Το πόσο σοβαρή επιλογή ήταν αυτή του Φειδία θα απασχολεί για πολύ καιρό ακόμη. Άλλωστε, υπάρχουν φανατικές απόψεις ένθεν και ένθεν. Το μόνο σίγουρο είναι πως η πλειονότητα των 71.330 που τον ψήφισαν, το έπραξε για να τιμωρήσει τα παραδοσιακά κόμματα και να τους στείλει ηχηρό μήνυμα απόρριψης. Παράλληλα, όμως, η τοποθέτηση εκείνων των ψηφοφόρων, οι οποίοι επέλεξαν ανάμεσα στα παραδοσιακά κόμματα, έδειξε μια ώριμη επιλογή. Στη βάση κομματικών κριτηρίων βεβαίως. Αλλά με κεντρικό στοιχείο ότι δεν αποδέχεται τα κομματικά παίγνια και τις προκλητικές εναλλαγές τοποθετήσεων.

Ένα από τα πιο κραυγαλέα παραδείγματα είναι αυτό του πρώην αντιπροέδρου του ΔΗΣΥ και πρώην κυβερνητικού εκπροσώπου επί Αναστασιάδη, Μάριου Πελεκάνου, η μετακίνηση του οποίου από τον Συναγερμό στο ΕΛΑΜ λίγο πριν τις ευρωεκλογές μετά που απέτυχε να εξασφαλίσει θέση στο ψηφοδέλτιο του πρώην κόμματός του, απασχόλησε ευρέως το πολιτικό σκηνικό.

Παρά το ότι η μετακίνησή του στο ΕΛΑΜ έγινε με ηχηρό τρόπο, εντούτοις, η πλειοψηφία των ψηφοφόρων του κόμματος δεν τον προτίμησαν. Προτίμησαν τον εκπρόσωπο Τύπου Γεάδη Γεάδη. Ο Πελεκάνος μπορεί να κουβαλούσε πιο βαρύ πολιτικό βιογραφικό λόγω των αξιωμάτων στα οποία θήτευσε, πλην, όμως, οι ελαμίτες κατά πλειοψηφία ψήφισαν πιο κομματικά. Προτίμησαν το ιδρυτικό τους στέλεχος με 14.842 σταυρούς προτίμησης έναντι 12.528 του Πελεκάνου. Σεβαστός ο αριθμός των σταυρών που πήρε ο τελευταίος αλλά επικράτησε η κομματική προϋπηρεσία και όχι μια μετακίνηση την υστάτη με καθαρά εγωκεντρικά κίνητρα.

Η δεύτερη κραυγαλέα αποτυχία η οποία συνοδεύεται από ηχηρό μήνυμα αφορά την περίπτωση του πρώην υπουργού Οικονομικών και Εσωτερικών, Κωνσταντίνου Πετρίδη. Ήταν ο υποψήφιος με το πιο βαρύ πολιτικό βιογραφικό, στο ψηφοδέλτιο του ΔΗΣΥ και με σαφώς την μεγαλύτερη κομματική παρουσία. Και όμως, απέτυχε.

Αν μπορεί να δικαιολογηθεί η ήττα του από τον Λουκά Φουρλά, ο οποίος από τις προηγούμενες εκλογές ήταν εξαιρετικά δημοφιλής για διάφορους λόγους (απλότητα, κοινωνική δράση, τηλεοπτική αναγνωρισιμότητα) δεν ισχύει το ίδιο για την ήττα του από τον Μιχάλη Χατζηπαντέλα.

Διάφοροι έχουν αναζητήσει την επικράτηση του πρώην υπουργού Υγείας στο ότι όργωσε τις επαρχίες έχοντας προσωπική επαφή με χιλιάδες ψηφοφόρους του ΔΗΣΥ. Άλλοι στη θητεία του στο υπουργείο Υγείας και τη βοήθεια την οποία πρόσφερε σε πολλούς. Και άλλοι, στο χαμηλό και ανθρώπινο προφίλ του.

Εκτίμηση της στήλης είναι το μεγαλύτερο όπλο του Χατζηπαντέλα ήταν ο ίδιος ο Πετρίδης. Η στάση την οποία τήρησε μεταξύ πρώτου και δεύτερου γύρου των προεδρικών εκλογών δεν μπορεί να πέρασε απαρατήρητη. Σε εκείνες τις κρίσιμες για το κόμμα του μέρες, μιλούσε για υπέρβαση και φωτογράφιζε στήριξη του υποψηφίου του ΑΚΕΛ, τον οποίο πριν τον πρώτο γύρο κατακεραύνωνε.

Είχε επισημανθεί πλειστάκις, πως ήταν πολιτικά παράδοξο να καλεί κάποιος τα μέλη και τους ψηφοφόρους του κόμματός του να ψηφίσουν το αντίπαλο δέος. Εκείνο το κόμμα, το οποίο επί δεκαετίες χαρακτήριζαν καταστροφικό. Όχι μόνο ήταν αδύνατο να τους πείσουν για τέτοια στροφή εν μία νυκτί (αποδείχτηκε και στην πράξη) αλλά όποιος το επιχειρούσε, μετατρεπόταν ο ίδιος σε κόκκινο πανί. Όπως συνέβη και με τον Κωνσταντίνο Πετρίδη.

Μέσα σε ένα πολιτικό σκηνικό το οποίο μετατρέπεται όλο και πιο πολύ σε μεγαλύτερο μπάχαλο, με αποκλειστική ευθύνη των κομματικών ηγεσιών, τουλάχιστον, διαφαίνονται δείγματα κριτηρίων πιο ορθόδοξων από την απλή προβολή μέσω των ΜΜΕ. Κριτήριο το οποίο συνήθως έπαιζε καθοριστικό ρόλο στην εκλεξιμότητα διαφόρων.

Η κομματική συνέπεια δείχνει να μπαίνει στην πρώτη γραμμή και η κάθε πρόσκαιρη εγωιστική, συμφεροντολογική ή παράδοξη μεταμόρφωση να αφήνεται στο περιθώριο…