Κάθε λάκκος είχε και έναν φόβο μου…

 Κάτι στον Πρόεδρο Νίκο Χριστοδουλίδη, δεν μου κάθεται καλά. Βλέπω μια φιγούρα κομψή και ευγενική, που πάει κι έρχεται. Τον παρακολουθώ πολλά χρόνια. Ιδίως σε εκείνες τις στιγμές, που η Ελλάδα έχασε τον δρόμο της πετώντας τα λεφτά που δεν χόρταινε να καταβροχθίζει.

 Παρακολούθησε από κοντά όλη εκείνη τη τραγωδία. Τη νύχτα μάλιστα που σε ένα γραφείο των Βρυξελλών, όπου και η Άνγκελα Μέρκελ ήταν παρούσα, ο κ. Χριστοδουλίδης ήταν εκεί. Διακριτικά. Με αγωνία,  διακριτική προσμονή και πολλή στεναχώρια.

 Παιζόταν όλο το μέλλον της Ελλάδος. Και στο τραπέζι ήταν ο «φάκελος» με την αποβολή της χώρας μου. Της χώρας μας. Ο Νίκος ήταν εκείνες τις στιγμές, το μόνο αποκούμπι. Και ευτυχώς, έλεγε λίγα. Από δυο τηλέφωνα στην Αθήνα, ο Παύλος Τσίμας και εγώ περιμέναμε τη φωνή του. Εκείνος θα καλούσε. Εμείς, όχι.

 – Ναι, Νίκο.

– Γύρισε το πράγμα. Δεν άφησαν την Ελλάδα να χαθεί!

 Ακολούθησε η ανοικοδόμηση. Με την ουρά στα σκέλια, και την υπόσχεση να μη ξαναζήσουμε τέτοια. Πήραμε τον δρόμο μας…Υπάρχει μια μεγάλη παρένθεση, που ακόμα προσπαθώ να θυμηθώ και να αξιολογήσω το περιεχόμενό της. Ένα τηλεφώνημα και ένα «γειά», μου αρκούσε.

 Και κάποια στιγμή μετά, τον είδα σε έναν κυκλικό χώρο, όρθιο, διαφορετικό, να προαναγγέλλει αυτό που είναι σήμερα. Δεν με έπεισε. Αντίθετα με στενοχώρησε. Αν είχα μπροστά μου εκείνον/εκείνους που του έστησαν τέτοιο σκηνικό, θα τους έστηνα κι εγώ στον τοίχο. Εκεί, τότε, έκλεισε για μένα ένα κεφάλαιο. Για τα επόμενα, που άνοιξε ο ίδιος, δεν έχω πολλά να πω…

 Από μικρός, ό,τι ήθελα να προστατέψω από τους άλλους, ό,τι φοβόμουν να χάσω, το’χωνα σ’ έναν λάκκο στον παιδότοπό μου και το σκέπαζα με χώμα. Γυρίζω σελίδα, και διαβάζω κάτι για το πώς μπορείς να κρατήσεις την αξιοπρέπειά σου.

 Κάθε λάκκος είχε κι από έναν φόβο μου.

Κάποτε, σκέφτηκα να ξεθάψω μερικούς, να δω αν μπορούσα να τους αντικρύσω στα ίσα, αλλά δεν το’ κανα. Αντίθετα, πρόσθεσα κι άλλο χώμα, ώσπου σχηματίστηκε εκεί ένα μικρό βουναλάκι, στην κορυφή του οποίου φύτεψα βολβούς διαφόρων λουλουδιών.

 Ήρθε, τότε, καιρός που άνθισαν όλοι μαζί, οι φόβοι μου. Και προσκαλούσα στον παιδότοπο φίλους και φίλες να τους δείξω πόσο όμορφοι είναι όταν τους έχεις θαμμένους.

 Μερικοί μου ζήτησαν να φυτέψω και τους δικούς τους εκεί, στους μικρούς μου λόφους, διάσπαρτους στην αυλή του σπιτιού όπου μεγάλωσα. Τους είπα «εντάξει», αλλά όταν έφευγαν, πάλι τους δικούς μου φόβους φύτευα και όταν άνθιζαν κι αυτοί, τους φώναζα και τους έλεγα πως είναι δικού τους.

 Μεγάλωσε πολύ ο κήπος μου. Τον καμάρωναν όλοι. Στην κοινότητα τον βράβευσαν μάλιστα, ως τον πιο ωραίο της γειτονιάς, και μου έδωσαν ένα σακί από σπόρους σπάνιων λουλουδιών εξωτικών χωρών, να κάνω τους φόβους μου παραδεισένιους.

 Δόξα τω Θεώ, δεν μου έλειπε ποτέ η πρώτη ύλη. Πάντα είχα κάτι που ήθελα να κρύψω. Και συνεχώς στοίβαζα πράγματα από πάνω. Μέσα μου ήμουν άδειος, μα ένοιωθα βαρύς όσο δεν περιγράφεται. Απ έξω, οι φίλοι θαύμαζαν λουλούδια, και στους διαγωνισμούς κηπουρικής δεν έμεινε βραβείο που να μην κερδίσω.

 Επιστρέφοντας σπίτι μετά από κάθε τέτοια λαμπρή τελετή, κλεινόμουν στη γωνιά μου κι έκλαιγα γοερά. Έδινα συνέχεια υποσχέσεις στον εαυτό μου ότι θα γκρεμίσω όλα τα ψευτοανθισμένα βουναλάκια, ότι θα ξεριζώσω τους φόβους μου, και ότι θα τους αντιμετωπίζω πλέον μόνος μου, φανερά, χωρίς να τους σκεπάζω με τίποτα.

 Αυτό το βασανιστικό παιχνίδι κράτησε χρόνια. Τόσα, που δεν μπορώ να τα μετρήσω. Κι η επιθυμία μου να ελαττωθώ, είναι ακόμα εκεί…