Η μεταρρύθμιση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, ήταν και είναι ένα μεγάλο στοίχημα για την Κυπριακή Δημοκρατία και ένα ζήτημα με το οποίο «πάλευαν» για αρκετά χρόνια Κυβέρνηση και Βουλή. Έγιναν μελέτες από ειδικούς από Βρετανία, από Ιταλία και αλλούς και κατατέθηκαν συγκεκριμένες εισηγήσεις προς το κράτος και την Ένωση Δήμων. Δεν βαριέσαι όμως. Πιο ειδικούς από τα κόμματα και τους πολιτικούς μας δεν βρίσκεις πουθενά… Διότι στο τέλος της ημέρας, μπορεί να πανηγυρίζουμε για το επίτευγμα να ψηφιστεί τελικά η μεταρρύθμιση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, κάτι το οποίο για τα δεδομένα της Κύπρου είναι ασφαλώς ιστορικό γεγονός και σημείο αναφοράς, αλλά την ίδια ώρα, όταν σταθούμε μπροστά στον καθρέφτη θα πρέπει να αναλογιστούμε όλοι το από πού ξεκινήσαμε και που καταλήξαμε στο θέμα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
Σύμφωνα με πληροφορίες μας, εκ πρώτης όψεως φαίνεται ότι ο προϋπολογισμός για την Τοπική Αυτοδιοίκηση φέτος, είναι κατά 30% αυξημένος σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια. Υπενθυμίζεται ότι, βασικός στόχος της μεταρρύθμισης της τοπικής αυτοδιοίκησης ήταν και είναι η εξοικονόμηση πόρων… Ένα το κρατούμενο αυτό.
Δεύτερον και ακόμα πιο προκλητικό είναι το κονδύλι που θα καταβάλλεται σε μισθούς Δημάρχων, αντιδημάρχων και προέδρων επαρχιακών συμβουλίων. Η συζήτηση για το ποιος τελικά θα ήταν ο αριθμός των νέων Δήμων ήταν ιδιαίτερα δύσκολη διότι έπρεπε να ικανοποιήσει τα θέλω του κάθε ενός τοπικού άρχοντα και παράλληλα να μην θίξει κομματικά συμφέροντα. Το αποτέλεσμα αυτού ήταν τελικά να κάνουμε μία μεταρρύθμιση με είκοσι δήμους και να θεωρούμε ότι έχουμε μειώσει και σημαντικά τον αριθμό τους. Για τον τελικό αριθμό των Δήμων, είναι καλά γνωστό ότι διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο και το στοιχείο των κομματικών ισορροπιών. Με απλά λόγια, ακόμα και οι Δήμοι χρωματίστηκαν και μοιράστηκαν στην λογική του ποιος έχει την πλειοψηφία στην κάθε περιοχή.
Το ακόμα πιο παράδοξο της όλης ιστορίας όμως που καταδεικνύει και τον τρόπο με τον οποίο λειτουργήσαν οι πολιτικές δυνάμεις, είναι ότι μαζί με τους είκοσι δημάρχους θα έχουμε πλέον αντιδήμαρχο για κάθε δημοτικό διαμέρισμα, διότι εν τη σοφία τους οι πολιτικοί μας άρχοντες, θεώρησαν ότι πρέπει να διατηρήσουν και ένα αντιδήμαρχο για κάθε δημοτικό διαμέρισμα και όχι ένα αντιδήμαρχο για τον κάθε νέο Δήμο. Αυτό όμως συνεπάγεται ότι και η κάθε κοινότητα που εντάχθηκε σε ένα Δήμο, θα έχει πλέον και τον δικό της αντιδήμαρχο. Από τους μουχτάρηδες δηλαδή, πάμε στους αντιδημάρχους, έτσι για να προσδώσουμε και ένα επιπλέον κύρος στις νέες θέσεις τοπικής εξουσίας που δημιουργήσαμε. Με αποτέλεσμα να έχουμε 93 αντιδημάρχους. Προφανώς όμως έτσι έβγαιναν σε κάποιους και καλύτερα οι αριθμοί στην μοιρασιά των οφίκιων. Αυτή δυστυχώς είναι η πραγματικότητα και ας προτάσσουν διάφορες δικαιολογίες τα κόμματα.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που κατατέθηκαν στην Βουλή από την Κυβέρνηση τον περασμένο Μάΐο, η Κυπριακή Δημοκρατία θα καταβάλλει σε μισθούς Δημάρχων, αντιδημάρχων και Δημοτικών Συμβούλων πέραν των έξι εκατομμυρίων ευρώ το χρόνο.
Η αντιμισθία των Δημάρχων στους μεγάλους Δήμους θα είναι περίπου ίση με την αντιμισθία των βουλευτών. Για τους αντιδημάρχους αυτή εξαρτάται από τον πληθυσμό του Δημοτικού τους διαμερίσματος, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι καθόλου αμελητέο ποσό. Όταν για παράδειγμα για την περίπτωση μίας κοινότητας πέραν των δύο χιλιάδων, η οποία θα έχει πλέον αντιδήμαρχο με ετήσιο μισθό περίπου 24χιλ. το χρόνο, μιλούμε για ένα κανονικό μισθό, χωρίς την ουσία να έχει και ουσιαστικό έργο να επιτελέσει ο αντιδήμαρχος. Για να μην αναφερθούμε για τις περιπτώσεις αντιδημάρχων μεγάλων Δήμων τους οποίους οι ετήσιες απολαβές τους μαζί με το επίδομα παραστάσεως θα πλησιάζουν τις 40 χιλ. ευρώ.
Φτάνοντας λοιπόν στο δια ταύτα, βρισκόμαστε ξανά εγκλωβισμένοι σε αποφάσεις κομματικών συμφερόντων. Ακόμα και τα ίδια τα κόμματα βέβαια βρίσκονται ενώπιον των δικών τους αποφάσεων. Διότι δημιούργησαν μία Τοπική Αυτοδιοίκηση η οποία λειτουργεί για πολλούς ως πόλος έλξης ικανοποίησης προσωπικών φιλοδοξιών συνοδευόμενων με οικονομικό όφελος. Τέτοιου είδους συμπεριφορές βέβαια πάντα υπήρχαν. Με την μεταρρύθμιση και τα νέα δεδομένα που δημιουργούνται, αυτά επιτάθηκαν.
Το αποτέλεσμα είναι ότι η ουσία του θέματος χάνεται για ακόμα μια φορά. Αντί να συζητούμε για το πώς θα εφαρμόσουμε την μεταρρύθμισης της Τοπικής Αυτοδιοίκησης προς εξυπηρέτηση του και το πώς θα αναπτύξουμε μηχανισμούς επίλυσης των προβλημάτων που θα προκύψουν, η έγνοια μας είναι ποιος θα γίνει Δήμαρχος και αντιδήμαρχος…