Μια βδομάδα μετά το ναυάγιο έξω από την Πελοπόννησο με τους περίπου 700 νεκρούς, εξαφανίστηκε στα βάθη του Ατλαντικού Ωκεανού ένα υποβρύχιο με πέντε επιβάτες. Από την ώρα που χάθηκε η επικοινωνία με το υποβρύχιο, εξαπολύθηκε μία τεράστια εκστρατεία για ανεύρεση και διάσωση των επιβατών. Και το θέμα κυριάρχησε στις διεθνείς ειδήσεις.

Το αποτέλεσμα ήταν εξ αρχής καταδικασμένο από ότι περιέγραφαν οι ειδήμονες. Θεωρήθηκε, όμως, πως όσο –τουλάχιστον– διαρκούν τα αποθέματα οξυγόνου στο σκάφος, υπάρχει ηθική υποχρέωση για προσπάθεια ανεύρεσης. Χωρίς να υπολογίζεται το κόστος και ο μόχθος που χρειάζεται. Αυτό από την κρατική πλευρά. Παράλληλα, από την πλευρά των θαμώνων – πολιτών επικράτησε η περιέργεια που υπάρχει πάντα σε παρόμοιες περιπτώσεις ωσάν να πρόκειται περί κινηματογραφικής ταινίας: Θα καταφέρει ο άνθρωπος να διαψεύσει τις πιθανότητες;

Είναι η τεχνολογία τόσο ανεπτυγμένη που μπορεί να βρίσκει ένα βελόνι στον ωκεανό και σε βάθος 3.800 μέτρων; Μπορεί να γίνει το θαύμα;

Απορίες που δεν υπάρχουν άμα το θέμα αφορά 700 αγνώστους. Εδώ θεωρείται απλά μοιραίο και χωρίς πολλά – πολλά ο ορθολογισμός χαρακτηρίζει το συμβάν τετελεσμένο γεγονός. Βούλιαξε το καράβι, οι επιβάτες δεν φορούσαν σωσίβια, δεν μπορεί να αναλώνεται ενέργεια προς διάσωση τους. Ένας πολιτικός το είπε ξεκάθαρα: «Πρέπει να χαράσσεται η γραμμή». Γραμμή που δεν χαράσσεται για όλους με τον ίδιο τρόπο.

Τραγική σύμπτωση αποτελεί το γεγονός πως οι μισοί από τους ναυαγούς στη Μεσόγειο προέρχονταν από το Πακιστάν. Και εγκατέλειψαν τον τόπο τους, λόγω φτώχειας, για να ψάξουν μια καλύτερη τύχη στην Ευρώπη. Από το Πακιστάν ήταν και δύο από τους επιβάτες του υποβρυχίου. Ένας δισεκατομμυριούχος με το 19χρονο γιο του που έκαναν το μοιραίο ταξίδι επειδή είχαν πολλά λεφτά και μπορούσαν να καταδυθούν στο βάθος του ωκεανού για να εμπλουτίσουν τις εμπειρίες τους. Να δούνε από κοντά το κουφάρι του «Τιτανικού», όπου χάθηκαν πολλοί πλούσιοι των αρχών του προηγούμενου αιώνα.

Δύο διαφορετικοί κόσμοι συναντιόνται στον βυθό της θάλασσας, αλλά παραμένουν διαφορετικοί. Το ναυάγιο με τους 700 σύντομα θα ξεχαστεί, αν δεν έχει κιόλας ξεχαστεί, ενώ οι πέντε του υποβρυχίου θα μνημονεύονται στην ιστορία με το όνομα τους. Και η μοιραία περιπέτεια τους θα συνεχίσει να εξάπτει τη φαντασία και να αποτελεί μια καλή ιστορία για σενάρια ταινιών και θρύλων που θα προστεθούν στα άπαντα του «Τιτανικού» που δεν έπαψε ποτέ, 111 χρόνια μετά τη βύθιση του, να έλκει την περιέργεια και να αποτελεί μέχρι και προορισμό για τον οποίο αξίζει να ρισκάρει κάποιος τη ζωή του.