Μόνο ο ΘΟΚ μπορεί να κατανέμει χορηγία σε θέατρα – Τι αποφάσισε το Δικαστήριο

Ξεκαθάρισε τελεσίδικα το θέμα για το ποιος θα εκχωρεί τις κρατικές χορηγίες στα ιδιωτικά θέατρα.

Το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο δικαίωσε τον ΘΟΚ επί της θέσης ότι μόνο το Δ.Σ. του Οργανισμού μπορεί στη βάση του νόμου να εκχωρεί τις χορηγίες και πως δεν μπορούσε να εκχωρήσει τις εξουσίες αυτές σε Επιτροπή ή ανεξάρτητο οργανισμό.

Το θέμα προέκυψε όταν η ΕΠΑ επέβαλε στον ΘΟΚ διοικητικό πρόστιμο ύψους €342.221, γιατί είχε καταλήξει το 2022 πως οι ενέργειές του να δίδει αυτός τις κρατικές χορηγίες στα ιδιωτικά θέατρα, αποτελούσαν κλασική περίπτωση κατάχρησης δεσπόζουσας θέσης που έπληττε τον υγιή ανταγωνισμό.

Η ΕΠΑ είχε κρίνει ότι ο ΘΟΚ μπορούσε να επιλέξει ένα ολιγότερο επαχθές μέτρο, ήτοι ένα οικονομικό ή τεχνικό τρόπο ο οποίος θα μπορούσε να συνάδει με τις διατάξεις του Νόμου 13(Ι)/2008. Συγκεκριμένα, κατά την ΕΠΑ: «Ένα τέτοιο μέτρο θα μπορούσε να συνίσταται σε μία αμιγώς τεχνική και παντελώς ανεξάρτητη Επιτροπή, η οποία θα λαμβάνει τις σχετικές αποφάσεις επί των επιχορηγήσεων και η οποία δεν θα είναι σε θέση να μεταφέρει τη σχετική πληροφόρηση για τους άμεσους ανταγωνιστές του ΘΟΚ στη διεύθυνσή του».

Ο ΘΟΚ προσέφυγε στο Διοικητικό Δικαστήριο που τον δικαίωσε αφού έκρινε ότι δεν υπήρχε άλλος τρόπος εκχώρησης των εξουσιών του για την κρατική στήριξη σε άλλα θέατρα. Η ΕΠΑ προσέφυγε στο Εφετείο, το οποίο ανέτρεψε την πρωτόδικη απόφαση αφού έκρινε ότι το Δ.Σ. του ΘΟΚ, σύμφωνα με το νόμο, μπορούσε νόμιμα να εκχωρήσει τις εξουσίες του, εκτός εάν υπήρχε ρητή απαγόρευση διά Νόμου, η οποία εν προκειμένω δεν υπήρχε.

Εν τέλει ο ΘΟΚ προσέφυγε στο Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο (τρίτος και τελικός βαθμός ελέγχου αποφάσεων) παραπέμποντας τρία νομικά σημεία με κύριο το κατά πόσον το Διοικητικό Συμβούλιο νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου (εν προκειμένω ο ΘΟΚ) μπορεί, χωρίς τούτο να επιτρέπεται από τον οικείο Νόμο που ρυθμίζει τις αρμοδιότητές του, να μεταβιβάσει τις αρμοδιότητες που του απονέμει ο εν λόγω Νόμος σε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο κατ’ επίκληση του άρθρου 3(2) του περί Εκχωρήσεως της Ενασκήσεως των Εξουσιών των Απορρεουσών εκ τινός Νόμου του 1962 (Ν.23/1962)».

Έξι από τους οκτώ δικαστές του Συνταγματικού αποφάνθηκαν για πρώτη φορά επί του ζητήματος που τέθηκε πως με δεδομένη την αποκλειστική αρμοδιότητα του Δ.Σ. του ΘΟΚ να κατανείμει την εισφορά, δεν προσφερόταν άλλη λύση. Το Συνταγματικό αποφάνθηκε ότι δεν θα μπορούσε να δώσει λύση ούτε το Άρθρο 9(3) του Νόμου 10 που επιτρέπει τη δυνατότητα εξουσιοδότησης προς τον Διευθυντή να αποφασίζει και να ενεργεί αντί του Δ.Σ. επί ζητημάτων της αρμοδιότητάς του, κατά την κρίση του Δ.Σ. Ούτε το Άρθρο 4(7) του Νόμου 11 που προβλέπει τη συγκρότηση επιτροπών από μέλη του Δ.Σ. θα μπορούσε να δώσει ανεξάρτητη από το Δ.Σ. λύση.

«Με βάση τη διαπίστωσή μας ότι το Δ.Σ. είναι σε όλη την έκταση του Νόμου το μόνο αρμόδιο όργανο για τη λήψη αποφάσεων σε σχέση με τους σκοπούς του οργανισμού, προκύπτει ότι εκ των ιδίων των διατάξεων του Νόμου, ο ΘΟΚ έχει αποσείσει το βάρος απόδειξης να καταδείξει ότι η περίπτωση δεν ενέπιπτε στο πεδίο εφαρμογής του Ν.13(Ι)/2008 (Άρθρο 7(3))12», καταλήγουν οι έξι δικαστές. Δυο δικαστές διαφώνησαν με διαφορετικό σκεπτικό με την απόφαση αυτή.