Η ΚΑΤΟΧΙΚΗ Τουρκία συνεχίζει την πολιτική των εντάσεων. Συνεχίζει την πολιτική της αμφισβήτησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδος, όπως και της Κύπρου. Είναι γνωστό σε όλους πως διαχρονικά η κατοχική πλευρά υιοθετεί μια προσέγγιση με τους εξής άξονες πολιτικής: Αμφισβητεί, γκριζάρει περιοχές και τις διεκδικεί, θέλει να τις αρπάξει.

ΑΥΤΟ πράττει και στην Κάσο. Και το πράττει ενώ υποτίθεται έχει εσχάτως διαμορφωθεί ένα κλίμα «ήρεμων νερών» μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας. Πρέπει να σημειωθεί ότι η Αθήνα είναι ειλικρινής σε αυτή την προσπάθεια, η Άγκυρα όχι. Έγινε γνωστό ότι με παρουσία μονάδων του τουρκικού στόλου η Τουρκία αμφισβητεί το δικαίωμα έρευνας στην περιοχή νοτίων των νησιών Κάσου και Καρπάθου.

ΟΙ έρευνες αφορούν την πόντιση καλωδίων ηλεκτρικής διασύνδεσης Κύπρου- Κρήτης. Η προσπάθεια της κατοχικής δύναμης είναι να επιβάλει επί του πεδίου το Τουρκολυβικό Μνημόνιο και την διεκδίκηση επί της ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Είναι σαφές πως η Άγκυρα, για ένα θέμα που αφορά έρευνα, που διεξάγεται στα όρια της αιγιαλίτιδας ζώνης των δυο νησιών προκαλεί εντάσεις. Σημειώνεται συναφώς ότι η Κάσος και η Κάρπαθος καλύπτονται από τη Συμφωνία του 2020 οριοθέτησης ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδος και Αιγύπτου.

ΕΙΝΑΙ πρόδηλο ότι η Άγκυρα επιχειρεί διά της τακτικής αυτής να δημιουργήσει τετελεσμένα. Εάν, για παράδειγμα, η παρουσία τουρκικών πλοίων σταματήσουν τις έρευνες, απομακρυνθεί το ιταλικό ερευνητικό σκάφος IEVOLI RELUME, τότε ο σκοπός θα έχει επιτευχθεί. Θα γκριζάρει τη συγκεκριμένη περιοχή και θα ξεκινήσει να αναδεικνύει ότι δήθεν έχει δικά της δικαιώματα. Αυτό το κάνει συστηματικά και μεθοδευμένα για δεκαετίες. Είναι μια πολιτική, που χαρακτηρίζει διαχρονικά την τουρκική στρατηγική, η οποία διαθέτει έντονα επεκτατικά χαρακτηριστικά.

ΟΙ τουρκικές κινήσεις είναι προβλεπτές. Ακόμη κι όταν σε πολιτικό και διπλωματικό επίπεδο υπάρχει έντονη κινητικότητα, είναι σαφές ότι η  κατοχική Τουρκία δεν αλλάζει την τακτική της. Ενδεχομένως και να χρησιμοποιεί τη διπλωματία των δήθεν ήρεμων νερών για να κινείται παράλληλα.

Η ΠΡΟΤΑΞΗ της στρατιωτικής ισχύος αποτελεί για την κατοχική πλευρά βασικό στοιχείο στην υλοποίηση σχεδιασμών. Προτάσσει τη δύναμη και εκβιαστικά επιχειρεί να επιβάλει τετελεσμένα. Προφανώς και δεν μπορεί αυτό το παιχνίδι να έχει μέλλον καθώς, στην προκειμένη περίπτωση, η Ελλάδα είναι ισχυρή δύναμη στρατιωτικά και δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να επιτρέψει στην επιθετική γείτονα χώρα να επιβάλλει τις επεκτατικές βλέψεις της.

ΕΙΝΑΙ σαφές πως στην Άγκυρα γνωρίζουν πως δεν μπορούν απέναντι στην Ελλάδα να τεντώσουν το σχοινί σε σημείο κατά το οποίο θα… κοπεί.