Διπλή ταλαιπωρία για ασθενή: Οι ανελκυστήρες ιατρείου και ακτινοδιαγνωστικού κέντρου δεν χωρούσαν τροχοκάθισμα

Ασθενής έκλεισε ραντεβού σε γιατρό για πρόβλημα υγείας που αντιμετώπιζε. Η πάθησή του, τον έχει καθηλώσει στο τροχοκάθισμα, παρά το γεγονός ότι με βοήθεια και υποστήριξη μπορεί να σταθεί.

Με έκπληξη διαπίστωσε όμως, όταν έφθασε στο ιατρείο για το ραντεβού του, ότι ο γιατρός βρισκόταν στον 2ο όροφο πολυκατοικίας.

Με πολύ κόπο και υποστήριξη σηκώθηκε από το τροχοκάθισμα και μπήκε στον ανελκυστήρα ο οποίος δεν διέθετε τις διαστάσεις που θα έπρεπε, προκειμένου να επιτρέπεται η είσοδος τροχοκαθίσματος.

Η περιπέτειά του όμως δεν τελείωσε εκεί. Όταν χρειάστηκε να επισκεφθεί ακτινοδιαγνωστικό κέντρο, βρέθηκε αντιμέτωπος με το ίδιο πρόβλημα. Αυτή τη φορά, για να μπορέσει να χρησιμοποιήσει τον ανελκυστήρα, χρειάστηκε να ξηλώσει το τροχοκάθισμά του και συγκεκριμένα να αφαιρέσει τα υποπόδια προκειμένου να εξασφαλίσει πρόσβαση στις υπηρεσίες που χρειαζόταν.

«Δεν μιλάμε για εξαιρέσεις αλλά για μια κατάσταση που συναντούμε συχνά αλλά φαίνεται ότι κανένας δεν ακούει τη φωνή μας», ανέφερε στον «Φ» ο πρόεδρος της Οργάνωσης Παραπληγικών Κύπρου, Δημήτρης Λαμπριανίδης. «Παράλληλα με τους μη προσβάσιμους ανελκυστήρες, σε κανένα από τα δύο υποστατικά δεν υπήρχε χώρος στάθμευσης για άτομα με αναπηρία, γεγονός που δυσχέρανε ακόμη περισσότερο τη μετακίνηση του ασθενούς».

Ο κ. Λαμπριανίδης τόνισε ότι ο ασθενής επισκέφθηκε το ιατρείο χωρίς να γνωρίζει προηγουμένως ότι ο ανελκυστήρας δεν ήταν κατάλληλος για το τροχοκάθισμά του.

«Ευτυχώς μπορούσε να σταθεί με βοήθεια και μπήκε στον ανελκυστήρα χωρίς το τροχοκάθισμα, με ό,τι κινδύνους αυτό δημιουργούσε», τόνισε.

Στο ακτινοδιαγνωστικό κέντρο, «και πάλι το ίδιο πρόβλημα και οι δύο αυτές περιπτώσεις δείχνουν στην πράξη τις πρόσθετες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν ασθενείς με κινητικές αναπηρίες ακόμη και για μια συνηθισμένη επίσκεψη σε γιατρό».

Απορρίπτοντας το επιχείρημα ότι «οι ασθενείς μπορούν απλώς να επιλέγουν άλλα, προσβάσιμα ιατρεία», ο πρόεδρος της ΟΠΑΚ υπέδειξε ότι «ένας άνθρωπος μπορεί να επισκεπτόταν συγκεκριμένο γιατρό πριν αποκτήσει αναπηρία και να επιθυμεί να συνεχίσει επειδή τον εμπιστεύεται. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο ασθενής δεν γνώριζε εκ των προτέρων ούτε ότι δεν υπήρχε κατάλληλος χώρος στάθμευσης, ούτε ότι οι ανελκυστήρες ήταν τόσο μικροί. Εάν δεν κατάφερνε να φτάσει στον γιατρό, θα έπρεπε να αποχωρήσει και να προγραμματίσει νέο ραντεβού σε άλλο κέντρο, για άλλη ημερομηνία. Γιατί πρέπει να υποχρεώνουμε τους ανθρώπους με αναπηρίες να μπαίνουν στη διαδικασία να ρωτούν εκ των προτέρων εάν μια δομή παροχής υπηρεσιών υγείας είναι προσβάσιμη; Γιατί θεωρούμε ότι μόνο τα άτομα με αναπηρία αντιμετωπίζουν προβλήματα προσβασιμότητας; Ένα άτομο που υποβλήθηκε σε μια χειρουργική επέμβαση μπορεί να βρίσκεται στην ίδια κατάσταση. Η πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας πρέπει να είναι ίση για όλους».

Συνεχίζοντας, διερωτήθηκε «γιατί ο ΟΑΥ, δεν εφαρμόζει τις σχετικές πρόνοιες του νόμου του ΓεΣΥ και τις συστάσεις στις οποίες είχε προχωρήσει πριν από τρία χρόνια η Επίτροπος Διοικήσεως;».

«Πολλοί οι ηλικιωμένοι που δεν μπορούν να περπατήσουν μεγάλες αποστάσεις ή ακόμα και μικρές αποστάσεις, δεν είναι μόνο η ομάδα των ατόμων με αναπηρίες που ταλαιπωρείται και σε κάποιες περιπτώσεις εξευτελίζεται». Και για τους χώρους στάθμευσης: «Η απουσία χώρων στάθμευσης είναι ιδιαίτερα σοβαρή. Πού θα αφήσει το αυτοκίνητο ο άνθρωπος που μεταφέρει έναν ασθενή με κινητικές δυσκολίες, ώστε να τον βοηθήσει να κατέβει, να μπει στο κτήριο και να φτάσει σε ένα ιατρείο; Μας βάζουν σε διαδικασίες που οι αρτιμελείς δεν έχουν και καλά κάνουν και δεν τις έχουν. Το ζητούμενο σε ένα σύγχρονο κράτος και ένα σύγχρονο σύστημα υγείας, είναι να μην τις έχουν ούτε τα άτομα με κινητικά προβλήματα».