Το ψευδοκράτος τους και οι πρόθυμοί μας

Τουλάχιστον σήμερα ας κάτσουμε να σκεφτούμε πόσες ψευτιές πουλήσαμε ο ένας στον άλλο για να φτάσουμε να βλέπουμε και τη σημερινή επέτειο ως απλή υπόμνηση ενός αδιάφορου ιστορικού γεγονότος, που δεν είναι ζώσα πληγή, ούτε απειλή.

Ούτε μας αφορά, για να λέμε αλήθειες, και για τους περισσότερους περνά αδιάφορα. Πέρα φυσικά από την ευκαιρία των μαθητών να οργανώσουν διαδηλώσεις διαμαρτυρίας. Την Παρασκευή όμως, όχι σήμερα που είναι η μέρα του, διότι τις Κυριακές μας δεν έχουμε των έγνοια των διαδηλώσεων. Αλλά η επέτειος ανακήρυξης του ψευδοκράτους δεν είναι επέτειος που αφορά άλλους, αφορά την πατρίδα μας, το κράτος μας.

Έχουμε φυσικά μια τεράστια επιτυχία να περηφανευόμαστε. Ότι από το 1983 μέχρι σήμερα πετύχαμε να μην αναγνωριστεί το ψευδοκράτος από καμιά χώρα πλην της Τουρκίας. Μεγάλη υπόθεση κι αυτή! Όμως πετύχαμε και το χειρότερο: να αποδεχτούμε εμείς την «τδβκ» ως τετελεσμένο γεγονός, που δεν πιστεύουμε πια ότι είναι μια παρανομία που πρέπει να αρθεί. Ως να αποφασίσαμε ασυνείδητα να τη νομιμοποιήσουμε αφού δεν μπορούμε να την ανατρέψουμε.

Ό,τι κι αν λένε οι ηγέτες μας, όσα συνθήματα κι αν φωνάζουν οι μαθητές μας, στο μυαλό πολλών Ελληνοκυπρίων η «τδβκ» είναι ένα κράτος που υφίσταται και λειτουργεί, έχει κυβέρνηση, κοινοβούλιο, αστυνομία, πανεπιστήμια, έχει όλους τους θεσμούς ενός κράτους, έχει πολίτες, τουρισμό, αερογραμμές, επιτροπή αποζημιώσεων. Μάλιστα, κάνουμε εκεί και τις βόλτες μας και χρησιμοποιούμε τους θεσμούς του, εξαφανίζοντας στο βάθος του μυαλού μας -εκεί που βάζουμε οτιδήποτε θέλουμε να ξεχαστεί- το πιο απόλυτο γεγονός: ότι όλα αυτά υπάρχουν και ενεργούν μέσα σε έδαφος που άρπαξαν με τη βία των όπλων, μέσα σε σπίτια που έκτισαν άλλοι, μέσα σε κλεμμένες βιομηχανίες, ξενοδοχεία, χωράφια.

Επαναπαυόμαστε στη ψευδαίσθηση ότι έχουμε να κάνουμε με τους Τουρκοκύπριους με τους οποίους σε μια απροσδιόριστη εποχή ζούσαμε μαζί σαν αδέλφια και κάποια στιγμή θα επιστρέψουμε σε αυτή την ειδυλλιακή κατάσταση. Πότε ήταν αυτή η εποχή δεν ξέρει κανένας. Πριν από την Εγγλεζοκρατία, που οι Οθωμανοί έστηναν ενέδρες σε γάμους Ελληνοκυπρίων για να αρπάζουν τες νύμφες να τες βιάζουν; Μετά το 1900,  που ακόμα και στα υπό αποικιοκρατία δημαρχεία απαιτούσαν να υπάρχουν δήμαρχοι εκ περιτροπής κι ας ήταν κάτω από το 18% του πληθυσμού; Ή στα πιο σύγχρονα χρόνια; Πριν από την ανεξαρτησία, που λεηλατούσαν σπίτια και καταστήματα των αδελφών τους Ελληνοκυπρίων ή μετά, που ενώ συμφώνησαν κοινό κράτος οπλίζονταν για να το πολεμήσουν.

Κτίσαμε πολλούς μύθους όλα αυτά τα χρόνια και τελικά συνηθίσαμε να ζούμε με αυτούς τόσο πολύ, λες και αυτή είναι η κανονικότητα της ζωής μας. Αυτή η αφύσικη και ανώμαλη κατάσταση. Πρέπει να γίνουν πολύ μεγάλες ανατροπές για να σπάσει η αλυσίδα και να θυμηθούμε τι ακριβώς συμβαίνει στην πατρίδα μας. Πρέπει να θυμηθούμε ότι το ψευδοκράτος, που καταδικάζουμε σήμερα είναι η «συνιστώσα πολιτεία» ίσου καθεστώτος που αποδέχτηκε η πολιτική ηγεσία μας κι έβαλε την υπογραφή της φαρδιά πλατιά. Και καλεί τους πολίτες να αντιληφθούν ότι αυτό είναι σωφροσύνη και ρεαλισμός.

Με σωφροσύνη και ρεαλισμό, λοιπόν, και επί τη επετείω, καλό είναι να μας εξηγήσουν κιόλας πού μας οδηγούν. Τι ακριβώς διαπραγματεύονται; Και τι επιδιώκουν να συνεχίσουν να διαπραγματεύονται και με τον Έρχιουρμαν και με όποιον άλλο ακολουθήσει; Την απελευθέρωση της Κύπρου; Την επιστροφή των εδαφών μας; Την επανένωση της χώρας; Αυτό που φαίνεται πάντως, είναι ότι διαπραγματεύονται επί χρόνια τη νομιμοποίηση του ψευδοκράτους, αυτού που σήμερα θα σπεύσουν όλοι να το ονομάσουν έκτρωμα. Και αποσχιστικό κράτος. Και παράνομο. Αλλά, στην πραγματικότητα το αποδέχτηκαν και διαπραγματεύονται τη νομιμοποίησή του.

Μάλιστα με όρους που μετατρέπουν την Κυπριακή Δημοκρατία σε ένα μόρφωμα ελεγχόμενο από την Τουρκία και όλη την Κύπρο όμηρό της. Συνθήκες παράδοσης, θα τις έλεγαν σε άλλες εποχές. Σήμερα δεν είναι πολιτικά ορθοί τέτοιοι όροι. Γι΄ αυτό και ωραιοποιούνται από «ειδικούς εμπειρογνώμονες», που κάθε φορά που προκύπτει δημόσια συζήτηση σπεύδουν στις τηλεοράσεις με όλες τις απαντήσεις έτοιμες να στολίζουν με μεταξωτές κορδέλες τη νομιμοποίηση της κατοχής, την κατάργηση της δημοκρατίας, το ξεπούλημα όλων των δικαίων των Ελληνοκυπρίων. Διότι, θέλουν λύση, λένε. Μόνο αυτοί θέλουν λύση. Οι πρόθυμοι.

Σε άλλες εποχές, ξαναλέω, θα μιλούσαμε για απελευθέρωση. Αλλά δεν είναι της πολιτικής ορθότητας να μιλάς σήμερα για απελευθέρωση.