Θα μπορούσε να ήταν ένα κοινωνικό πείραμα (μπορεί και να ήταν, δεν ξέρουμε). Δύο αγοράκια 4-5-6 χρόνων αγκαλιασμένα σε γκράφιτι σε τοίχο στην περιοχή Φανερωμένης. Κάπου εκεί υπάρχει κι ένα νηπιαγωγείο. Η εικόνα αναρτάται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Και γίνεται ο χαμός: «Ανεπίτρεπτο. Προάγουν ανερυθρίαστα την ομοφυλοφιλία έξω από νηπιαγωγείο». 

Το σκίτσο το οποίο αναπαράχθηκε σε γκράφιτι αποτελεί εικόνα από το αλφαβητάριο με το οποίο ξεκινήσαμε την πορεία μας στη γνώση της ελληνικής αλφαβήτα όσοι πήγαμε για πρώτη φορά σχολείο μεταξύ 1955 και 1974. Παρέα με τη Λόλα, που έμοιαζε με την Σίρλεϊ Τεμπλ, τον Μίμη, την Άννα και την Έλλη, μάθαμε να ενώνουμε τα γράμματα του αλφαβήτου και να σχηματίζουμε λέξεις και φράσεις. Έμμεσα διδαχτήκαμε και ένα τρόπο ζωής και αξίες που, κυρίως, είχαν να κάνουν με την οικογένεια. Κάποιες από τις αξίες αυτές κρατήσαμε, άλλες αμφισβητήσαμε κι άλλες απορρίψαμε. Το εν λόγω αλφαβητάριο όμως παρέμεινε μέρος της ζωής μας, έστω κι αν εκ των υστέρων μέρος του περιεχομένου μπορεί να κριθεί ως συντηρητικό ή ότι προάγει την ανισότητα ανάμεσα στα φύλα ή δεν ξέρω τι μπορεί να ειπωθεί σήμερα με όρους πολιτικής ορθότητας.

Είναι αμφίβολο αν μπορεί σήμερα κάποιος να συνδεθεί συναισθηματικά με το πρώτο βιβλίο που θα τον εισαγάγει στην γνώση, αλλά το συγκεκριμένο αλφαβητάριο πέτυχε ακριβώς αυτό. Για τούτο, αν και αποσύρθηκε, ξεπερασμένο από κάποια στιγμή κι έπειτα, εκδόθηκε ξανά στη δεκαετία του ’90 και πωλείτο λίγο πολύ ως ένα ντοκουμέντο μιας εποχής, ως ένα μικρό έργο τέχνης, βραβευμένο ήδη για την εικονογράφηση του από τον Κώστα Γραμματόπουλο.

Στη σελίδα 196, λοιπόν, οι πρωταγωνιστές του αλφαβητάριου έχουν πάει στο κτήμα του θείου για να περάσουν κάποιες μέρες (και να συμπληρώσουν κι οι μαθητές της εποχής τις γνώσεις τους). Φεύγοντας από το κτήμα τα παιδιά αγκαλιάζονται για να αποχαιρετιστούν. Η Άννα αγκαλιάζεται με τη Χρυσούλα κι ο Μίμης με τον Ρήγα. Οι «δράστες» του «αμαρτωλού» γκράφιτι απομόνωσαν τα αγόρια. Ως σπονδή στο αγαπημένο αλφαβητάριο ή ως ένα πείραμα προς διερεύνηση για να διαπιστωθεί αν η κοινωνία, σε μόνιμη πια νευρική κρίση, βλέπει τα πάντα ως ύποπτα και τα ερμηνεύει μέσα από ένα παραμορφωτικό φακό;

Αν ο στόχος ήταν το δεύτερο, δεν χρειαζόταν καν πείραμα. Παντού καραδοκούν εχθροί που υπονομεύουν τα θεμέλια της κοινωνίας, τα πάντα είναι ύποπτα. Δυο αγοράκια ηλικίας 4-5-6 χρόνων που αγκαλιάζονται το κάνουν μόνο από έλξη και κινδυνεύουν να γίνουν ομοφυλόφιλα.

Ακόμα και σε ένα αλφαβητάριο, που με σημερινούς όρους, κρίνεται ως συντηρητικό και το οποίο δημιουργήθηκε πριν 70 χρόνια, τα αγοράκια και τα κοριτσάκια μπορούσαν να αγκαλιάζονται χωρίς να θέτουν την κοινωνία σε κίνδυνο.