Στέφανος Ευαγγελίδης: Στη μεσαιωνική Κύπρο βρίσκω πολλά κοινά με την εποχή μας

Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google

Ο συγγραφέας Στέφανος Ευαγγελίδης συνδυάζει την ιστορική μυθοπλασία με το αστυνομικό μυστήριο, δημιουργώντας μια περιπέτεια όπου ένας φόνος γίνεται η αφορμή για να ταξιδέψει τον αναγνώστη στην Κύπρο του 15ου αιώνα. Στο βιβλίο του «Η δολοφονία του Βενετού Πρέσβη» κάστρα και πύργοι, ιππότες και πυργοδέσποινες ζωντανεύουν μέσα από φράσεις της μεσαιωνικής κυπριακής, αντλημένες από τα χρονικά του Λεόντιου Μαχαιρά και του Γεώργιου Βουστρώνιου.

-Το βιβλίο «Η δολοφονία του Βενετού Πρέσβη» είναι μια αναθεωρημένη έκδοση του ιστορικού-αστυνομικού μυθιστορήματός σας «Σεβαστιανός Ποδοκάθαρος». Πού ρίχνετε το μεγαλύτερο βάρος, στην πλοκή ή στους χαρακτήρες; Θα έλεγα στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Προσπάθησα να «αναστήσω», τρόπον τινά, μια χαμένη σήμερα πόλη, τη μεσαιωνική Λευκωσία, τα κτήριά της που δεν υπάρχουν πια, μα κυρίως τους ανθρώπους της, την καθημερινότητά τους, τις χαρές τους, τις μικρότητές τους, τη ζωή τους γενικότερα. Θέλησα να δώσω όνομα σε αυτούς τους μακρινούς μας προγόνους, να συναντήσω το βλέμμα τους, να διηγηθώ την ιστορία τους όπως τη φαντάζομαι, να σεργιανίσω μαζί τους στα στενά δρομάκια, να περπατήσω στις πλατείες, να δρασκελίσω τα κατώφλια των μοναστηριών και να επισκεφτώ τις εκκλησίες, τους κήπους και τα περιβόλια μιας πόλης που σήμερα έχει χαθεί.

-Τι σας γοητεύει στην μεσαιωνική Κύπρο; Η μεσαιωνική Κύπρος είναι λίγο πολύ άγνωστη στους πολλούς. Και όμως είναι τόσο κοντά μας, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Πραγματικά με γοητεύει η μεσαιωνική ιστορία του νησιού μας. Κάστρα και πύργοι, ιππότες και πυργοδέσποινες. Τροβαδούροι και σταυροφόροι. Σαρακηνοί και Βενετσιάνοι. Και αυτή η υπέροχη ρέουσα γλώσσα, τα μεσαιωνικά κυπριακά όπως τα συναντούμε στα χρονικά της εποχής. Είναι αδύνατον κάποιος να μην γοητευτεί από όλη αυτή την εποχή όταν τη γνωρίσει. Στη μεσαιωνική Κύπρο βρίσκω πολλά κοινά με την εποχή μας. Η Κύπρος τότε, όπως και τώρα, ήταν το έσχατο όριο της Χριστιανοσύνης σε ένα κόσμο όπου επέλαυνε το Ισλάμ. Από την άλλη πλευρά, ήταν ένα σταυροδρόμι πολιτισμών. Ξέρετε όμως κάτι; Ένα μεγάλο μέρος από αυτούς που εγκαταστάθηκαν στην Κύπρο σύντομα εξελληνίστηκε. Δεν είναι τυχαίο που ο Πάπας αποκαλεί «ελληνική τρικυμία» τη Λουζινιανή ρήγαινα της Κύπρου Καρλότα. Αυτό κάτι μας λέει. Δεν πρέπει να υποτιμούμε την αφομοιωτική δύναμη του ελληνισμού.

-Ετοιμάζετε ένα βιβλίο – συνέχεια της «Δολοφονίας του Βενετού Πρέσβη». Τι θα περιλαμβάνει; Και αυτό διαδραματίζεται στη μεσαιωνική Κύπρο και δρουν περίπου οι ίδιοι χαρακτήρες. Κάποια άλλα εγκλήματα αναστατώνουν το νησί και ο ήρωάς μου, ο Σεβαστιανός Ποδοκάθαρος, καλείται να τα εξιχνιάσει. Αλλά να μου επιτρέψετε να μην πω κάτι περισσότερο προς το παρόν.

-Η τριβή με τα νομικά έχει επηρεάσει το συγγραφικό σας έργο; Σίγουρα, δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς. Στα δύο πρώτα μου βιβλία «Στυλιανή Χ» και «Μήδειες και Κλυταιμνήστρες» (εκδ. «Αρμίδα») ασχολήθηκα κυρίως με αυτό τον τομέα. Και τα δύο βιβλία αποτελούν στην ουσία κομμάτια έρευνας γύρω από τη γυναικεία εγκληματικότητα στην Κύπρο της Αγγλοκρατίας, την κοινωνική αντίδραση στο έγκλημα αλλά και την ποινική αντιμετώπιση από τις αποικιακές Αρχές.

-Και τι έφερε στο φως η έρευνα σας; Πολλά και ενδιαφέροντα. Κατ’ αρχάς συνάντησα μια Κύπρο βίαιη, με σκληρούς ανθρώπους που δεν δίσταζαν να μαχαιρωθούν για ασήμαντη αφορμή. Μια Κύπρο κλειστή, φοβική, όπου κυριαρχούσε η φτώχια και η καταπίεση. Καμία σχέση με τα όμορφα χρόνια που νοσταλγούμε. Βρήκα όμως και μια Κύπρο με απίστευτα δυναμικές γυναίκες, που ήταν τα πραγματικά αφεντικά στο σπίτι. Στο καθαρά εγκληματολογικό κομμάτι, η γυναικεία εγκληματικότητα στην Κύπρο δεν διαφοροποιείται ιδιαίτερα από τα παγκόσμια δεδομένα, αναφορικα με τον τρόπο δράσης και το ποσοστό συμετοχής στο συνολικό εγκληματικό φαινόμενο.

-Το γεγονός ότι μεγαλώσατε σε οικογένεια συγγραφέων καθόρισε και τη δική σας σχέση με το βιβλίο; Αναμφίβολα με επηρέασε το λόγιο περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγάλωσα. Οι πνευματικές αναζητήσεις των γονιών μου στους χώρους της λογοτεχνίας, της ιστορίας και της φιλοσοφίας υπήρξαν το μεγαλύτερο σχολείο για εμένα, μύηση σε ένα κόσμο πέρα από την τετριμμένη καθημερινότητα. Παράλληλα, η επαφή με την τεράστια οικογενειακή βιβλιοθήκη, που με τη σειρά μου φρόντισα να επαυξήσω και να συμπληρώσω, ήταν κάτι που καθόρισε την πορεία μου. Αλλά δεν ήταν μόνο τα βιβλία. Ήταν και οι άνθρωποι που συνάντησα, οι λογοτέχνες, οι ποιητές, οι καλλιτέχνες, φίλοι και γνωστοί των γονιών μου, οι οποίοι πρόσθεσαν το δικό τους λιθαράκι στους αναβαθμούς της σκέψης μου. Aυτό όμως δεν σημαίνει πως περιφρόνησα (το αντίθετο μάλιστα) την πλούσια κυπριακή λαϊκή παράδοση, όπως τη γνώρισα και τη βίωσα ζώντας δίπλα στους υπέροχους απλούς ανθρώπους του νησιού μας.