Δεν ξεχνώ. Τις Πλειάδες.

Την είδα μετά τη γιορτή να μαζεύει τα αποφάγια που είχαν ακόμα επάνω τους τα σημάδια από τους κυνόδοντες της ανάπτυξης. Την είδα να κάνει παιδί της το παιδί σου. Γιατί εσύ παιδί δεν ήθελες. Τώρα κι αυτό μπορεί να μη σε θέλει πια. Στον COVID, την είδα να βγάζει βόλτα το σκυλί που εσύ βαρέθηκες. Φαντάστηκες ποτέ πόσο βαρέθηκε εσένα το σκυλί σου; 

Την είδα να σου γεμίζει το καλάθι στην υπεραγορά κι έμοιαζε να γεμίζει φέρετρο. Το δικό σου; Το δικό της; Την είδα να αδειάζει το καλάθι στο ταμείο ενώ εσύ κοιτούσες το κινητό σου κι έμοιαζε να αδειάζει φέρετρο. Το δικό σου; Το δικό της; Την είδα να σκαλίζει τον κήπο σου και να φυτεύει τα λουλούδια που τη διέταξες. Κι έμοιαζε να ανοίγει έναν τάφο. Τον δικό σου; Τον δικό της; 

Την είδα να στέκεται τις Κυριακές, βαμμένη, φροντισμένη στις στάσεις του λεωφορείου για τα παράλια. Κι ήταν σαν να πηγαίνει σε κηδεία. Τη δική της; Τη δική σου; Και κρατούσε σφιχτά στη χούφτα το μικρό της μπόνους. Κι εσύ καθώς της το έδινες περιμένοντας σιχαμερά να σου πει ευχαριστώ, έμοιαζες με πληρωμένο δολοφόνο. Όχι σαν τον «Ορέστη». Αυτός το έκανε για την πάρτη του, όπως όλοι μας. Εσύ έμοιαζες με πληρωμένο δολοφόνο. Ούτε καν μανιακό. Και ξέχασε να σου πει «madame» στο τέλος και η διάθεσή σου χάλασε. 

«Την έφερα» είπες. «Την έφερα». Νόμιμο trafficking. €400 για δουλειά 24ώρου. To Κυπριακό και το «Δίκαιο της Ανάγκης» εργαλεία οικιακής χρήσης. Με τις πλάτες του κράτους. Ο «agent» παραμένει πολίτης περιωπής. Οι αιώνια αποικιοκρατούμενοι, οι κατεχόμενοι, οι εξαγορασμένοι έμαθαν τα παιδιά τους να λένε «μεν έχεις ένοια, εννα το πκιάει η μαυρού». Κοντά στο σχολείο του παιδιού μου, το 2026, μετά από όσα έγιναν, έχει καρφωθεί μια καινούργια πινακίδα: «Οικιακές βοηθοί από την Ινδία και το Νεπάλ. Τηλέφωνο:…». Παρακάτω «Κοτόπουλα ποιότητος. Τηλέφωνο:…».

Έτυχε να γράφω κάποιες από αυτές τις σκέψεις στις 5 Μαΐου του 2019, ανήμερα της Αγίας Ειρήνης. Τις μέρες που τα αποσυντεθειμένα κορμιά των μεταναστριών εργατριών εξάγονταν από μεταλλεία και λίμνες. Την ημέρα που οι αστυνομικοί τιμούν την προστάτιδά τους, την Αγία Ειρήνη. Οι δεκαπέντε αστυνομικοί που έλαβαν τις καταγγελίες εξαφάνισης και παρότρυναν τους καταγγέλλοντες να μη χαλάνε τη ζαχαρένια τους. «Πήγαινε στα εγγονούθκια σου» είχαν πει σε έναν από αυτούς. Οι αστυνομικοί που αν έχαναν το iPhone τους, θα έπαιρναν τον νόμο στα χέρια τους, θα κινούσαν γη και ουρανό για να το βρουν.  

Κι αυτές που χάθηκαν μέσα στα σαγόνια του Λεβιάθαν της γραφειοκρατίας, στα σκουριασμένα γρανάζια της αναρμοδιότητας, μέσα στο κενό βλέμμα των αφασικών κυβερνητικών υπαλλήλων; Από ποια αγία προστατεύονται; Αυτές κοιτούν πια παραξενεμένες μέσα στα υπεραστικά λεωφορεία που ξεκίνησαν για τα παράλια. Για το ρεπό από τη φρίκη. Για το διάλειμμα από τον ερεβώδη τομαρισμό μας. Αυτές δεν πρόλαβαν να τιμήσουν τη δική τους προστάτιδα, την Αγία Κλυταιμνήστρα.

Δείτε και διαδώστε τις «Πλειάδες» των Σεϊτάνη και Προκοπίου. Η σειρά είναι ένα ιστορικό ντοκουμέντο στο οποίο θα αντρέχουμε με την ίδια αγωνία, με την ίδια προσδοκία, με την ίδια δίψα για τεκμηρίωση με την οποία ανατρέχουμε στον «Αττίλα ’74» του Κακογιάννη και στο «Το τείχος μας» του Χρυσάνθου. Χρωστάμε στις Πλειάδες.

Οι «Πλειάδες» που δικαίως λογοκρίθηκαν από το ΡΙΚ. Τις «Πλειάδες» που τολμούν να δείξουν ότι κράτη-τσιφλίκια όπως το κυπριακό είναι εγγενώς ανίκανα και απρόθυμα να συνομιλήσουν με τη δικαιοσύνη. Τις «Πλειάδες» που αντέχουν ακόμη να συνδιαλεχθούν με το muppet show του Αναστασιάδη.

Οι «Πλειάδες» που κι εμένα που γράφω με βάλανε σε σκέψεις για το ποιος είμαι. Οι «Πλειάδες» που ταξίδεψαν στις Φιλιππίνες και στο Νεπάλ για να εξορύξουν την αλήθεια για το δράμα των μεταναστριών που αφήνουν πίσω μωρά και τα ξαναβρίσκουν εφήβους.

Οι «Πλειάδες» για τον υπεράνθρωπο πυροσβέστη, για τα δάκρυα του δύτη, για την ειλικρίνεια των μπάτσων, για την υπαρξιακή απόγνωση στα μάτια της κολλητής φίλης του Μεταξά. Για την αποκατάσταση των ανθρωπιστικών επιστημών κόντρα στην παντοκρατορία της βιοεξουσίας.

Δεν ξεχνώ. Τις Πλειάδες.

Ελεύθερα, 18.10.2026