Το κοινωνικό αυτό πείραμα το έχουμε δει με τον πιο παραστατικό τρόπο, αν και σε ανάλαφρη εκδοχή, αλλά για αυτό και απόλυτα κατανοητή, στα διάφορα τηλεοπτικά realities τύπου Big Brother. Αν βάλεις μια ανομοιογενή ομάδα σε έναν χώρο, δεν θα χρειαστούν πολλές μέρες για να αρχίσουν οι έριδες και οι ίντριγκες. Ακόμα και σε συνθήκες άνεσης, ίσως και πολυτέλειας, οι άνθρωποι –ειδικά αν δεν έχουν με τι να ασχοληθούν– θα εκτονώσουν μίση και πάθη. Ακόμα και όταν μόνο τέσσερις άνθρωποι ήταν στη γη κατά τας γραφάς, ο Κάιν σκότωσε τον αδελφό του τον Άβελ γιατί ζήλεψε. Θεώρησε πως η κατεύθυνση του καπνού προς τον ουρανό σήμαινε αποδοχή της θυσίας που έκανε ο Άβελ για να ευχαριστήσει τον Θεό, ενώ της δικιάς του θυσίας ο καπνός σκόρπιζε στον άνεμο. Πόσω μάλλον να βρεθούν εκατοντάδες άνθρωποι, ήδη πολύ ταλαιπωρημένοι, σε ένα περίκλειστο χώρο όπου για τον καθένα αναλογούν κάποια εκατοστά. Να πρέπει να μοιραστούν τους χώρους υγιεινής, το νερό, τους κοιτώνες, τις όποιες παροχές, διεκδικώντας όλοι το ίδιο έπαθλο: Αυτό της ελευθερίας διά της παραχώρησης ασύλου. Εκτός από τούτο τον κοινό στόχο, να μην έχουν άλλο κοινό, ούτε πατρίδα, ούτε γλώσσα, ούτε θρησκεία. Το μόνο που τους ενώνει είναι η επιθυμία να βρεθούν σε έναν τόπο καλύτερο από τον δικό τους. 

Οι άνθρωποι στο «Πουρνάρα», που κάθε λίγο δημιουργούν επεισόδια μεταξύ τους, δεν διαφέρουν από τους υπόλοιπους. Είναι παγιδευμένοι κι αυτοί στο παράδειγμα των πρωτόπλαστων, ο καθένας με τον δικό του χαρακτήρα και τα δικά του βιώματα. Ικανοί για το καλύτερο, αλλά και το χειρότερο. Ικανοί να σκοτώσουν ακόμα και για την κατεύθυνση του καπνού. 

Δύο χιλιάδες άνθρωποι, ο καθένας με τη δική του ιστορία, κλεισμένοι σε έναν χώρο φτιαγμένο για πολύ λιγότερους, αποτελούν ωρολογιακή βόμβα. Οι κάτοικοι της περιοχής έχουν δίκαιο να διαμαρτύρονται. Και το πρόβλημα δεν θα λυθεί με έναν πιο ψηλό ή πιο συμπαγή φράκτη. Οι μετανάστες θα συνεχίσουν να έρχονται από όπου βρίσκουν πρόσβαση. Δεν μπορεί να κτιστεί τείχος κατά μήκος της νεκρής ζώνης για να αποκλειστεί η βασική δίοδος. (Εκτός κι αν τελικά μπορεί να γίνει κι αυτό κλείνοντας ταυτόχρονα διάφορα ζητήματα). Δεν μπορεί να συνεχίσουν χιλιάδες άνθρωποι να συνωστίζονται σε ένα «Πουρνάρα» μέχρι να εκραγεί η βόμβα. Κι ούτε το πρόβλημα θα λυθεί με ρατσιστικές ιαχές. Κάθε πρόβλημα που προκύπτει, μικρό ή μεγάλο, σημαντικό ή ασήμαντο, χρειάζεται διαχείρισης. Δεν λύνεται από μόνο του.