Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Τις προάλλες, το Κοινοβούλιο στη διαιρεμένη Λιβύη, ενέκρινε το λεγόμενο «Τουρκολιβυκό Μνημόνιο» για οριοθέτηση ΑΟΖ Τουρκίας-Λιβύης, το οποίο εκκρεμούσε από το 2019, όταν προέκυψε για πρώτη φορά. Τότε, το 2019, με πρωτοστάτη την Ελλάδα ακολούθησαν έντονες αντιδράσεις από διάφορες χώρες της περιοχής, θεσμούς της ΕΕ, ΗΠΑ και άλλους, καταδικάζοντας το «μνημόνιο» ως παράνομο και άκυρο. Έκτοτε, η ελληνική πολιτική έκανε μια ευφάνταστη κωλοτούμπα, ακολουθώντας την πολιτική του κατευνασμού, που έμεινε στην Ιστορία ως η ντροπιαστική παραχώρηση εδαφικών κι άλλων διεκδικήσεων σε ένα επεκτατικό καθεστώς για εξασφάλιση πρόσκαιρης ειρήνης («ήρεμων νερών»), που αναπόφευκτα τροφοδοτεί τον επιδρομέα. Αυτό ακολούθησε πιστά ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών, ο οποίος μάλιστα, με απανωτές δηλώσεις του -πλέον πρόσφατα, τον περασμένο Αύγουστο- εξυμνούσε την εξωτερική πολιτική του η οποία «διασφάλισε ότι δεν θα έχουμε την έγκριση του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου» κ.ά.
Για χρόνια τεκμηριώνω φορτικά ότι με τέτοιες «ευφάνταστες» θεωρίες, οδηγούμαστε σε εθνικό ακρωτηριασμό. Σήμερα, η επικύρωση του παράνομου μνημονίου δεν αποτελεί απλώς μια γεωπολιτική ήττα, αλλά το Βατερλό μιας προδιαγραμμένης πορείας, παράγωγο μιας χρόνιας πολιτικής εμμονικού κατευνασμού, που εύλογα δημιουργεί υποψίες για κρυφή ατζέντα και μυστικές συμφωνίες.
Στην πολιτική κρινόμαστε για τη διορατικότητα και την αποτελεσματικότητα μας μέσα στις εκάστοτε συνθήκες. Η στάση της Αθήνας δεν είναι απλώς αποτυχημένη αλλά επειδή δεν υπάρχει ορθολογική βάση, η αναζήτηση εξηγήσεων σε ανομολόγητα «βαρίδια» είναι πιθανή. Για όσους νομίζουν ότι έτσι είχαμε για δεκαετίες με την Τουρκία, το θέτουμε ευθέως. Παραβιάσεις στον αέρα και τη θάλασσα υπήρχαν πάντα, αλλά αυτό που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια είναι ένας ακήρυχτος «πόλεμος» από την Τουρκία με οργανωμένη θεσμική επέλαση στο Αιγαίο και στην Ανατ. Μεσόγειο εναντίον Ελλάδας-Κύπρου, μέσα από το «τουρκολυβικό μνημόνιο» (2019), μέχρι τη νέο-οθωμανική «Γαλάζια Φαντασίωση» (2026) και η Αθήνα επιλέγει τον «διμερή διάλογο» και την πολιτική των «δώρων» μέσω της ΕΕ στο πλαίσιο της αθηναϊκής πολιτικής του κατευνασμού.
Όλα τα πιο πάνω, γίνονται εν μέσω των πλέον ευνοϊκών συνθηκών για τα εθνικά δίκαια τις τελευταίες δεκαετίες. Ακόμη και τώρα, η Αθήνα μπορεί να αποδείξει ότι έπαθε κι έμαθε, ασκώντας στην πράξη το Δίκαιο της Θάλασσας (ΟΗΕ), που είναι και δεσμευτικό δίκαιο της ΕΕ. Μόνο ένα μπορεί να επικαλύψει όλες τις τουρκικές παρανομίες:
α) Μονομερής ανακήρυξη της ΑΟΖ εφόσον η Ελλάδα έχει τέτοιο δικαίωμα.
β) Οριοθέτηση ΑΟΖ με την Κυπριακή Δημοκρατία όπως εκλιπαρούσε από το 2003 ο αείμνηστος Πρόεδρος Τ. Παπαδόπουλος.
γ) Επέκταση χωρικών υδάτων στο Αιγαίο στα 12 ναυτικά μίλια.
Όσο για την επικείμενη πόντιση του καλωδίου, ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών έκανε δικές του «διευθετήσεις» κι αναφέρθηκε ήδη σε γραπτή ενημέρωση προς την Τουρκία! Για αυτό με τέτοια στάση χειρότερα έπονται, ενόσω σκεπτόμενοι πολίτες τα ανέχονται κι άλλοτε τα δικαιολογούν.
Για χρόνια, καταλήγαμε φορτικά στη διαπίστωση ότι ενώπιον των πιο ευνοϊκών συνθηκών που είχαμε ως Ελλάδα και Κύπρος για δεκαετίες, με πολιτική, αμυντική και ευρωπαϊκή και διεθνή νομική προστασία, στην Αθήνα επικρατεί ο καταστροφικός κατευνασμός με το πλέον εξωφρενικό: «δώρα» προς το επεκτατικό τουρκικό καθεστώς καθώς στα ίδια χρόνια πρωτοστατούσαν για κυρώσεις στη Ρωσία!
*Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ (S&D)
