Ο ένας δρόμος, είναι αυτός του Σαμαρά όπου μαγειρεύονται καταστροφικές λύσεις στα εθνικά θέματα και ο άλλος αυτός που οδηγεί στην άρση των οδοφραγμάτων στη Μια Μηλιά και το Πυρόι, στις αμερικάνικες εκλογές, στη συνάντηση Ερτογάν-Μητσοτάκη και στις «προεδρικές» στα κατεχόμενα. Διαλέγετε και παίρνετε…

Συνάδελφος από την Τουρκία, ο οποίος αποτελεί αξιόπιστη και ανεξάρτητη πηγή, με ρωτούσε την Πέμπτη κατά πόσον ο Αντώνης Σαμαράς μπορεί να προκαλέσει ζημιά στον Μητσοτάκη και στις εξελίξεις στο Κυπριακό όπως διαμορφώνονται τώρα. Ζημιά με αυτά που είπε στην Κύπρο, τις μέρες που ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης βρισκόταν στις ΗΠΑ για την άτυπη συνάντηση με τον Τατάρ και το δείπνο με τον Γ.Γ. του ΟΗΕ; Εξήγησα ότι –κατά την άποψη μου- ο Σαμαράς αν και επιφανές μέλος της Νέας Δημοκρατίας ως πρώην πρωθυπουργός, στην Ελλάδα δεν περνά η μπογιά του, ιδιαίτερα στο μεγάλο κόμμα της Δεξιάς που σήμερα κυβερνά τη χώρα με πρωθυπουργό τον Μητσοτάκη και με ισχυρή πλειοψηφία στη Βουλή. Σε ότι δε αφορά στην Κύπρο, ο Αντώνης Σαμαράς δεν είναι η πρώτη φορά που σε συγκυρίες όπως την παρούσα, όταν το Κυπριακό αρχίζει να κινείται, τον φέρνει στο νησί ένα ληγμένο καπετανάτο και τον χρησιμοποιεί σαν λαγό για να ερεθίσει ένα εθνικιστικό ακροατήριο με ατάκες του τύπου, «ετοιμάζονται καταστροφικές λύσεις στα εθνικά θέματα που μαγειρεύονται στο παρασκήνιο».

Εξήγησα ότι ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης έχει δημοσίως διακηρύξει ότι η επανέναρξη του διαλόγου Ελλάδας-Τουρκίας έχει θετικά αποτελέσματα έστω και στην άτυπη επανέναρξη των συζητήσεων για το Κυπριακό, όπως είπε και εξ αφορμής ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος στην Αθήνα Παύλος Μαρινάκης. Ο Μαρινάκης μίλησε μάλιστα και για “τζάμπα πατριώτες” που απομονώνουν τη χώρα. Επιμένοντας στο Κυπριακό ο Μαρινάκης τόνισε: «Είναι κορυφαία προτεραιότητα για την Ελλάδα η επίλυση του Κυπριακού μόνο επί τη βάση των αποφάσεων του ΣΑ του ΟΗΕ και δεν πρόκειται καν να συζητήσουμε λύσεις επιζήμιες για την Κύπρο, λύση δυο κρατών.

Δεν υπάρχουν άλλες λύσεις για μας και σε αυτή την κατεύθυνση θα συνεχίσουμε να πορευόμαστε μαζί με την Κύπρο». Μη γνωρίζοντας τις ισορροπίες στη Νέα Δημοκρατία, ο συνάδελφος ρώτησε κατά πόσο ο Σαμαράς μπορεί να κερδίσει τον Μητσοτάκη στο Κόμμα. Του εξήγησα λίγο τις ισορροπίες στην Ελλάδα και πόσο ισχυρός είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης σήμερα. Για να αντιληφθεί καλύτερα τους συσχετισμούς, του μετάφρασα ένα σχετικό απόσπασμα των δηλώσεων του Έλληνα Εκπροσώπου ως έμμεση απάντηση στον Σαμαρά: « Η Ελλάδα επί των ημερών Μητσοτάκη έχει συνάψει τις πιο επωφελείς και σημαντικές διεθνείς συμφωνίες ως προς την επέκταση από τα 6 στα 12 ναυτικά μίλια στο Ιόνιο, την ΑΟΖ με την Αίγυπτο και την Ιταλία έχει προχωρήσει στις πιο σημαντικές συμφωνίες για την αμυντική θωράκιση της χώρας μας έχει ισχυροποιήσει την θέση της Ελλάδας στην Ευρώπη σε όλο τον κόσμο και να μην ξεχνάμε και τον διάλογο με την Τουρκία. Χωρίς σε καμία ποτέ περίπτωση να τεθεί ζήτημα κυριαρχίας, χωρίς να ζημιώνεται ποτέ η χώρα μας ούτε στο ελάχιστο. Μέσα από αυτό τον διάλογο έχουμε κερδίσει πολλά.

