Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on GoogleΠαρακολουθώ εδώ και καιρό τη δημόσια συζήτηση γύρω από την περίοδο διακυβέρνησης Αναστασιάδη, τα πορίσματα της Αρχής κατά της Διαφθοράς, τα βιβλία του Μακάριου Δρουσιώτη, τις μηνύσεις, τις αντιμηνύσεις. Και αυτό που με απασχολεί δεν είναι τόσο ποιος έχει δίκιο στη διαμάχη, όσο το πώς ένα ολόκληρο κυβερνητικό έργο μιας δεκαετίας θάφτηκε κάτω από τον θόρυβό της διαμάχης αυτής, με τη συνενοχή μάλιστα, πολλών που όφειλαν να το υπερασπιστούν.
Ας ξεκαθαρίσω κάτι εξαρχής. Δεν ανήκω στην παράταξη Αναστασιάδη, ούτε σε οποιαδήποτε άλλη, και ακριβώς γι’ αυτό διεκδικώ αντικειμενικότητα. Όσοι με γνωρίζουν, άλλωστε, ξέρουν πως στα χρόνια της πανδημίας βρέθηκα απέναντι σε όσα επέβαλε εκείνη ακριβώς η κυβέρνηση. Όταν οι ίδιες πολιτικές, από τα μέτρα της πανδημίας μέχρι την απομάκρυνση από τα μετρητά και τον ολοένα πιο συγκεντρωτικό έλεγχο, εφαρμόζονται με τον ίδιο ρυθμό από τη Λευκωσία μέχρι την άλλη άκρη του πλανήτη, απλώς με διαφορετική υπογραφή, το ποιος κυβερνά, για μένα προσωπικά, έχει πάψει να έχει σημασία. Δεν γράφω λοιπόν ούτε για να τον υπερασπιστώ και δεν γράφω για να τον καταδικάσω.
Άλλωστε, όταν η Αρχή κατά της Διαφθοράς εισηγείται περαιτέρω διερεύνηση για ενδεχόμενες ποινικές ευθύνες, το τελευταίο που χρειάζεται ο τόπος είναι ακόμα ένας αυτόκλητος συνήγορος ή ακόμα ένας αυτόκλητος εισαγγελέας. Η δικαιοσύνη ας κάνει τη δουλειά της, και ας την κάνει για όλους το ίδιο. Οφείλει όμως κάποιος, αν διεκδικεί έστω και λίγη εντιμότητα, να πει και τα αυτονόητα.
Η κυβέρνηση εκείνη παρέλαβε το 2013 μια χρεωκοπημένη οικονομία, ένα τραπεζικό σύστημα σε κατάρρευση και μια χώρα στην κατηγορία «σκουπίδια», και την έβγαλε από τα μνημόνια σε χρόνο ρεκόρ, επαναφέροντάς την στην επενδυτική βαθμίδα. Καθιέρωσε το ΓεΣΥ, ένα σύστημα υγείας που, όποιες κι αν είναι οι ατέλειές του, άλλαξε προς το καλύτερο τη ζωή χιλιάδων πολιτών. Θέσπισε εθνικό κατώτατο μισθό. Μείωσε τη στρατιωτική θητεία. Προχώρησε στη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης. Κατάργησε τον κατάλογο διοριστέων στα δημόσια σχολεία. Δημιούργησε υφυπουργεία που αποσυμφόρησαν τη γραφειοκρατία. Αναθέρμανε και βελτιστοποίησε τις σχέσεις Κύπρου-ΗΠΑ καθώς και με άλλες χώρες που τώρα άλλοι κληρονόμησαν και επιχαίρουν. Αυτά είναι γεγονότα, όχι κομματική προπαγάνδα, και όποιος τα διαγράφει για να χωρέσει σε ένα βολικό αφήγημα απλώς επιλέγει ποια πραγματικότητα τον συμφέρει.
Θα ήθελα να προσθέσω, και κάτι πιο επίμαχο. Το Κυπριακό Επενδυτικό Πρόγραμμα, με όλες τις καταχρήσεις που έγιναν στο όνομά του, έφερε επίσης ρευστότητα, δουλειές και μια πραγματική ανάσα σε μια οικονομία που ασφυκτιούσε. Το όφελος για τα δικηγορικά, λογιστικά και κτηματομεσιτικά γραφεία δεν προήλθε από δημόσιο χρήμα, αλλά από ξένους πελάτες που ξαναέβαλαν μπροστά την οικοδομική βιομηχανία του τόπου.
