Τα όσα εξωφρενικά, αν όχι και σχιζοφρενικά, βγαίνουν τελευταία σε σχέση με τους δήμους, μετά από την περιβόητη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης, παραπέμπουν μάλλον στην αίσθηση μια άλλης μορφής υδροκέφαλου μορφώματος, που συσσωρεύει αντί να λύνει προβλήματα. Εκεί που η υπόσχεση ήταν να τύχει εκσυγχρονισμού και μιας πραγματικής βελτίωσης το όλο σύστημα της τοπικής αυτοδιοίκησης, με τις όντως αβάστακτες παθογένειές του, επιβεβαιώνονται, δυστυχώς, οι φόβοι, ότι και εδώ πρυτανεύει η βολικότητα, αλλά κυρίως η ανικανότητα…

Από τον αριθμό των αντιδημάρχων που εκτοξεύτηκε σ’ επίπεδα ενός άλλου παραλογισμού, την εκ των υστέρων αναζήτηση των αρμοδιοτήτων τους (εδώ κι αν υποτιμάται και εξευτελίζεται βάναυσα η νοημοσύνη), το διορισμό μιας στρατιάς κοινοταρχών, οι οποίοι κρίνονται αναγκαίοι από το όλο σύστημα, μέχρι και την επιβολή τσουχτερών φορολογιών (ειδικά οι Εγκωμίτες κινδυνεύουν από εγκεφαλικό…), όλα συνηγορούν σε άλλη μια επιχείρηση απορρύθμισης αντί της σκοπούμενης μεταρρύθμισης.

Όσο κι αν επιχειρούνται να δικαιολογηθούν τα αδικαιολόγητα, εκείνο που πιο πολύ πονά στην περίπτωση είναι ότι δεν παραμένει ούτε για δείγμα ίχνος αξιοπιστίας σ’ αυτό τον ταλαίπωρο τόπο. Κόμματα, πρόσωπα, φορείς, έσπευσαν γι’ άλλη μια φορά, με τις γνωστές επιδόσεις τους, να κόψουν και να ράψουν και σ’ αυτή την περίπτωση, με αποτέλεσμα το γνωστό τραγελαφικό σκηνικό, που επαναλαμβάνεται από κτίσεως της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Το ακόμα πιο τραγελαφικό είναι ότι οι ίδιοι εμφανίζονται στο προσκήνιο με υπερευαισθησίες για διόρθωση των πραγμάτων. Εκείνο που πιο πολύ, όμως, καίει τον πολίτη, είναι ότι εν ονόματι μιας ούτω καλούμενης μεταρρύθμισης και «εκσυχρονισμού», θα είναι αναγκασμένος να χώνει πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη. Το ονομάζουν μάλιστα ανερυθρίαστα αυτό «δικαιοσύνη», αγνοώντας πόσο άδικο είναι να συλλαμβάνονται ψευδόμενοι σε σχέση με τις ξεκάθαρες υποσχέσεις τους για χαμηλότερα τέλη και φορολογίες σ’ ένα νοικοκυρεμένο και παραδεισένιο σύστημα, που υποτίθεται θα έστηναν.

Επειδή σ’ αυτό τον τόπο γίνεται τελευταία πολύς λόγος για την περιβόητη ανάληψη ευθυνών, είναι καιρός, πέραν των αυτονόητων που προκύπτουν μέσα από τα ίδια τα γεγονότα, τα οποία σ’ αρκετές περιπτώσεις βοούν τόσο εκκωφαντικά, οι ίδιοι οι πολίτες ν’ αναλάβουν εκείνο που τους αναλογεί. Τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο από το να παύσουν να είναι παθητικοί δέκτες και ν’ αντιδρούν επιτέλους, όπως οι ίδιοι πρέπει να γνωρίζουν.

Ενόσω παραμένουν αδιάφοροι, πέραν κάποιων σπασμωδικών αντιδράσεων, έτσι απλά θα είναι καταδικασμένοι να ζουν σε όλα τα επίπεδα μια αφύσικη έκρηξη ανευθυνότητας… που ναρκοθετεί κυριολεκτικά το πεδίο της όποιας πραγματικής αλλαγής. Και η όποια μεταρρύθμιση, θα προκύπτει με μεγάλες δόσεις απορρύθμισης…