Η Ελεγκτική Υπηρεσία ελέγχοντας καθηκόντως τα έξοδα του κράτους επισημαίνει ότι «οι όποιοι λόγοι ασφάλειας δεν μπορεί να έχουν ως αποτέλεσμα τα παιδιά του Προέδρου της Δημοκρατίας να διακινούνται με έξοδα του κράτους». Σωστό. Αλλά, τι κάνουμε αφού υπάρχουν λόγοι ασφάλειας, που επιβάλλουν την αστυνομική προστασία των παιδιών;

Απαντά η Ελεγκτική Υπηρεσία: «Υποδείξαμε ότι, εάν η Αστυνομία θεωρεί ότι συντρέχουν λόγοι για παροχή προστασίας στα παιδιά του Προέδρου, τότε αυτό θα πρέπει να γίνεται με την παροχή συνοδείας υπηρεσιακού οχήματος της Αστυνομίας, στο ιδιωτικό όχημα επί του οποίου θα επιβαίνουν τα παιδιά του Προέδρου και όχι με την επιβίβασή τους εντός του υπηρεσιακού αστυνομικού οχήματος».

Αυτό, όμως, δεν είναι χειρότερο; Πάλι θα διακινούνται με έξοδα του κράτους. Τα έξοδα που προσπαθεί να γλυτώσει από το κράτος η Ελεγκτική Υπηρεσία είναι το υπηρεσιακό αυτοκίνητο μέσα στο οποίο θα κάθονται τα παιδιά; Κάτι δεν μας κολλάει με αυτή τη λογική. Προσέξτε το σκεπτικό. Όταν, για παράδειγμα, πηγαίνουν σχολείο τα παιδιά του Προέδρου πρέπει να μπαίνουν σε ιδιωτικό αυτοκίνητο, για να έχει τα έξοδά του ο Πρόεδρος, αλλά ταυτόχρονα θα μπαίνει μαζί τους κι ένας αστυνομικός (πώς αλλιώς θα τα προστατεύει;) και, επίσης, θα ακολουθεί το ιδιωτικό όχημα κι ένα αστυνομικό όχημα συνοδείας (περιπολικό;) στο οποίο θα επιβαίνουν άλλοι δύο αστυνομικοί. Δυο – δυο πάνε στα οχήματα οι αστυνομικοί, ποτέ ένας μόνος του. Δηλαδή, το κόστος για το κράτος θα είναι πολύ μεγαλύτερο από τη λύση που αποφάσισε η Αστυνομία, με το να μπαίνουν και τα παιδιά στο υπηρεσιακό όχημα.

Το πρόβλημα της Ελεγκτικής Υπηρεσίας είναι τελικά να μην πληρώνει τα έξοδα το κράτος ή να πληρώνει και κάτι τις ο Πρόεδρος; Πάντως, με αυτό που υπέδειξε, το κράτος θα έχει περισσότερα έξοδα. Θα έχει φυσικά και ο Πρόεδρος έξοδα αφού θα πληρώνει το ιδιωτικό όχημα. Αλλά, η έγνοια της Ελεγκτικής είναι τα έξοδα του κράτους φαντάζομαι και όχι τα προσωπικά έξοδα του Προέδρου.

Τι εξυπηρετεί, όμως, όλος αυτός ο δημόσιος θόρυβος, με απαντήσεις, ανταπαντήσεις, προσβλητικά σχόλια και άγριες επιθέσεις, που δεν παραπέμπουν πουθενά αλλού παρά στον κανιβαλισμό του διαδικτύου. Ακόμα κι αν δεχτούμε ότι καλώς ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης, και ανεξάρτητα από το κόστος για το οποίο γράψαμε πιο πάνω, είναι πιστός -όπως πάντα- στο γράμμα του νόμου. Και γι΄ αυτό δηλώνει ότι παρόλο που «δεν υπεισέρχεται σε θέματα αξιολόγησης κινδύνου που αφορούν στην ασφάλεια πολιτών», η μεταφορά των παιδιών του Προέδρου «με υπηρεσιακό αυτοκίνητο είναι παράνομη και συνιστά κατάχρηση εξουσίας».

Υπάρχει, όμως, και η άλλη πλευρά. Την οποία αναδεικνύει η Αστυνομία. Ότι «αυτό επιτρέπεται στη βάση σχετικής Αστυνομικής Διάταξης» και «σύμφωνα με νομολογία του Ανώτατου Δικαστηρίου, οι Αστυνομικές Διατάξεις (…) έχουν την ίδια ισχύ με τις Κανονιστικές Διοικητικές Πράξεις».

Λοιπόν, ποιος αποφασίζει τι είναι νόμιμο και τι όχι; Ο Ελεγκτής, ο Αρχηγός Αστυνομίας, ο Εισαγγελέας, το Ανώτατο; Από τη στιγμή που υπάρχει αυτή η διαφωνία, και ιδίως από τη στιγμή που αφορά την αξιοπρέπεια του Προέδρου της Δημοκρατίας, ως θεσμού και όχι ως προσώπου, θα έπρεπε να κάτσουν θεσμικά να το κουβεντιάσουν και να βρουν την καταλληλότερη διευθέτηση. Στο όνομα του δημοσίου συμφέροντος και κανενός άλλου, αν αυτή είναι η έγνοια τους. Ή ακόμα και μόνο για την προστασία των παιδιών του Προέδρου, που με το σάλο που προκλήθηκε χθες, δεν μπορώ να φανταστώ πώς θα νιώθουν σήμερα που θα πάνε σχολείο. Να το αποδώσουμε κι αυτό στην διαφάνεια, που όλοι επικαλούμαστε κι όλοι επιδιώκουμε; Μα, είναι διαφάνεια ο διασυρμός των θεσμών του κράτους και ο εξευτελισμός της οικογένειας του Νίκου Χριστοδουλίδη; Εμάς μας φαίνεται ανθρωποφαγία. Άλλωστε, ποιος πιστεύει ότι υποδείχθηκε στον Πρόεδρο ότι τα παιδιά του πρέπει να μπαίνουν σε ιδιωτικό αυτοκίνητο το οποίο θα συνοδεύει ξοπίσω όχημα της Αστυνομίας, και είπε αυτός: όχι θέλω τα παιδιά μου να κυκλοφορούν με περιπολικό της Αστυνομίας για να γλυτώνω τα έξοδα. Εκτός βέβαια αν ο σκοπός είναι να κάνουμε φασαρία, να πετάμε ρετσινιές, να εξευτελίζουμε εαυτούς και αλλήλους και γαία  πυρί  µιχθήτω.