Για όσα λέει κι ανακοινώνει ο Ντόναλντ Τραμπ, δικαιούμαι να είμαι μπερδεμένος. Εκτός από όλα εκείνα που θέλει να αλλάξει, βάζει αυτομάτως στο τραπέζι και το ερώτημα «τι έχουν αλλάξει πραγματικά οι δικοί μας, συμβατικοί πολιτικοί;».

Ναι. Δεν μου αρέσει ο τρόπος του. Ναι, με απωθούν η μπρουτάλ συμπεριφορά του (ενδεικτικά και πολύ πρόσφατα, το χυδαίο μπούλινγκ που έκανε στην Κάμαλα Χάρις, μια πολύ αξιοπρεπή και καλλιεργημένη γυναίκα και, βεβαίως, ο κραυγαλέος ναρκισσισμός, που εξ ορισμού τον «καθορίζει» στο να αγαπά μόνο τον εαυτό του.

Αλλά εκ φύσεως, θέλω να βλέπω πράγματα να γίνονται και να τα κρίνω εκ των υστέρων. Οι προαναγγελίες, στο δικό μας μικρό σύμπαν, είναι περισσότερες από την υλοποίησή τους.

Για αυτό, για την Ανάρτηση της Ημέρας, ξεχώρισα στο Facebook από τη δημοσιογράφο Μαριάννα Πυργιώτη, το παρακάτω απόσπασμα από μια ανάλυση για το «τι είναι ο Τραμπ», που  αξίζει προσοχής και νηφάλιας σκέψης. Θέτει ερωτήματα καίρια, και διαπιστώσεις υπαρκτές:

«Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν εξελέγη, επανεξελέγη αφού μεσολάβησε άλλος Πρόεδρος με όλο το μιντιακό –και όχι μόνο– σύστημα εναντίον του. Και ο Ίλον Μασκ, ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο, δεν κληρονόμησε τα δισ. του μπαμπά του, τα απέκτησε ως genius επιχειρηματίας . Ο τύπος με το πορτοκαλί μαλλί που χορεύει στο ρυθμό του YMCA και ο υπερκινητικός χύμα στο κύμα τύπος που υψώνει το χέρι «ναζιστικά», δεν προσφέρονται για αφ υψηλού περιφρονητικές αναλυσούλες ημών των σπουδαίων γραφιάδων. Πέραν όλων των άλλων διότι πολύ σπουδαιότεροι , διεθνούς επιπέδου και κύρους δημοσιολογούντες, έφαγαν …πέντε γκολ απ’ τα αποδυτήρια κι αυτό θα έπρεπε να μας προβληματίσει λιγουλάκι.

Ό,τι αντί να μας ρίχνει σε βαθιά αναλυτική περισυλλογή, μας ωθεί να γράφουμε περισσότερες εξυπνάδες και περιφρονητικές αναφορές, το μόνο που καταδεικνύει είναι η δειλία μας μπροστά στον απειλητικό κόσμο που διαμορφώνεται ενάντια στις δικές μας δημοκρατικές πεποιθήσεις αξίες και αντιλήψεις. Τις οποίες όμως τις έχουμε κάνει μόνοι μας πατσαβούρες και σφουγγαρίστρες, εξ ου και δεν εμπνέουν συγκινούν ή έστω πείθουν για την ειλικρίνεια τους. Αντίθετα η ωμή έως κυνική ειλικρίνεια και η μανιχαϊστική λογική των επιχειρηματιών πολιτικών, φαντάζει πολύ πιο τίμια στον κόσμο».

Ένα από τα λίγα πολιτικά πρόσωπα από το εξωτερικό που παρέστησαν στην ορκωμοσία του Ντόναλντ Τραμπ, ήταν ο πρόεδρος της Αργεντινής (φωτο).

Πριν από περίπου έναν χρόνο, ο εκκεντρικός, με χαίτη σαν του λύκου, όπως λένε οι συμπατριώτες του, «αναρχοφιλελεύθερος Χαβιέ Μιλέι, 54, ανέλαβε τα καθήκοντά του με ένα αλυσοπρίονο και ένα σχέδιο: Να πριονίσει τον τριψήφιο πληθωρισμό της χώρας, να περιορίσει τα χρόνια προβλήματα χρέους και να κάνει κομμάτια τις κρατικές δαπάνες. Φαίνεται πως λειτουργεί!

Η τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της Λατινικής Αμερικής έχει βγει από την ύφεση για πρώτη φορά από το τρίτο τρίμηνο του 2023, με το ΑΕΠ να αυξάνεται σχεδόν κατά 4% από τότε. Ο μηνιαίος πληθωρισμός έχει υποχωρήσει από 25% τον περασμένο Δεκέμβριο σε μόλις 2,4% πριν από έναν μήνα.

Πώς το έκανε; Με το «καλημέρα» κατήργησε περισσότερα από τα μισά Υπουργεία της κυβέρνησης, μείωσε τις δαπάνες για μισθούς του Δημοσίου, υποτίμησε το νόμισμα και μείωσε τις συντάξεις.

Η επιστροφή στην ανάπτυξη είναι μια δικαίωση για τον Μιλέι, του οποίου η περικοπή δαπανών του τεράστιου δημόσιου τομέα, του έχει κερδίσει επαίνους από τις χρηματοπιστωτικές αγορές και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Χαίρει, επίσης, του θαυμασμού και του Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος, όπως διαβάζω στο έγκυρο πολιτικό Newsletter GZERO, του πολιτικού αναλυτή, Ίαν Μπρέμερ, οραματίζεται (λέει) ένα παρόμοιο «ξεσπάθωμα» της ομοσπονδιακής κυβέρνησης των ΗΠΑ (αν και οι υπέρ του προστατευτισμού παρορμήσεις του έρχονται σε αντίθεση με τον πιο ξεκάθαρο φονταμενταλισμό της αγοράς από τον Μιλέι!).

Πάντως, η πολιτική του Μιλέι ήταν επώδυνη για πολλούς. Το ποσοστό των Αργεντινών που ζουν σε συνθήκες φτώχειας αυξήθηκε κατά 13% στο 53% από τότε που ανέλαβε την εξουσία, ο οποίος Μιλέι υπόσχεται ότι «θα πονέσουμε για λίγο και μετά ανάπτυξη».