Για το ΡΙΑΛΤΟ

Συμπληρωματικά στα όσα σημαντικά γράφονται στο δημοσίευμα του philenews για το ΡΙΑΛΤΟ, θα ήθελα να αναφέρω τα ακόλουθα.

Το ΡΙΑΛΤΟ σώθηκε διότι υπήρξε μεγάλη κινητοποίηση των δημοτών της Λεμεσού αλλά κυρίως γιατί υπήρχε ο οικονομικός παράγοντας που ονομαζόταν Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λεμεσού ( ΣΤΛ) και ορισμένοι άνθρωποι με κύρος και επιρροή, όπως ο Χαμπής Γενεθλίου, ηγετικό στέλεχος τότε και σήμερα βετεράνος του ΑΚΕΛ , που έπεισαν την Επιτροπή του ΣTΛ να αποκτήσει το ΡΙΑΛΤΟ.

Για λόγους ιστορικής καταγραφής, πρόεδρος της Επιτροπής του ΣΤΛ ήταν ο Νεόφυτος Ηλία, βουλευτής του ΑΚΕΛ και διευθυντής του ΣΤΛ ο Γιαννάκης Παναγιώτου.

Ρόλο ουσιαστικό διαδραμάτισαν στη λήψη εκείνης της απόφασης οι Μέλιος Γεωργίου, γραμματέας της ΠΟΒΕΚ και Γιαννάκης Πολυκάρπου, συνεργατιστής και επικεφαλής του Πολιτιστικού της ΕΔΟΝ Λεμεσού που και οι δύο συμμετείχαν στην Πρωτοβουλία για τη διάσωση του ΡΙΑΛΤΟ .

Η προσωπική μου σχέση με την Πλατεία Ηρώων, το ΡΙΑΛΤΟ, το ΚΙΤ – ΚΑΤ, τα γύρω καφενεία, το λουτρό του Τζιελάλη (όχι Κεφόγλου), το λουτρό του Παντζιαρά (ήταν πίσω από το σημερινό πολυκατάστημα ΖΑΡΑ) και ευρύτερα με την περιοχή πάει πίσω στο 1953 όταν με άλλα παιδιά, τα απογεύματα μετατρέπαμε την Πλατεία σε παιδότοπο , μέχρι να μας διώξουν οι καφετζήδες και οι ταβερνάρηδες των γύρω μαγαζιών .

Το ΡΙΑΛΤΟ από τότε που κτίστηκε και λειτούργησε είχε καθοριστική σημασία στην εξέλιξη της Πλατείας, όμως από το 1941-42 στα γύρω κτίρια στεγάστηκαν το ΑΚΕΛ, η ΣΕΚ, η Ένωση Εργαζομένων Γυναικών , στη συνέχεια το Συνεργατικό Ταμιευτηριο , γεγονότα που επιτάχυναν και θα ελεγα σφράγισαν τον χαρακτήρα της περιοχής.

Η περιοχή, πριν ακόμα διαμορφωθεί η Πλατεία όπως την ξέρουμε (ή την ξέραμε), από τον δήμαρχο Πλουτή Σέρβα, ήταν από το 1940 το κέντρο της κοινωνικής δραστηριότητας, της ψυχαγωγίας, των εκδηλώσεων και της πολιτικής ζύμωσης στη Λεμεσό!

Επανέρχομαι όμως στο ΡΙΑΛΤΟ και πιστεύω ότι είναι μεγάλη παράλειψη όλων μας  η μη αναφορά στην μοναδική και ανεπανάληπτη συνεισφορά του Γιαννάκη Πολυκάρπου, ο οποίος ορίστηκε από την τότε Επιτροπή του ΣΤΛ  ως υπεύθυνος για την αποκατάσταση και επαναλειτουργία του ΡΙΑΛΤΟ .

Με μεγάλη ταχύτητα και ικανότητα ο Γ. Πολυκάρπου, οργάνωσε  και διεκπεραίωσε τον αρχιτεκτονικό διαγωνισμό , επιλέγοντας  την πρόταση του αρχιτέκτονα Θέμη Θεμιστοκλέους, την μοναδική που διατηρούσε αυτούσιο τον εσωτερικό χώρο με τον υπέροχο εξώστη και τα μπαλκονάκια του.

Σε συνεργασία με την Επιτροπή επέλεξε τον εργολάβο και κυριολεκτικά έθεσε τον εαυτό του σε πλήρη βάση στην υπηρεσία αυτού του έργου. Νυκτοξημερωνόταν στις συσκέψεις εργοταξίου, στην επιλογή υπεργολάβων και υλικών, στη διαφύλαξη αρχειακού υλικού που υπήρχε στο Θέατρο, στη επίλυση καθημερινών προβλημάτων , στη στελέχωση του Θεάτρου, στη διαμόρφωση των πρώτων παραστάσεων κλπ.

Είχε στο μεταξύ διοριστεί και ως ο πρώτος Πρόεδρος του Συμβουλίου του Θεάτρου ΡΙΑΛΤΟ, γεγονός που τον φόρτωνε με ακόμα περισσότερες ευθύνες!

Έτσι λοιπόν μετά την αγορά – διάσωση του ΡΙΑΛΤΟ, βρέθηκε ο κατάλληλος άνθρωπος που διέθετε τις διαχειριστικές ικανότητες και πολιτιστικές ευαισθησίες να παραδώσει στη πόλη ένα θέατρο, έναν οργανισμό σε πλήρη λειτουργία!

Οφείλουμε  με ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Γιαννάκη Πολυκάρπου, η καθοριστική προσφορά του οποίου δεν αναφέρεται πάντοτε, μια προσφορά που δεν υστερεί αυτής καθαυτής της διάσωσης του κτιρίου.

Αν η απόκτηση του ΡΙΑΛΤΟ ήταν το ΖΗΝ , η αποκατάσταση και επαναλειτουργία του ήταν το ΕΥ ΖΗΝ

Ανδρέας Χρίστου

Πρώην δήμαρχος Λεμεσού