Άλλο πρόβλημα τώρα! Επειδή έγραψα θετικά σχόλια για τη συνάντηση του Λευκού Οίκου, με ρωτούν οι πανέξυπνοι αν είδα ότι ο Μπάιντεν μίλησε για λύση ΔΔΟ. Θα έπρεπε, λένε, να είμαι αρνητικός αφού είμαι εναντίον της ΔΔΟ. Άντε τώρα, φέξε μου και γλίστρησα.

Μπορεί να πίστευαν ότι περιμένω από τους Αμερικάνους να αλλάξουν πολιτική και να αποφασίσουν ότι η ΔΔΟ είναι η επισημοποίηση της διχοτόμησης και η διάλυση του μόνου στηρίγματος των Ελληνοκυπρίων, της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τόση αφέλεια!

Αν υπήρχε, όμως, μια πιθανότητα να άλλαζαν πολιτική στο Κυπριακό, θα ήταν πιο πιθανό να στηρίξουν τις θέσεις της Τουρκίας, όχι τις δικές μας. Και όχι φυσικά, για να στηρίξουν το ενιαίο κράτος, ας πούμε. Αλλά, δεν υπήρχε ενδεχόμενο να καλέσουν τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας στον Λευκό Οίκο και να μιλήσει ο Πρόεδρος των ΗΠΑ για λύση δύο κρατών. Μίλησε για τη λύση που προβλέπεται στις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του οποίου οι ΗΠΑ είναι μόνιμο μέλος.

Αυτό που έχει σημασία, όμως, δεν είναι ότι έκανε αναφορά σε λύση ΔΔΟ, παρότι στην παρούσα συγκυρία είναι κι αυτό ικανοποιητικό για την πλευρά μας αφού η Ουάσιγκτον και στενός σύμμαχος της Άγκυρας, απορρίπτει τη λύση που επιδιώκει η Τουρκία. Είναι πιο σημαντικό να μας απασχολήσει το γεγονός ότι ο Μπάιτεν, διαβάζοντας από το γραπτό κείμενο που του έδωσε το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, απέφυγε να αναφερθεί στην Τουρκία ή στην κατοχή.

Μίλησε για «τεχνητή διαίρεση της Κύπρου», παρόλο που είπε ότι θυμάται καλά εκείνη «τη θλιβερή κατάσταση» (υποψιαζόμαστε ότι εννοούσε την εισβολή, αλλά δεν είναι και σίγουρο) καθώς ήταν κατά τον πρώτο χρόνο της πρώτης θητείας του ως Γερουσιαστής. Ακριβώς όπως και η επίσημη ανακοίνωση του Λευκού Οίκου, μετά τη συνάντηση: «Αναγνωρίζοντας τα 50 χρόνια διαίρεσης του νησιού, ο Πρόεδρος Μπάιντεν επανέλαβε την υποστήριξή του για μια διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία…».

Η «διαίρεση του νησιού» δεν είναι ικανοποιητική διατύπωση όταν μιλάμε για εισβολή και κατοχή και για «θλιβερή κατάσταση». Αλλά, στη συγκυρία (στη φάση, αν θέλετε) που βρίσκεται το Κυπριακό, όλες αυτές οι διπλωματικές υποκρισίες επισκιάζονται, διαλύονται σχεδόν, από αυτό καθαυτό το γεγονός της συνάντησης στον Λευκό Οίκο. Που πολλαπλασιάζει το γεγονός ότι η Κυπριακή Δημοκρατία, όχι μόνο δεν είναι εκλιπούσα, αλλά είναι ένα ενισχυμένο κράτος, με σημαίνοντα ρόλο στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.

Ούτε η ψευδαίσθηση ότι η Κύπρος μπορεί να υποκαταστήσει το ρόλο της Τουρκίας σε ό,τι αφορά την εξυπηρέτηση των αμερικανικών συμφερόντων, αρμόζει στους προβληματισμούς μας, ούτε ότι με τις σχέσεις που αναπτύσσονται τώρα η Αμερική θα πιάσει την Τουρκία από το αφτί για να απελευθερώσει την Κύπρο. Αλλά, δεν γίνεται να μηδενίζεται η εξέλιξη με τόση επιπολαιότητα όση παρακολουθούμε τις τελευταίες μέρες.

Είναι σημαντικό ακόμα και το θεωρητικό γεγονός ότι με την ανάπτυξη των σχέσεων Κύπρου – ΗΠΑ, σε μια ενδεχόμενη κρίση με την Τουρκία οι Αμερικάνοι θα υπολογίσουν πλέον στις όποιες παρεμβάσεις τους και την Κυπριακή Δημοκρατία. Προηγουμένως δεν θα την υπολόγιζαν, θα στήριζαν την Τουρκία με κλειστά μάτια. Τουλάχιστον, δημιουργούνται οι συνθήκες για να ελπίζουμε ότι δεν θα μας έχουν τους χαμένους της ιστορίας. Από εμάς εξαρτάται πόσο θα πετύχουμε να εξυπηρετηθούν και τα δικά μας συμφέροντα, μην εξυπηρετούμε μόνο τα συμφέροντα άλλων.

Δεν ξέρω πόσο ακριβής (διότι είναι και ψεύτες φαντασιόπληκτοι αυτοί) ήταν χτες ο Ταχσίν Ερτουγρούλογλου, ο «υπεξ» του κατοχικού καθεστώτος, που σχολίαζε τη συνάντηση στο Λευκό Οίκο, και είπε το εξής: Το τελευταίο διάστημα οι ΗΠΑ «κάνουν προτάσεις σε άτομα και αντιπροσωπείες που θέλουν να επισκεφθούν τη χώρα μας να μην χρησιμοποιούν το αεροδρόμιο της χώρας μας. Προσπαθούν ακόμη και να τους εμποδίσουν να επισκεφθούν τη χώρα μας». Όταν λέει τη χώρα μας, εννοεί την κατεχόμενη Κύπρο.

Αν ισχύει αυτό, ίσως να είναι και ένα έμπρακτο αποτέλεσμα της αλλαγής στη στάση των ΗΠΑ απέναντι στην Κυπριακή Δημοκρατία. Δεν είναι σημαντικό αν οι ΗΠΑ αποτρέπουν ταξίδια στην Τύμπου;  Μπορεί να μην είναι αρκετό, για να προλάβω τους μηδενιστές. Αλλά, τι έχουμε να χάσουμε; Την εθνική μας κυριαρχία; Τη μισή;