Έπεσε στη ράμπα εκκλησίας και ζητούσε αποζημιώσεις – Τι αποφάσισε το Εφετείο

Το Εφετείο απέρριψε έφεση γυναίκας, η οποία διεκδικούσε αποζημιώσεις για τραυματισμό που υπέστη κατά την έξοδό της από τον Ιερό Ναό Παναγίας Τριχερούσας στη Λεμεσό, κρίνοντας ότι δεν προσκομίστηκε επαρκής και αξιόπιστη μαρτυρία που να αποδεικνύει την ευθύνη της εκκλησίας για το ατύχημα. Η εφεσείουσα καλείται να καταβάλει €2.400, πλέον ΦΠΑ, για τα έξοδα της έφεσης.

Η υπόθεση αφορά ατύχημα που σημειώθηκε στις 8 Ιανουαρίου 2012, όταν η γυναίκα επισκέφθηκε τον Ιερό Ναό Παναγίας Τριχερούσας για να παρακολουθήσει τη θεία λειτουργία. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της, μετά το τέλος της λειτουργίας εξήλθε από τη βόρεια είσοδο του ναού και στην προσπάθειά της να κατέβει τη ράμπα που οδηγούσε στο προαύλιο, γλίστρησε και έπεσε, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί σοβαρά στον σπόνδυλο.

Η γυναίκα καταχώρισε αγωγή κατά του ναού, αξιώνοντας γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για τις σωματικές βλάβες και τις οικονομικές απώλειες που υποστήριξε ότι υπέστη. Υποστήριξε ότι η ράμπα είχε κατασκευαστεί με ακατάλληλα υλικά και δεν ήταν ασφαλής, ενώ απέδωσε ευθύνη στην εκκλησία για παράλειψη λήψης των αναγκαίων μέτρων προστασίας των επισκεπτών. Μεταξύ άλλων, υποστήριξε ότι δεν υπήρχαν χειρολισθήρες και στις δύο πλευρές της ράμπας.

Από την πλευρά του, ο Ιερός Ναός αρνήθηκε ότι έφερε ευθύνη για το ατύχημα, υποστηρίζοντας ότι δεν υπήρξε αμέλεια ή παράβαση νόμιμου καθήκοντος. Προέβαλε επίσης τη θέση ότι το περιστατικό οφειλόταν στην αποκλειστική ή συντρέχουσα αμέλεια της γυναίκας.

Το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε ότι η γυναίκα είχε μεταβεί στον ναό και είχε πέσει κατά την κάθοδό της από τη ράμπα, η οποία ήταν κατασκευασμένη από λωρίδες γρανίτη με ειδική διαμόρφωση που δημιουργούσε αρμούς στην επιφάνεια. Στη μία πλευρά υπήρχε χειρολισθήρας από ανοξείδωτο ατσάλι, ενώ η άλλη εφαπτόταν με την τοιχοποιία του ναού. Διαπιστώθηκε επίσης ότι το κτήριο και η ράμπα είχαν κατασκευαστεί βάσει εγκεκριμένων σχεδίων και αδειών, ενώ είχε εκδοθεί πιστοποιητικό τελικής έγκρισης.

Το Δικαστήριο έκρινε αξιόπιστους τους μάρτυρες της εκκλησίας και δεν αποδέχθηκε τη μαρτυρία ούτε της ενάγουσας ούτε του αρχιτέκτονα που κατέθεσε ως εμπειρογνώμονας. Όπως αναφέρεται στην απόφαση, η περιγραφή της γυναίκας για τις συνθήκες της πτώσης ήταν γενική και αόριστη, χωρίς να εξηγεί με σαφήνεια τι ακριβώς προκάλεσε το γλίστρημα και τον τραυματισμό της. Αντίστοιχα, η μαρτυρία του εμπειρογνώμονα κρίθηκε ανεπαρκώς αιτιολογημένη και χωρίς την απαιτούμενη επιστημονική τεκμηρίωση.

Σε ό,τι αφορά την ασφάλεια της ράμπας, το πρωτόδικο Δικαστήριο κατέληξε ότι ο τρόπος κατασκευής της, με τις ειδικά διαμορφωμένες λωρίδες γρανίτη και τις αυλακώσεις, συνέβαλλε στην αντιολισθητικότητά της. Παράλληλα, έκρινε ότι δεν υπήρχε μαρτυρία που να συνδέει την απουσία δεύτερου χειρολισθήρα με την πτώση, καθώς η γυναίκα δεν είχε αναφέρει ότι η έλλειψή του αποτέλεσε την αιτία του ατυχήματος ή ότι η χρήση του υφιστάμενου χειρολισθήρα θα μπορούσε να αποτρέψει τον τραυματισμό της.

Η γυναίκα προσέβαλε την πρωτόδικη απόφαση με τέσσερις λόγους έφεσης, αμφισβητώντας κυρίως την αξιολόγηση της μαρτυρίας, την αξιοπιστία των μαρτύρων της εκκλησίας και τα συμπεράσματα για το υλικό κατασκευής της ράμπας. Υποστήριξε, μεταξύ άλλων, ότι υπήρχαν αντιφάσεις στις καταθέσεις και ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν αξιολόγησε ορθά το σύνολο των αποδεικτικών στοιχείων.

Το Εφετείο υπενθύμισε ότι επεμβαίνει σπάνια στην αξιολόγηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων από το πρωτόδικο Δικαστήριο, εκτός εάν τα συμπεράσματα είναι παράλογα, αυθαίρετα ή δεν υποστηρίζονται από τη μαρτυρία. Στην προκειμένη περίπτωση, έκρινε ότι η εφεσείουσα δεν κατάφερε να καταδείξει τέτοιο σφάλμα.

Το Εφετείο υπογράμμισε επίσης ότι, ανεξάρτητα από τις διαφωνίες για το είδος του γρανίτη που χρησιμοποιήθηκε, το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε εξετάσει τη συνολική μαρτυρία και είχε καταλήξει ότι η κατασκευή της ράμπας την καθιστούσε αντιολισθητική. Κυρίως, όμως, παρέμενε αναπόδεικτη η αιτιώδης συνάφεια μεταξύ οποιασδήποτε ενδεχόμενης παράλειψης της εκκλησίας και του ατυχήματος.

Καταλήγοντας, το Εφετείο έκρινε ότι η γυναίκα δεν απέδειξε, με βάση το ισοζύγιο των πιθανοτήτων, ότι η εκδοχή της ήταν πιθανότερη από την αντίθετη και ότι η εκκλησία ευθυνόταν για τον τραυματισμό της. Ως εκ τούτου, απέρριψε την έφεση και επιδίκασε €2.400, πλέον ΦΠΑ, έξοδα υπέρ του Ιερού Ναού Παναγίας Τριχερούσας.