Πιστεύω ακράδαντα πως οι υποκριτές θεματοφύλακες των θεσμών της Ευρώπης, έχουν με την ανοχή και τη σιωπή τους βλάψει ανεπανόρθωτα τη γηραιά Ήπειρο, από τα φαινόμενα Θέουτα και την ανεξέλεγκτη εισβολή ισλαμιστών λαθρομεταναστών, παρά με την πολιτογράφηση 4,500 επιχειρηματιών στην Κύπρο, οι οποίοι έδωσαν ανάσα ζωής στην ασθμαίνουσα οικονομία του νησιού.
Το πρόβλημα δεν ήταν η ύπαρξη ενός εργαλείου προσέλκυσης κεφαλαίων, ήταν ο τρόπος και οι άνθρωποι που το διαχειρίστηκαν. Και είναι ενδεικτικό πως για τα ίδια ακριβώς προγράμματα, άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες σφύριζαν αδιάφορα, μέχρι που αποφάσισαν πως δεν σφυρίζουν πια. Κι ενώ συνέβησαν όλα αυτά, και λογικά θα περίμενε κανείς πως το έργο θα γραφόταν στην ιστορία με χρυσά γράμματα, συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Οι όποιες καταχρήσεις στο επενδυτικό πρόγραμμα και οι κατηγορίες των βιβλίων Δρουσιώτη επισκίασαν τα πάντα, κυρίως επειδή όσοι περιέβαλλαν τον Πρόεδρο, οι στενοί του συνεργάτες και οι επικοινωνιολόγοι του, αποδείχθηκαν κατώτεροι και της εμπιστοσύνης του και των περιστάσεων.
Κι εδώ είναι που το θέαμα γίνεται διδακτικό. Παρατηρήστε πόσο εύκολα αδειάζει το γήπεδο γύρω από ένα πρόσωπο μόλις σταματήσει να είναι χρήσιμο. Οι ίδιοι που χειροκροτούσαν, οι ίδιοι που ευεργετήθηκαν, οι ίδιοι που διορίστηκαν από αυτόν -κάποιοι δις και τρις- σε υψηλόβαθμες θέσεις, οι ίδιοι που τον αποκαλούσαν μέντορα και «πατέρα», εξαφανίστηκαν πρώτοι όταν το καράβι φάνηκε να γέρνει.
Το πνευματικό του τέκνο που τον διαδέχθηκε στην Προεδρία έσπευσε να αποτινάξει από τον περίγυρό του οτιδήποτε «Αναστασιαδικό», λες και δεν υπήρξε ο ίδιος μέλος εκείνης της κυβέρνησης για εννέα ολόκληρα χρόνια. Στελέχη που ήταν άλλοτε διαπρύσιοι υμνητές του, του γύρισαν την πλάτη μέσα σε μια νύχτα. Ο τέως πρόεδρος του ΔηΣυ που θεωρούσε πως η διεκδίκηση της προεδρίας του κράτους ήταν κεκτημένο δικαίωμα και όχι μετρήσιμη δυνατότητα, φόρτωσε την αποτυχία του στον Αναστασιάδη με τη μεγαλύτερη ευκολία. Συνεργάτης του στο Προεδρικό, στην πρόθεση του κ. Αναστασιάδη να μιλήσει στο Πολιτικό Γραφείο του ΔηΣυ, την Τρίτη 7 Φεβρουαρίου 2023, μεθόδευσε τον προπηλακισμό και χλευασμό του, που απετράπη στο παρά ένα. Και όταν συγγενικό μου πρόσωπο απευθύνθηκε σε πρώην υπουργούς και επιτρόπους, εισηγούμενο να αρθρογραφήσουν υπέρ του έργου που οι ίδιοι επιτέλεσαν μαζί με τον Νίκο Αναστασιάδη, εισέπραξε την περιφρονητική τους σιωπή.
Δεν γράφω για να διεγείρω τη συμπάθειά σας προς τον Νίκο Αναστασιάδη αλλά για να τονίσω πως η αχαριστία, όταν είναι τόσο συντονισμένη και τόσο βολική, παύει να είναι απλώς ηθικό ελάττωμα και γίνεται πολιτική μέθοδος. Και ας μένει αναπάντητο, στο μεταξύ, το απλό ερώτημα: ποια η ποινική ευθύνη ενός Προέδρου της Δημοκρατίας για αποφάσεις του Υπουργικού Συμβουλίου, όπου δεν έχει καν δικαίωμα ψήφου, έναντι των υπουργών του που ψηφίζουν; Κλείνοντας, και παραφράζοντας τον τίτλο του βιβλίου του Μ. Δρουσιώτη, καταλήγω:
Δεν είχαμε κράτος μαφία· είχαμε κράτος αχαρίστων. Και οι αχάριστοι ήταν όλοι πρόσωπα επιλογής του ίδιου του τέως ΠτΔ.
*Δικηγόρος