Πώς «σβήνεται» στο πεδίο η «Γαλάζια Φαντασίωση»;

Με κριτήρια τη διορατικότητα και την αποτελεσματικότητα εν μέσω των εκάστοτε συνθηκών, η στάση της Αθήνας έναντι του τουρκικού επεκτατισμού αξιολογείται ως πλήρης αποτυχία. Εξηγήσεις της αποτυχίας υπάρχουν, αλλά η ουσία είναι μία. Πριν από δεκαετίες η Τουρκία έκανε κάποιες σκόρπιες δηλώσεις περί παράνομων διεκδικήσεων, οι δηλώσεις εκείνες εξελίχτηκαν σε μερικές παραβιάσεις που έγιναν έκδηλες παρανομίες και από το 2019, έχουμε πλέον μια θεσμική εισβολή στο Αιγαίο και στην Ανατ. Μεσόγειο με το παράνομο «Τουρκολιβυκό Μνημόνιο» και την νεο-οθωμανική «Γαλάζια Φαντασίωση». Η άρνηση αυτής της έκδηλα ωμής πραγματικότητας αποτελεί τραγικό λάθος που θα επιφέρει κι άλλα, ενώ η αναγνώριση της στην αναζήτηση αντιμετώπισης της τουρκικής επέλασης μπορεί να αποτελέσει την βάση για σωστική πανεθνική στάση.

Καθώς για δεκαετίες ο τουρκικός επεκτατισμός προχωρούσε, η Αθήνα αναδιπλωνόταν με τον περιβόητο «αθηναϊκό κατευνασμό» που εξέθρεψε το τουρκικό θηρίο. Για όσους ακόμη σήμερα ικανοποιούνται με τις καταδικαστικές δηλώσεις στην ΕΕ κι αλλού, με δικαιολογίες πως «αυτά τα είχαμε εδώ και δεκαετίες με την Τουρκία», ότι «έτσι διασφαλίζουμε την ειρήνη», ότι με πολιτική «δώρων» μέσω της ΕΕ προς την Τουρκία και μεταφορά των τουρκικών παρανομιών σε «διμερή διάλογο» με κέρδος τα «ήρεμα νερά» κι άλλες τέτοιες αρνήσεις του ακήρυχτου θεσμικού πολέμου, αποφεύγοντας την ουσία στο πεδίο της αντιπαράθεσης, είναι τροφή στον τουρκικό επεκτατισμό για το επόμενο βήμα. Άλλαξε αυτή η στάση σήμερα;

Αν η Αθήνα «έπαθε κι έμαθε» μπορεί να ασκήσει στην πράξη το Δίκαιο της Θάλασσας (ΟΗΕ), που είναι και δεσμευτικό δίκαιο της ΕΕ με ένα έστω από τα εξής μέτρα που για χρόνια προτείναμε:

α) Μονομερής ανακήρυξη της ΑΟΖ από την Ελλάδα όπως προνοεί το Διεθνές Δίκαιο.

β) Οριοθέτηση ΑΟΖ με την Κυπριακή Δημοκρατία, όπως η Κύπρος ζητούσε από το 2003.

γ) Επέκταση χωρικών υδάτων στο Αιγαίο στα 12 ναυτικά μίλια.

Ωστόσο, η ευνοϊκή  συγκυρία καθιστά επιτακτικά, εδώ και τώρα, δύο συγκεκριμένα μέτρα που σβήνουν την «Γαλάζια Φαντασίωση»:

α) Το Ευρωπαϊκό Έργο πόντισης καλωδίου σύνδεσης Κύπρου-Ελλάδας αγνοώντας τις τουρκικές αξιώσεις για «γραπτή ενημέρωση» που θα αποτελεί την κερκόπορτα για την τουρκική συγκυριαρχία στο Αιγαίο! 

β) Θέσπιση επιχείρησης της ΕΕ στην Ανατολική Μεσόγειο (όπως η επιχείρηση «Ασπίδες» στην Ερυθρά Θάλασσα και η επιχείρηση «Ειρήνη» για εφαρμογή του εμπάργκο όπλων του ΟΗΕ στη Λιβύη) για τη διασφάλιση της θαλάσσιας ασφάλειας. Έχω ήδη θέσει το θέμα στα όργανα της ΕΕ.

Αν αντί για τα πιο πάνω, η επιδίωξη περιοριστεί σε κάποια μέτρα κυρώσεων προς την Λιβύη και όχι προς την Τουρκία, αυτό θα είναι η απόδειξη ότι πάθαμε και όχι μόνο δεν μάθαμε ως Ελληνισμός, αλλά ο τουρκικός επεκτατισμός συνεχίζεται αμείωτος.

Για χρόνια τεκμηριώνω ότι με «ευφάνταστες» θεωρίες άρνησης της πραγματικότητας, οδηγούμαστε σε εθνικό ακρωτηριασμό. Σήμερα, η επικύρωση του παράνομου μνημονίου δεν αποτελεί απλώς μια γεωπολιτική ήττα, αλλά το βατερλό της χρόνιας πολιτικής του κατευνασμού, που όμως μπορεί να μετατραπεί σε μια πανεθνική αφύπνιση που θα αξιολογηθεί στο πεδίο στην πράξη και όχι στα λόγια.  

*Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ (S&D)