Godzilla Minus Zero: Όταν τα τέρατα ξυπνούν, το συναίσθημα περισσεύει

Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google

Πόσο συναίσθημα χωράει σε μια ταινία, όπου μια γιγαντιαία σαύρα πλακώνεται με έναν τρικέφαλο δράκο; Θα εκπλαγείτε!

Ο πόλεμος είχε μειώσει την Ιαπωνία στο μηδέν και ο Godzilla την έριξε στο μείον. Δύο χρόνια έχουν περάσει από τα γεγονότα του Godzilla Minus One και η χώρα παλεύει μέσα από επώδυνες προσπάθειες να ανακάμψει και να ανακτήσει επιτέλους την καθημερινότητά της. Και εκεί που η ανθρωπότητα καταφέρνει να γαντζωθεί από μια με κόπο κερδισμένη ειρήνη, μια νέα απειλή χτυπά, συνθλίβοντας την ελπίδα σε μια στιγμή: Ο δράκος King Ghidorah κάνει την εμφάνισή του, αναγκάζοντας όσους επέζησαν να αντιμετωπίσουν όχι μόνο το νέο τέρας, αλλά και την αναπόφευκτη, τιτάνια σύγκρουσή του με τον ίδιο τον Godzilla.

Μετά τον απροσδόκητο θρίαμβο του «Godzilla Minus One», ο Takashi Yamazaki -ο οποίος αναλαμβάνει ξανά τον απαιτητικό τριπλό ρόλο του σκηνοθέτη, σεναριογράφου και υπεύθυνου οπτικών εφέ- επιστρέφει για να αποδείξει πως η προηγούμενη επιτυχία του δεν ήταν απλώς ένα πυροτέχνημα που έφτασε μέχρι τα Όσκαρ (απέσπασε το βραβείο ειδικών εφέ, στην ίδια απονομή με το «Oppenheimer» του οποίου αποτελεί… άτυπο sequel αν το καλοσκεφτείτε).

Το «Godzilla Minus Zero» είναι ακριβώς αυτό που πρέπει να είναι ένα σύγχρονο kaiju sequel: Μεγαλύτερο, σκοτεινότερο, ωριμότερο και αφόρητα αγωνιώδες. Αν η πρώτη ταινία ήταν ένα σπαρακτικό, συναισθηματικό δράμα για το μεταπολεμικό τραύμα ντυμένο ως ταινία καταστροφής, το «Minus Zero» γέρνει εμφανώς περισσότερο προς το καθαρόαιμο, επικό θέαμα. Το κοινωνικό σχόλιο παραμένει έντονο (ειδικά οι συνεχείς μπηχτές για τους Αμερικάνους οι οποίοι μοιάζουν με κακά, μίζερα ανθρωπάκια εκτός των χολιγουντιανών blockbusters), όμως η εστίαση έχει ξεκάθαρα μετατοπιστεί.

Το φιλμ θυσιάζει λίγη από εκείνη την ωμή, συναισθηματική σύνδεση με τους επιζώντες που έκανε τον προκάτοχό του τόσο σπουδαίο, προκειμένου να μας προσφέρει τον απόλυτο υπερθεματισμό της δράσης και της κλιμακούμενης έντασης.

Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους επιστρέφουν οι Ryunosuke Kamiki (ως Koichi Shikishima) και Minami Hamabe (Noriko Oishi), αποτελώντας τη συναισθηματική άγκυρα της ιστορίας. Μαζί τους, η Masami Nagasawa, στον ρόλο της μετεωρολόγου Dr. Aoyama προσπαθεί να εξιλεωθεί για τα λάθη του παρελθόντος, πλαισιωμένη από τους Yuki Yamada και Kuranosuke Sasaki.

Παρά την αφοσίωση του καστ που πραγματικά τα δίνει όλα, η αλήθεια είναι πως το σενάριο το παρακάνει με το ανθρώπινο δράμα – πιάνεις τον εαυτό σου να εύχεται να είχες άλλη μισή ώρα με τον Godzilla και τον Ghidorah να ισοπεδώνουν τα πάντα, παρά να βλέπεις το ανθρώπινο καστ να αναλώνεται σε μελοδραματικούς μονολόγους (και έχει πολλούς, να είμαι ειλικρινής). Όμως, ακόμα κι αν το βρεις σε σημεία φλύαρο και υπερβολικά μελό, το τελευταίο τρίτο θα σου ρίξει το σαγόνι στο πάτωμα.

Τα οπτικά εφέ είναι αδιανόητα ρεαλιστικά, κάνοντας τις επικές μάχες των τεράτων να μοιάζουν πέρα για πέρα αληθινές, με ένα βάρος που σπάνια συναντάμε πια στο σινεμά. Παρά το γεγονός ότι ο ρυθμός κάνει μια μικρή «κοιλιά» στις σκηνές των ανθρώπων, όταν τα τέρατα καταλαμβάνουν την οθόνη, η κινηματογράφηση είναι τόσο επιβλητική που σε καθηλώνει. Η less-is-more προσέγγιση του Yamazaki αποδεικνύει ξανά την απόλυτη κατανόησή του στο πώς να κάνει το ψηφιακό να μοιάζει οργανικό και πραγματικά απειλητικό.

Ίσως να μην έχει ακριβώς το ίδιο συναισθηματικό βάθος με το «Minus One» (αν και διαθέτει μια σκηνή προς το τέλος με το μωρό των πρωταγωνιστών που προκαλεί μεγαλύτερη ζημιά απ’ ότι τα δύο τέρατα μαζί!) όμως το «Godzilla Minus Zero» παραμένει μια χορταστική, θεαματική και απολύτως επιβεβλημένη κινηματογραφική εμπειρία που απαιτεί τη μεγαλύτερη οθόνη που μπορείς να βρεις.