Έχουμε εκμηδενίσει τις παραβιάσεις έχουμε εκμηδενίσει τις ροές από τον Έβρο ένας από τους λόγους που το μεταναστευτικό δεν είναι για την Ελλάδα “καυτή πατάτα” όπως για την υπόλοιπη Ευρώπη, ένας από τους λόγους που από τους 93.000 διαμένοντες έχουμε τώρα 23.000 σε μια περίοδο που έχουμε αυξημένη πίεση και βέβαια στα νησιά μας υποδεχόμαστε νόμιμους τουρίστες και όχι παράνομους μετανάστες. Θα συνεχίσουμε σε αυτό τον δρόμο της υπευθυνότητας που οδηγεί στην ισχυροποίηση της χώρας“. Εξήγησα πως ο Μαρινάκης ως κερασάκι στην τούρτα, είπε ότι υπάρχουν δύο δρόμοι. Ο ένας είναι ο τζάμπα πατριωτισμός και η διατύπωση υπερβολών, οι διάφορες κορώνες που δεν οδηγούν πουθενά και απομονώνουν την χώρα και ο άλλος είναι ο δρόμος που ακολουθεί η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός.

Πάω στοίχημα πως άμα τσεκάρετε σήμερα την αρθρογραφία θα εντοπίσετε αυτούς τους δύο δρόμους να περνούν και από τη Λευκωσία. Στον ένα θα ακούσετε το καπετανάτο να ψάλλει δοξολογίες στον Σαμαρά… Αυτά σε ότι αφορά στους «τζάμπα πατριώτες», στους «Σαμαράδες και τα σαμάρια», και στους «επιτήδειους ηλίθιους» που άλλα βλέπουν κι άλλα λένε.

Τώρα ας δούμε τι στην ουσία έγινε και που πάει ο άλλος δρόμος. Ώρες πριν από το δείπνο, έγραφα κάτι που μου είχε πει διπλωματική πηγή που γνωρίζει τα διαδραματιζόμενα : «Ο Γκουτέρες και η Ολγίν κάνουν ένα πολύ καλό δίδυμο και για να συγκαλέσουν συνάντηση μετά δείπνου, το μενού ήδη υπάρχει.»! Και όντως οι σεφ φρόντισαν στο μενού να υπάρχει κάτι και για τους δύο προσκεκλημένους αν και ο κ. Τατάρ διακήρυττε ότι αν δεν πάρει κυριαρχική ισότητα και ίσο διεθνές καθεστώς δεν θα πήγαινε ούτε σε δείπνο ούτε σε χορό. Την έπαθε όπως κάποτε -επίσης στη Νέα Υόρκη- και ο πολύς Ντενκτάς ο οποίος παρακαλούσε τον Τάσσο (10.02.2004) να απορρίψει την επιδιαιτησία και το χρονοδιάγραμμα για λύση του Κυπριακού. Το βλέπαμε τότε να συμβαίνει και δεν πιστεύαμε στα μάτια μας. Όμως γιατί ο Τατάρ δεν θέλει να δει ούτε ζωγραφιστή την Μαρία Άνχελα Ολγκίν;

Μήπως διότι στην έκθεση της επιρρίπτει ευθύνες στον ίδιο; Η απάντηση είναι ότι επειδή στην έκθεση εντοπίζονται όλες οι παθογένειες των πρωταγωνιστών, κρίθηκε ότι είναι σωστή τακτική να τις υποδείξουν στους «αυτουργούς» ώστε να γνωρίζουν ότι «ως Η.Ε. γνωρίζουμε και δεν μπορείτε να μας ξεγελάσετε, ό,τι κι αν δηλώνετε» παρά να πάρει η κάθε πλευρά τα καυτά σημεία της έκθεσης και να γίνει ένας λεκτικός πόλεμος. Έτσι Χριστοδουλίδης και Τατάρ, στη βάση συνολικής προεργασίας που έγινε από τους Γεραπετρίτη και Φιντάν, θα ασχοληθούν τώρα με τις τελευταίες λεπτομέρειες των σημείων διέλευσης. Ναι τις τελευταίες, διότι η απόφαση έχει ήδη ληφθεί. Θα ανοίξουν δύο σημεία διέλευσης: Στη Μια Μηλιά και στο Πυρόι! Θυμίζω ακόμη ότι λίγες ώρες πριν το δείπνο ο συνάδελφος με πηγές στην Άγκυρα μας είπε και το γράψαμε ότι τα Η.Ε. ετοίμασαν (βλ. συνεργασία Ολγκίν, Γεραπετρίτης και Φιντάν) καινούριο «οδικό χάρτη», με έμφαση σε θέματα, όπως η ασφάλεια, οι εγγυήσεις και η πολιτική ισότητα, ώστε να ξεπεραστούν τα αδιέξοδα των προηγούμενων συνομιλιών.

Θα έχουμε λοιπόν άρση των οδοφραγμάτων σε Μια Μηλιά και Πυρόι, αμερικανικές εκλογές στις 5 Νοεμβρίου, συνάντηση Γεραπετρίτη Φιντάν στην Αθήνα στις 8 Νοεμβρίου και επίσης μια πενταμερή με τις τρεις εγγυήτριες και τις δύο πλευρές. Θα ακολουθήσουν η συνάντηση Ερντογάν-Μητσοτάκη στο επόμενο Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας τον Ιανουάριο του 2025 στην Άγκυρα και οι «εκλογές» στα κατεχόμενα. Γεγονότα που ανάλογα και με τις περιφερειακές-πολεμικές εξελίξεις ενδεχομένως να αλλάξουν την πορεία των πραγμάτων και των ανθρώπων στην Κύπρο.