Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Τριάντα δύο μικροδιηγήματα για κομβικές στιγμές στη ζωή των ανθρώπων, συμβάντα που στιγμάτισαν καθοριστικά το είναι τους, γράφει η Μαρία Τζιαούρη- Χίλμερ, στο βιβλίο της «Δεν έμαθα ποτέ να φεύγω», τοποθετώντας τους ήρωές της αντιμέτωπους με την ευθραυστότητα της ζωής.
Η συγγραφέας και εκπαιδευτικός, με αφορμή την κυκλοφορία του τρίτου της βιβλία, μιλά για όλα όσα την εμπνέουν, τη γοητεία της μικρής φόρμας και τους ήρωές της, αναδεικνύοντας παράλληλα την ανάγκη για ουσιαστική ανθρώπινη σύνδεση.
–Η έμπνευσή σου από που ξεκινά; Δεν έχω συνταγή πώς γράφω τις ιστορίες μου. Αν κάτι μου τραβήξει την προσοχή και θεωρώ πως αυτό μπορεί να γίνει λογοτεχνικό κείμενο, τότε αρχίζω να γράφω. Όλες οι ιστορίες γράφονται κάτω από τον φακό της μυθοπλασίας, ακόμη και εκείνες που έχουν βιογραφικά ή βιωματικά στοιχεία. Μπορεί να ακούσω μια λέξη, μια φράση ή μια ιστορία, την παίρνω και της «αλλάζω τα φώτα».
–Πώς θα χαρακτήριζες τους ήρωές σου; Ιδανικά, θέλω οι ήρωές μου να συγκινούν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο τον αναγνώστη. Είναι Κύπριοι, Έλληνες, πρόσφυγες, μετανάστες, άνθρωποι που διαπραγματεύονται με το τραύμα τους, τη μνήμη, τη μοναξιά, την οικογένεια, τον έρωτα, τα σφάλματα, τις απώλειες, τις δεύτερες ευκαιρίες στη ζωή, την προσωπική και κοινωνική κρίση. Όλοι όμως ανεξαιρέτως έχουν τη βαθιά ανάγκη για αποδοχή και αγάπη, επαφή και επικοινωνία.
–Πιστεύεις ότι ο σύγχρονος άνθρωπος δυσκολεύεται περισσότερο σήμερα να συνδεθεί πραγματικά με τους άλλους; Το πιστεύω ακράδαντα. Το βλέπουμε σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας, στις διαπροσωπικές και επαγγελματικές μας σχέσεις. Ο άνθρωπος σήμερα κλείνεται στον μικρόκοσμό του κι αρνείται να συνδεθεί, ίσως από φόβο μην πληγωθεί ή πληγώσει, από εγωισμό και ναρκισσισμό, ίσως από μια ριζωμένη πια δυσκολία να κατανοήσει πόσο σημαντικό είναι να είσαι δοτικός και αληθινός απέναντι στους ανθρώπους. Ειδικά στους καιρούς που ζούμε -κρίσης, πολέμων, διαφθοράς και λοιπών δεινών- η ειλικρινής σύνδεση γίνεται όσο ποτέ άλλοτε αναγκαία στη ζωή μας.
–Είναι μια πρόκληση να λες πολλά σε λίγες λέξεις; Πώς βιώνεις τη συγγραφή διηγημάτων; Μετά από τρία προσωπικά βιβλία ομολογώ, ότι η μικρή φόρμα μού ταιριάζει πολύ. Αυτό που με γοητεύει είναι πως η λογοτεχνική πυκνότητα δεν εξαρτάται από τις πολλές λέξεις, από την έκταση, αλλά από την ικανότητα η γραφή να συμπυκνώνει την εμπειρία, το συναίσθημα, τα βιώματά μας. Μου αρέσει το λιτό και απέριττο της μικρής φόρμας, το ολοκληρωμένο εντός μιας μικρής έκτασης που ξαφνιάζει, προβληματίζει, γοητεύει, δεν δίνει απαντήσεις, αλλά αφήνει τον αναγνώστη να δώσει τις δικές του.
–Τι αισθάνεσαι ότι έχει αλλάξει στον τρόπο που γράφεις, αλλά και στον τρόπο που βλέπεις τους ανθρώπους και τις ιστορίες τους; Λένε πως ο συγγραφέας γράφει και ξαναγράφει το ίδιο βιβλίο, νομίζω πως αυτό κάνω κι εγώ. Με απασχολεί πολύ – κάποτε ίσως βασανιστικά – η μνήμη και το βάρος της στις γενιές πριν και μετά από τη δική μας γενιά. Ως προς τους ανθρώπους και τις ιστορίες τους, θέλω να είμαι σε θέση να τους συναντώ και να τις διαβάζω τώρα, αλλά κυρίως μετά από καιρό και να έχω την όμορφη αίσθηση πως κάτι έχουν να μου πουν, το οποίο μου «μιλάει» και με αφορά. Πως εν τέλει υπάρχει μια βαθιά σύνδεση μεταξύ μας κι αυτό είναι το πιο σημαντικό.
Ελεύθερα, 01.11.2026
