Μόνο την ειδησεογραφία να δει κάποιος, δεν μπορεί να μην διερωτηθεί: Είναι αυτό σοβαρό κράτος;

Η υπουργός Γεωργίας σπεύδει εσπευσμένα στο Άμπου Ντάμπι για να διερευνήσει τις  προοπτικές εγκατάστασης κινητών μονάδων αφαλάτωσης στην Κύπρο, με σκοπό την ενίσχυση της διαθεσιμότητας πόσιμου νερού. Εκεί θα έχει επαφές με εταιρεία με μεγάλη εμπειρία στην εγκατάσταση χερσαίων κινητών, αλλά και μόνιμων μονάδων αφαλάτωσης. Προσέξτε το εσπευσμένα. Αφού στέρεψαν τα φράγματα, αφού εξαντλήσαμε και την τελευταία ελπίδα για βροχή, σπεύδουμε βιαστικά και κατεπείγον να βρούμε νερό. Κι άμα επείγεσαι, όσα σου πουν θα το αγοράσεις. Σπεύδει όμως η ίδια η υπουργός κι όχι υπηρεσιακοί για να νοιώθουμε πως το θέμα βρίσκεται στη ψηλότερη βαθμίδα χειρισμού.

Το ίδιο και για την αντιμετώπιση των πυρκαγιών. Εκεί που νομίζαμε πως θα είχαμε στη διάθεση μας δύο ελικόπτερα για πυρόσβεση. Θα δίναμε πέραν των 14 εκατομμυρίων για να έχουμε για τρία χρόνια δύο ελικόπτερα, αλλά οι διαδικασίες έγιναν με τρόπο που άφηναν περιθώριο σε άλλες εταιρείες πέραν από αυτή που επιλέγηκε να προσβάλουν τη συμφωνία. Όπως και έγινε. Και σπεύδουμε προσευχόμενοι να μην ξεσπάσει καμμιά μεγάλη πυρκαγιά. Ένας τόπος που μαστίζεται από ξηρασία και κατ’ επέκταση αντιμετωπίζει κίνδυνο πυρκαγιών πότε θα θέσει το θέμα ως επείγον ώστε να έχει μόνιμα στη διάθεση του μέσα για να αντιμετωπίζει (όσο είναι δυνατόν) το πρόβλημα; Πόσα εκατομμύρια δίνονται κάθε χρόνο για ενοικιάσεις πτητικών πυροσβεστικών μέσων από άλλες χώρες;

Το ίδιο ερώτημα μπορεί να τεθεί και για την υγεία. Σαράντα σχεδόν εκατομμύρια δαπανήθηκαν σε ένα χρόνοι για αποστολή ασθενών στο εξωτερικό. Είναι αποδεκτό πως ένα κράτος δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τα πάντα μόνο του. Ωστόσο τα τόσα εκατομμύρια αν επενδύονταν στη βελτίωση των ιατρικών υπηρεσιών και αν τύγχαναν σωστής διαχείρισης, ίσως πολλά από τα περιστατικά να μπορούσαν να αντιμετωπιστούν στην Κύπρο, χωρίς να υπόκεινται επιπλέον ταλαιπωρία οι ασθενείς και οι συγγενείς τους.

Σε όλες τις χώρες του κόσμου υπάρχουν συστήματα ελέγχου της οδικής ταχύτητας με στόχο την πρόληψη τροχαίων ατυχημάτων. Στην Κύπρο αφού συζητήσαμε το θέμα για δεκαετίες, εφαρμόστηκε ένα σύστημα το οποίο δεν εμπιστεύεται κανείς για αυτό και δεν υπάρχει πειθαρχία. Κάμερες – κουλοχέρηδες τις χαρακτήρισε ο πρόεδρος της Επιτροπής Νομικών Νίκος Τορναρίτης, με στόχο να αφαιμάξουν τους πολίτες. Κι αυτή είναι η γενική εντύπωση.

Κι αν αυτό έχει μια περιπλοκότητα, τι να πει κανείς για τις στάσεις λεωφορείων; Μετά από χρόνια επισημάνσεων αποφασίστηκε να γίνουν στάσεις. Αλλά δεν μας έκαναν όποιες κι όποιες. Θέλαμε ντιζάιν. Κι αφού δώσαμε δεκάδες εκατομμύρια για έξυπνες στάσεις, διαπιστώσαμε πως μας παίρνουν για ηλίθιους.