕΔΕΚ και ΕΛΑΜ με φόντο τα όσα είχαν συμβεί στην Κύπρο το 1974. Επιβεβαιώνοντας και πάλι πως στην πολιτική… όταν σπέρνεις ανέμους αυτό που θερίζεις στο τέλος είναι θύελλες.