Θα ξεκινήσω σήμερα με το στερεότυπο: Η πολιτική είναι ένα δύσκολο παιχνίδι. Όποιος δεν το κατέχει καλά, σε όλες τις πτυχές του, όχι μόνο του χαβαλέ, οπωσδήποτε όχι εκείνης που χαϊδεύει αυτιά όσων ενθουσιάζονται με την πολιτική θωπεία, καλύτερα να ασχοληθεί με κάτι άλλο.

Εάν μπορεί να ξεχωρίσει κάποιος, ένα από τα πολλά που πληγώνουν και βλάπτουν αυτόν τον τόπο, αυτό είναι ο λαϊκισμός. Που, συνήθως, έρχεται πακέτο και με αυτά που ονομάζουμε «στερεότυπα». Σε όλο και περισσότερες χώρες της Δύσης, μαζί με τον έλεγχο πληροφοριών που μεταδίδονται, γνωστό ως Fact Checking, υπάρχει τώρα και το Populist Checking –σε ελεύθερη μετάφραση, το ξεμπρόστιασμα– κράξιμο στους λαϊκιστές. ΕΔΩ, κι αν έχουμε έτοιμη πελατεία…

Πρόσωπο της Ημέρας, θα σας παραξενέψει η επιλογή μου. Είναι ο Ντόναλντ Τραμπ. Ο οποίος απάντησε με τον δικό του (ομολογουμένως έξυπνο και ευρηματικό τρόπο), στην γκάφα που έκανε την περασμένη Τρίτη ο Τζο Μπάιντεν –γκάφα που στεναχώρησε και εξέπληξε την Κάμαλα Χάρις– να αποκαλέσει τους ψηφοφόρους του Ρεπουμπλικανού υποψηφίου «σκουπίδια». Ο Τραμπ, (συγκεκριμένα του επιτελείο του), με φοβερά αντανακλαστικά, νοίκιασε ένα σκουπιδιάρικο (απορριμματοφόρο), το έβαψε με το λογότυπο της καμπάνιας του, ντύθηκε σκουπιδιάρης με λευκή μπλούζα και καπελάκι και πήγε στην συγκέντρωση της κρίσιμης Πολιτείας του Ουισκόνσιν. 

> Θα ονόμαζα και Πρόσωπο των Ημερών καιτον Πρόεδρο της Κύπρου, Νίκο Χριστοδουλίδη, που είδε την Τετάρτη τον Τζο Μπάιντεν στον Λευκό Οίκο και χθες τον Έλληνα πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη, στο Μέγαρο Μαξίμου, στην Αθήνα. Για την συνάντηση στην Ουάσινγκτον, έχω τις σκέψεις μου…

> Ο προβληματισμός μου, συγκεκριμένα, από την συνάντηση Μπάιντεν – Χριστοδουλίδη είναι εάν έγινε με ρεαλιστική προοπτική για το Κυπριακό, ή απλά για συσπείρωση του ελληνο-κυπριακού, αμερικάνικου στοιχείου στις ΗΠΑ εν όψει εκλογών εκεί;

> Δυσκολεύομαι να κρίνω εμπεριστατωμένα το περιεχόμενο της συνομιλίας (όσο γνωρίζουμε δηλαδή από αυτήν) στην συγκεκριμένη χρονική στιγμή και με ισχυρό ενδεχόμενο να είναι Πρόεδρος ο Τραμπ. Σε τέτοια περίπτωση, δεν θα είναι περίπου, αν όχι και απολύτως, άνευ αντικειμένου και περιεχομένου όσα έγιναν και ειπώθηκαν χθες στον Λευκό Οίκο;

> Συμβολικά και τυπικά, η συνάντηση Χριστοδουλίδη – Μπάιντεν έχει αξία, απλώς για ένα καλό photo-shoot! Ουσιαστικά, για μένα, ήταν αυτό που σημείωσα πριν: Προεκλογική συσπείρωση της ομογένειας…

In Memoriam. Θανάσης Βαλτινός, ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας, έφυγε από τη ζωή την Τετάρτη 30 Οκτωβρίου, σε ηλικία 92 ετών. Προσωπικά, έχοντας διαβάσει όλα τα βιβλία του, τον βάζω δίπλα-δίπλα, ισότιμα, με τον άλλο γίγαντα τον γραμμάτων μας, Αλέξανδρο Κοτζιά. Αντί δικής μου νεκρολογίας, θα παραθέσω αυτούσια αυτήν που ανάρτησε στον λογαριασμό της στο Facebook, η Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, Κατερίνα Σακελλαροπούλου:

«Αποχαιρετώ με βαθιά θλίψη τον Θανάση Βαλτινό, (φωτό), πεζογράφο, σεναριογράφο και μεταφραστή του αρχαίου δράματος, έναν συγγραφέα με σημαντικότατη και πολύτροπη εισφορά στην ελληνική λογοτεχνία. Η αφηγηματική του λιτότητα, ο κατακλυσμός των σελίδων του από τη δράση και τα παθήματα των απλών ανθρώπων, ο συνεχής, πυρετικός διάλογός του με την ιστορία, η πρωτοπόρος χρήση των τεκμηρίων ως λογοτεχνικής ύλης, και κυρίως η προσέγγιση της ελληνικής γλώσσας ως ζώσας μνήμης των νοημάτων που συνέχουν τον ελληνισμό στη διαχρονία του, άλλαξαν τον ρου του σύγχρονου ελληνικού μυθιστορήματος. Από την “Κάθοδο των εννιά” ως τα “Στοιχεία για τη δεκαετία του ’60” και από το “Συναξάρι του Ανδρέα Κορδοπάτη” ως το “Μπλε βαθύ σχεδόν μαύρο”, την “Ορθοκωστά” και τον αριστουργηματικό “Τελευταίο Βαρλάμη”, ο Θανάσης Βαλτινός μας έδειξε, όπως εξάλλου είχε ο ίδιος πει, ότι η υψηλή λογοτεχνία “δεν προφητεύει, αλλά ψηλαφεί αυτό που επίκειται και κουβαλά τα δικά του ρίγη”».

ΥΓ: Νοιώθω μεγάλη περηφάνεια που έχουμε στο Προεδρικό μας εδώ στην Ελλάδα, έναν άνθρωπο τόσο καταρτισμένο και ευαίσθητο, όσο η κ. Σακελλαροπούλου.