Θλίψη στον καλλιτεχνικό κόσμο – Πέθανε η ηθοποιός Μπέτυ Βαλάση σε ηλικία 89 ετών

Την τελευταία της πνοή άφησε την Πέμπτη (15/10) η ηθοποιός Μπέτυ Βαλάση.

Τα τελευταία χρόνια φιλοξενούνταν στο «Σπίτι του Αγωνιστή».

Υπήρξε μια ερμηνεύτρια με μακρά θεατρική διαδρομή, μια γυναίκα με έντονη προσωπικότητα και πολιτική συνείδηση, που έζησε σε μια εποχή κατά την οποία το θέατρο δεν ήταν μόνο επάγγελμα, αλλά και τρόπος να τοποθετείσαι απέναντι στον κόσμο.

Η σπουδαία ηθοποιός έφυγε από τη ζωή την Πέμπτη 15 Οκτωβρίου, σε ηλικία 89 ετών. Την είδηση του θανάτου της έκανε γνωστή ο ηθοποιός και βουλευτής Σπύρος Μπιμπίλας, ενώ το ΚΚΕ, με το οποίο η Βαλάση συμπορεύτηκε για πολλά χρόνια, εξέδωσε ανακοίνωση αποχαιρετισμού.

Γεννημένη το 1937 στη Θεσσαλονίκη, από γονείς πρόσφυγες της Μικράς Ασίας, μεγάλωσε έχοντας ως προορισμό την υποκριτική. Το πραγματικό της όνομα ήταν Δέσποινα, όμως έμεινε γνωστή ως Μπέτυ. Όταν ήταν μικρή οι γονείς της χώρισαν. Ο πατέρας της έμεινε στην Κατερίνη και ίδρυσε μονάδα παραγωγής καπνών, όπως είχε η οικογένειά του στη Μικρά Ασία, ενώ η μητέρα της μετακόμισε στην Αθήνα. Για πολλά χρόνια η μικρή Μπέτυ ταξίδευε με τρένο μεταξύ Αθήνας και Κατερίνης, ώστε να βλέπει και τους δύο γονείς της.

Η αγάπη της για το θέατρο την οδήγησε κοντά σε σημαντικούς δασκάλους, μεταξύ των οποίων ο Αιμίλιος Χουρμούζιος, η Κατίνα Παξινού, ο Άγγελος Τερζάκης και ο Σωκράτης Καραντινός.

Έκανε δύο γάμους και απέκτησε ένα γιο, το Νικόλα Χάρι Μινισσάλι, ο οποίος σπούδασε σκηνοθεσία στο εξωτερικό. Το 1984 παντρεύτηκε τον γνωστό ηθοποιό Τίτο Βανδή κι έμειναν μαζί μέχρι τον θάνατό του το 2003, σε ηλικία 86 ετών. Η σχέση τους αποτέλεσε μια σημαντική συντροφική και καλλιτεχνική συνάντηση, ενώ η στενή φιλία της Βαλάση με τη Μελίνα Μερκούρη ήταν ένα ακόμη κεφάλαιο στη ζωή μιας γυναίκας που κινήθηκε μέσα σε έναν κύκλο σημαντικών προσωπικοτήτων του ελληνικού πολιτισμού.

Η πρώτη της θεατρική εμφάνιση καταγράφεται το 1961, στο θέατρο Καλουτά, όταν ενσάρκωσε την Παλλάδα Αθηνά στη σατιρική τριλογία «Οδύσσεια» του Μανώλη Σκουλούδη, σε μια παράσταση με τον Κάρολο Κουν και τη Μαίρη Αρώνη. Ακολούθησε μια μακρά πορεία στο θέατρο, στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση, με συνεργασίες που τη συνέδεσαν με διαφορετικές περιόδους της ελληνικής καλλιτεχνικής ζωής.

Η Λωξάντρα και η αγάπη του κοινού

Το 1980 ήρθε ο ρόλος που έμελλε να συνδεθεί όσο λίγοι με το όνομά της. Η τηλεοπτική μεταφορά της «Λωξάντρας» από την ΕΡΤ, βασισμένη στο μυθιστόρημα της Μαρίας Ιορδανίδου, έφερε στα σπίτια των τηλεθεατών έναν ολόκληρο κόσμο: τη ζωή του ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης, τις οικογενειακές σχέσεις, τις μνήμες, τις παραδόσεις και τις αντιφάσεις μιας κοινότητας που κουβαλούσε την ιστορία της.

Η Βαλάση έδωσε στην ηρωίδα μια παρουσία πληθωρική και οικεία, με εκείνη τη φυσικότητα που κάνει έναν τηλεοπτικό χαρακτήρα να ξεπερνά τα όρια της μυθοπλασίας. Η Λωξάντρα της έγινε σημείο αναφοράς για γενιές θεατών και η ερμηνεία της συνδέθηκε άρρηκτα με την επιτυχία της σειράς, η οποία αναφέρεται συχνά ως η τελευταία ασπρόμαυρη τηλεοπτική παραγωγή της ελληνικής τηλεόρασης.

Ωστόσο, η διαδρομή της δεν εξαντλείται σε αυτόν τον εμβληματικό ρόλο. Από το 1960 έως το 2004 συμμετείχε σε ελληνικές κινηματογραφικές παραγωγές, ενώ η τηλεοπτική της παρουσία εκτεινόταν σε διαφορετικά είδη και εποχές, από παλαιότερες σειρές έως νεότερες παραγωγές, όπως οι «Επτά θανάσιμες πεθερές».

Σε συνέντευξή της στην «Καθημερινή», το 2014, με τίτλο «Από μικρή είχα το δώρο της αγάπης του κόσμου», η ηθοποιός είχε αναφερθεί, μεταξύ άλλων, στην πρώτη της συνάντηση με τη Μελίνα Μερκούρη και στη μετέπειτα φιλία τους. Η αφήγηση εκείνη φωτίζει μια πλευρά της Βαλάση που δεν χωρά σε μια απλή καταγραφή ρόλων: τη σχέση της με τους ανθρώπους, τις μνήμες και τις προσωπικότητες που διαμόρφωσαν την εποχή της.

Η Μπέτυ Βαλάση δεν αντιμετώπισε την τέχνη ως δραστηριότητα αποκομμένη από την κοινωνία. Είχε ενεργή συνδικαλιστική δράση, συμμετείχε στις δραστηριότητες του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών και στήριξε πολιτικές και πολιτιστικές πρωτοβουλίες. Υπήρξε υποψήφια βουλευτής του ΚΚΕ και εκλεγμένη δημοτική σύμβουλος στον Δήμο Αθηναίων.

Η πολιτική της τοποθέτηση ήταν σταθερό στοιχείο της δημόσιας παρουσίας της, όπως και η συμμετοχή της σε αγώνες που αφορούσαν τους εργαζομένους στον πολιτισμό. Στην ανακοίνωσή του, το ΚΚΕ την αποχαιρέτησε ως μια καλλιτέχνιδα που συνέδεσε τη ζωή και την τέχνη, υπογραμμίζοντας τον δυναμισμό και την αγωνιστική της στάση.