Με τα βιβλία και το διάβασμα έχω «τρέλα». Νομίζω ότι, τόσα χρόνια, το έχουν καταλάβει και εμπεδώσει οι αναγνώστες της στήλης. Αρκετοί μάλιστα, μου συστήνουν και βιβλία που έχουν διαβάσει εκείνοι. Με συγκινεί αυτό, και τους ευχαριστώ πολύ.

Δεν θα προσποιηθώ ότι τα αγοράζω και τα διαβάζω όλα. Και προφανώς δεν περιμένω να «υιοθετούν» και όλες τις δικές μου προτάσεις.

Υπάρχουν, βέβαια, και αρκετά βιβλία που μια φωνή μέσα μου, φωνή του καθήκοντος τη λέω, που με προτρέπει, ενίοτε και πιεστικά έως και αγενώς, «διάβασέ το και αυτό, και πες μας τη γνώμη σου».

Και πάλι, όμως, η επιλογή μου είναι καθαρά υποκειμενική.

Με όσα βιβλία καταγίνομαι λόγω … καθήκοντος δημοσιογραφικού, τα πιο πολλά τα περνάω με ένα ιδιότυπο «αναγνωστικό σκανάρισμα» που έχω τελειοποιήσει με τα χρόνια.

Παραλείπω αρκετές παραγράφους, ενίοτε και κεφάλαια, και επικεντρώνομαι σε ορισμένα σημεία όπου εντοπίζω το «ψητό». Αν θέλετε, πείτε και το «επίμαχο».

Έτσι κι αλλιώς, πολλά από αυτά τα βιβλία, γράφονται στο πόδι. Δεν έχουν ειρμό, δεν προσφέρουν τεκμηρίωση πειστική, και τα διαπερνά το συναίσθημα και ένας λόγος αποσπασματικός.

Δεν θα πω άλλα. Καταλαβαινόμαστε. Όσοι με προτρέπουν να διαβάζω το «άλφα» ή «βήτα» βιβλίο και να τους πω την γνώμη μου, αντιπροτείνω να το κάνουν αυτοί, και να μου στείλουν τις δικές τους απόψεις. Μπορεί να αναδημοσιεύω μερικές που για μένα «κάνουν νόημα».

Ένα βιβλίο όμως, που διάβασα απνευστί πριν από μερικά χρόνια, και πλέον το έχω «κοντά» μου για … διαχείριση κρίσεων (πρωτίστως δικών μου!), είναι γραμμένο από τον φιλόσοφο Στέλιο Ράμφο, Εκδόσεις Αρμός, με τίτλο «Πολιτική από Στόμα σε Στόμα», το οποίο «βάζω» και στη στήλη σήμερα. Πάμε, λοιπόν:

«Σε ποιόν ανήκει το μέλλον; Σε όποιον θα δώσει μορφή στο αίτημα της συνθέσεως, που δεν αφήνει τίποτα ορφανό».

«Όταν το παλιό πνέει τα λοίσθια – σ.σ. εδώ είμαστε! – και το πνεύμα ζητεί νέο βάθρο για τις ελπίδες του, η ανάγκη αυτή βρίσκει μορφή ανάλογη προς τους όρους που την γέννησαν, για να εκφράσει όμως κάτι που τους ξεπερνά».

«Η έκπτωση των αξιών ανοίγει την συνείδηση στην ευτέλεια, η ευτέλεια την αχρειότητα, ενώ η αχρειότητα την εξοικειώνει με κάθε είδους βρωμισιά.»

«Μας ενδιαφέρει να έχουμε δίκιο και όχι να διδασκόμαστε από τα λάθη μας. Τα αρνούμαστε ή απλώς τα αναγνωρίζουμε χωρίς τίποτε άλλο. Αρνούμαστε την λογική η οποία τα χρειάστηκε επειδή τα ενοχικά μας σύνδρομα δεν θα το επιτρέπουν. Οι ανοιχτοί θεσμοί ευνοούν συμμετοχικότητα στην πολιτική και την οικονομική ζωή. Οι κλειστοί θεσμοί (σ.σ., όπως πχ τα δια βίου αξιώματα…), ευνοούν τις προνομιακές ελίτ.»

«Πλουραλιστική κοινωνία χωρίς σύγχρονο κράτος δεν γίνεται».

«Το κράτος του νόμου μειώνει την άσκηση βίας».

«Αν είναι για την εξουσία και όχι για την αλλαγή των πολιτικών θεσμών, η πολιτική διαπάλη καταντά ειρηνικός πόλεμος».

«Κλειστοί θεσμοί οδηγούν σε ισχυρούς άνδρες».

« Κλάψα, γκρίνια, ζήλεια – το συναίσθημα του ανηλίκου. Ο ενήλικος δίνει έντεχνη μορφή στο αίσθημά του».

«Η δημοσιογραφική αλήθεια βασίζεται στο “γεγονός”. Η καλλιτεχνική προβαίνει ως ακοίμητη έκφραση». Η συνταξιοδοτημένη πολιτική, ξεχάστε το…

«Είμαστε λαός που αρπάζεται με το παραμικρό, και τα καταπίνει όλα. Όλα!»

«Όσο αισθάνεσαι σπουδαίος και τέλειος, τόσο δεν θέλεις να αλλάξει τίποτε. Αυτό είναι το θανάσιμο τίμημα ενός εθνικού ναρκισσισμού, που καλλιεργήθηκε πεισματικά επί πολλά χρόνια από την παιδεία και την κοινωνία. Σου φθάνει η ιστορία (παρελθόν) και το τοπίο. Δεν θέλεις να κάνεις τίποτε! “Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;”. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις μία θεραπεία υπάρχει: Η ένταξη σε ευρύτερο πλαίσιο με απαιτητικούς ευέλικτους κανόνες.»

«Στην Ελλάδα (σημ: και στην Κύπρο), η μάχη δίνεται μεταξύ ζωντανών και πεθαμένων. Εκείνοι που προσπαθούν, και οι άλλοι που φαντασιώνονται.».

Και τέλος: «Η τρέλα της μεγαλειότητος παραδίδει το Εγώ σε παρανοϊκά φαντάσματα, οπότε την πράξη κρίνει μόνο η φαντασίωση».

ΥΓ: Εν ανάγκη, θα επανέλθω!

Εικονογράφηση: Ο Πολιτικός – Έργο του Constantin Schroeter, Γερμανόις ζωγράφος, 1795-1835