Τραγωδία σε μπάνιο χωρίς εξαερισμό: Άνδρας πέθανε μετά από εισπνοή μονοξειδίου του άνθρακα – Πλήρως υπεύθυνος ο εργοδότης του

Αποκλειστικά υπεύθυνος για τον θάνατο εργαζομένου, ο οποίος έχασε τη ζωή του από εισπνοή μονοξειδίου του άνθρακα στο μπάνιο της κατοικίας όπου διέμενε, κρίθηκε εργοδότης από το Εφετείο, το οποίο απέρριψε την έφεσή του και επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση που του καταλόγιζε πλήρη ευθύνη για το θανατηφόρο περιστατικό.

Η υπόθεση αφορά τον θάνατο άνδρα από τη Ρουμανία, ο οποίος εργοδοτείτο σε εργασίες μόνωσης ταρατσών. Ο αποβιώσας διέμενε μαζί με ομοεθνή του σε ενοικιαζόμενη κατοικία, το ενοίκιο της οποίας κατέβαλλε ο εργοδότης τους, ως μέρος της μισθοδοσίας τους.

Σύμφωνα με τα γεγονότα της υπόθεσης, τέσσερις ημέρες πριν από το δυστύχημα, ο εργοδότης είχε τοποθετήσει στο δωμάτιο που χρησιμοποιείτο ως μπάνιο έναν θερμολουτήρα που λειτουργούσε με υγραέριο. Ο κύλινδρος υγραερίου βρισκόταν έξω από το δωμάτιο, ωστόσο στο εσωτερικό του μπάνιου δεν υπήρχε φουγάρο συνδεδεμένο με τη συσκευή, ώστε τα αέρια που εκπέμπονταν κατά τη λειτουργία της να διοχετεύονται εκτός του χώρου.

Ο εργαζόμενος έχασε τη ζωή του από ασφυξία, συνεπεία εισπνοής μονοξειδίου του άνθρακα, ενώ βρισκόταν στο συγκεκριμένο δωμάτιο.

Η αγωγή καταχωρίστηκε από τις διαχειρίστριες της περιουσίας του αποβιώσαντος, οι οποίες διεκδίκησαν αποζημιώσεις προς όφελος των νόμιμων κληρονόμων και εξαρτωμένων του.

Το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, με απόφασή του στις 11 Μαρτίου 2020, είχε κρίνει τον εργοδότη αποκλειστικά υπεύθυνο για τον θάνατο του εργαζομένου. Ειδικότερα, διαπίστωσε ότι η εγκατάσταση του θερμολουτήρα ήταν επικίνδυνη, καθώς τα αέρια που εξέπεμπε παρέμεναν στο εσωτερικό του μπάνιου, χωρίς να διοχετεύονται προς τα έξω.

Το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε επίσης ότι, παρόλο που ο εργοδότης δεν ασχολείτο επαγγελματικά με την εγκατάσταση θερμολουτήρων, γνώριζε τον τρόπο λειτουργίας τους και ότι η εκπομπή αερίων μπορούσε, υπό συγκεκριμένες συνθήκες, να καταστεί δηλητηριώδης. Γνώριζε, μάλιστα, ότι η ορθή τοποθέτηση απαιτούσε είτε την εγκατάσταση φουγάρου είτε την τοποθέτηση της συσκευής σε χώρο εκτός του μπάνιου.

Στην έφεσή του, ο εργοδότης υποστήριξε, μεταξύ άλλων, ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν εξέτασε ορθά το ενδεχόμενο συντρέχουσας αμέλειας του αποβιώσαντος, ενώ αμφισβήτησε και την αιτιώδη συνάφεια μεταξύ της ημιτελούς εγκατάστασης του θερμολουτήρα και του θανάτου.

Το Εφετείο, σε ομόφωνη απόφαση ημερομηνίας 29 Οκτωβρίου 2026, απέρριψε τους ισχυρισμούς του εργοδότη, επισημαίνοντας αρχικά ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε σαφώς αποφασίσει πως η παράλειψη ορθής εγκατάστασης της συσκευής συνδεόταν αιτιωδώς με τον θάνατο του εργαζομένου.

Μάλιστα, το Εφετείο υπέδειξε ότι ο σχετικός λόγος έφεσης ήταν διατυπωμένος με τρόπο που δεν ανταποκρινόταν στην πραγματική διαφωνία του εφεσείοντος, καθώς παραπονείτο ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν εξέτασε την αιτιώδη συνάφεια, ενώ στην πραγματικότητα αυτή είχε εξεταστεί και είχε αποτελέσει βασικό στοιχείο της απόφασης. Πρόσθεσε ότι ο εργοδότης δεν είχε προσβάλει με τους λόγους έφεσης τα συγκεκριμένα ευρήματα, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση περί αιτιώδους συνάφειας.

Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στο ζήτημα της ενδεχόμενης συντρέχουσας αμέλειας του αποβιώσαντος. Ο εργοδότης ισχυρίστηκε ότι ο εργαζόμενος γνώριζε πως η εγκατάσταση του θερμολουτήρα ήταν ημιτελής, διέμενε στην κατοικία για αρκετές ημέρες πριν από το δυστύχημα και, συνεπώς, είχε εκθέσει τον εαυτό του σε προβλέψιμο κίνδυνο.

Το Εφετείο απέρριψε την επιχειρηματολογία, υπογραμμίζοντας ότι η συντρέχουσα αμέλεια βασίζεται στην υποχρέωση αυτοπροστασίας και στην προβλεψιμότητα της πρόκλησης ζημιάς στον ίδιο τον παθόντα. Για να μπορούσε να επιμεριστεί ευθύνη στον αποβιώσαντα, θα έπρεπε να αποδειχθεί ότι γνώριζε τον κίνδυνο που ενείχε η χρήση του θερμολουτήρα και, παρά τη γνώση αυτή, επέλεξε να εκθέσει τον εαυτό του σε αυτόν.

Ωστόσο, το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε απορρίψει τον ισχυρισμό του εργοδότη ότι προειδοποίησε τον εργαζόμενο για τους κινδύνους της συσκευής και του συνέστησε να μην τη χρησιμοποιήσει. Αντίθετα, είχε διαπιστώσει ότι ο εργοδότης γνώριζε πως ο αποβιώσας επρόκειτο να θέσει σε λειτουργία τον θερμολουτήρα, χωρίς να έχει λάβει τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας ή να έχει αποτρέψει τη χρήση του.

Το Εφετείο σημείωσε ότι τα συγκεκριμένα ευρήματα δεν είχαν προσβληθεί με τους λόγους έφεσης και, ως εκ τούτου, παρέμεναν αδιαμφισβήτητα. Υπό αυτά τα δεδομένα, έκρινε ότι δεν υπήρχε οποιαδήποτε βάση για να αποδοθεί συντρέχουσα αμέλεια στον αποβιώσαντα.

Καταληκτικά, το Εφετείο απέρριψε την έφεση του εργοδότη και επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση, επιδικάζοντας δικαστικά έξοδα ύψους €3.000, πλέον ΦΠΑ, εάν υπάρχει, υπέρ των διαχειριστριών της περιουσίας του αποβιώσαντος και εναντίον του εργοδότη.