Γιούλια Ναβάλναγια, 48, χήρα του περιέργως αποβιώσαντα σε φυλακές ύψιστης ασφάλειας, αντικαθεστωτικού και ηγέτη της αντιπολίτευσης ,Αλεξέι Ναβάλνι, δήλωσε στο BBC ότι θα διεκδικήσει την προεδρία της Ρωσίας όταν φύγει από τη μέση ο Βλαντιμίρ Πούτιν. Γνωρίζει ότι εάν επιστρέψει τώρα στη χώρα της θα την συλλάβουν αμέσως και θα την κατηγορήσουν, λέει, για «συμμετοχή σε εξτρεμιστικές ενέργειες», που ποτέ δεν έχουν κατονομάσει συγκεκριμένα ποιες είναι αυτές.

 Ο άνδρας της, ο πιο δυνατός επικριτής του Πούτιν, καταδικάστηκε σε φυλάκιση 17 ετών για εξτρεμισμό, που ουδέποτε εξηγήθηκε με απτά στοιχεία. Βρέθηκε νεκρός, αν και απολύτως υγιής, στη διαβόητη σωφρονιστική αποικία στον Αρκτικό Κύκλο τον περασμένο Φεβρουάριο. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν, δήλωσε ανοικτά τότε, έχοντας και στοιχεία από τις δικές του μυστικές υπηρεσίες, ότι δεν έχει καμία αμφιβολία ότι «ήταν κατ’ εντολή του Πούτιν».

  Κονσταντίν Ρομοντανόφσκι, 67 ετών, πρώην διοικητής της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Μετανάστευσης της Ρωσίας, πέθανε «υπό πολύ περίεργες συνθήκες» αναφέρεται στο Telegram, σύμφωνα με τη βρετανική «Daily Mail». O Ρομοντανόφσκι φέρεται να έπεσε από τις σκάλες στο εξοχικό του και να έσπασε τον λαιμό του, με συνέπεια να χάσει τη ζωή του. Τα δυτικά μίντια προβάλουν  την είδηση με τον τίτλο «Ένας ακόμη άνθρωπος που στο παρελθόν ήταν στενός συνεργάτης του Πούτιν βρέθηκε νεκρός στη Ρωσία».

 

Υστερόγραφο έκκλησης: Όχι άλλο Φειδία σας παρακαλώ. Εκείνος ο καβγάς του στο Tik-Tok με τον Τορναρίτη, έφτασε να συζητείται και στην Ελλάδα, με τρόπο που δεν θα άρεσε ούτε στον έναν, ούτε και στον άλλον. Δεν λέω, έχουμε και εμείς τις ακρότητες και τα φαιδρά μας εδώ και καταλαβαίνω ότι σε μικρό τόπο σαν την Κύπρο, ακόμα και τα ευτελή παίρνουν τεράστιες διαστάσεις.

  Κατά την πρόσφατη παραμονή μου στο νησί, συναντήθηκα και κουβεντιάσαμε με αρκετούς γνωστούς και φίλους. Νορμάλ άνθρωποι. Με όψη καθαρή. Με μάτια που δεν πετάγονται έξω. Δίχως έπαρση, σαν κάποιους βουλευτές που είδα να περιφέρονται σε επαρχίες, κυρίως της Λεμεσού, λες και είναι Ποντίφικες. Με καλοσύνη στον λόγο. Και πραγματική αγάπη για τον τόπο τους.

  Όλοι έχουν τα μικρά και μεγάλα προβλήματά τους. Αλλά τα αντιμετωπίζουν με σύνεση και αγάπη. Δεν τα περιφέρουν στην αγορά. Ούτε και φωτογραφίζουν κάθε πιάτο που θα φάνε, εδώ ή και στο εξωτερικό.

  Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον σπουδαίο σεφ Νίκο Λαδένη (φωτό), γεννημένο το 1934 στην Ταγκανίκα (τώρα Τανζανία) της Αφρικής, που τον συνάντησα γύρω στα 1996 στο εστιατόριο του «Chez Nico» στο Park Lane του Λονδίνου και του πήρα μια συνέντευξη για ένα αφιέρωμα της ΕΡΤ, που μου έλεγε «το φαγητό είναι για να το τρώμε μόνο, όχι για να το επιδεικνύουμε, ούτε και να το συζητάμε πολύ». Στ’ αλήθεια έκλαψα πέρυσι, 10 του Σεπτέμβρη, όταν έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 89 ετών.

  Τα βιβλία του «Nico» και «My Gastronomy», τα διαβάζω συχνά. Όχι μόνο για να ξεσηκώσουμε κάποιες συνταγές. Από το δεύτερο, πόσο συμφωνώ μαζί του ότι «Ο Πελάτης δεν έχει Πάντα Δίκιο» στο 8ο κεφάλαιο. Και λατρεύω το κεφάλαιο με τους «Γάμους Φτιαγμένους στον Παράδεισο». Δηλαδή, τους πιο αιθέριους συνδυασμούς. Όπως πχ: Φράουλες με κρέμα. Καφές με ρούμι. Φιλέτο με πατάτες τηγανιτές. Σκάλοπς με σκόρδο. Πάπια με πορτοκάλι. Ζυμαρικό με λευκή τρούφα. Αρνάκι με σκόρδο. Τυρί με κρασί Πορτό. Κρύος αστακός με μαγιονέζα. Αχλάδια με σοκολάτα. Ντομάτες με βασιλικό. Τηγανιτά αβγά με μπέικον. Και, βεβαίως, Χαβιάρι με βότκα.

  Καλή όρεξη. Έστω και με τη φαντασία…