Η τρομοκρατία της μιζέριας

«Έχει δημιουργηθεί ένα κλίμα όπου, αν ένα άτομο είναι αισιόδοξο, βλέπει τη θετική πλευρά και λέει “ναι, δεν έχουμε αρκετά σχολεία, αλλά φέτος χτίστηκαν τρία στην περιοχή μας και χρειάζονται άλλα δύο να τα διεκδικήσουμε”, αμέσως ιδεολογικοποιείται. Όσο πιο μίζερος, γκρινιάρης και μεμψίμοιρος είσαι, τόσο πιο προοδευτικός θεωρείσαι. Τέτοιες ταμπέλες βάζουμε. Αντίθετα, όσο πιο αισιόδοξος είσαι, τόσο πιο συντηρητικός καταγράφεσαι. Μιλάμε δηλαδή για μια ταραχή εν κρανίω που μας χαρακτηρίζει εδώ και δεκαετίες».

Το είπε τις προάλλες η Μαρία Ευθυμίου, ιστορικός, ομότιμη καθηγήτρια Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και γνωστή για τις δημόσιες διαλέξεις της σχετικά με την ελληνική και παγκόσμια Ιστορία. Σπούδασε Ιστορία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στη Σορβόννη και έχει να επιδείξει πλούσιο έργο. 

Μέρος αυτού είναι και τα είκοσι χρόνια που έχει περάσει, περιοδεύοντας στην Ελλάδα και κάνοντας δωρεάν δημόσια μαθήματα Ιστορίας, τα οποία έχουν παρακολουθήσει δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι. Το 2013 τιμήθηκε με το Βραβείο Εξαίρετης Πανεπιστημιακής Διδασκαλίας.

Το ότι από κάτω ξεχύθηκε ο γνωστός οχετός δεν πιστεύω να ξάφνιασε κάποιον. Χειρότερο δε από τις ύβρεις ήταν το πατρονάρισμα ενός τύπου ο οποίος της απεύθυνε το λόγο με τον όρο «θείτσα». Κάποιοι συμπέραναν ότι είναι της κυβέρνησης άλλοι ότι καλά την έχει εκείνη με τον μισθό και τα διάφορα της, ωσάν οι καθηγητές δημοσίων πανεπιστημίων στην Ελλάδα να είναι Golden Boys τραπεζών.

Μού θύμισε μια παρόμοια υπόθεση όταν η αείμνηστη Ελένη Αρβελέρ είχε πει κάτι για τα κουσούρια του έθνους. Δεν ξέρω αν προσφέρει μια κάποια παρηγοριά στην κυρία Ευθυμίου, δεν το φαντάζομαι, αλλά στην περίπτωση εκείνη θυμάμαι φράσεις όπως «μωρή πατσαβούρα» και «κωλόγρια». Το ότι μεγάλες εφημερίδες επέτρεπαν και επιτρέπουν αυτού του είδους τις αχρειότητες στις ιστοσελίδες και τα social media τους στο όνομα της «πολυφωνίας» είναι ενδεικτικό της δικής μας ευθύνης για το πού έχουν φτάσει τα πράγματα.

Κανείς, μα κανείς, στο χώρο μας δεν πιστεύει σοβαρά ότι οι ύβρεις, οι προπηλακισμοί και οι δολοφονίες χαρακτήρων από αυτό το κοινωνικό λίπος του ανθρώπινου πολιτισμού είναι «έκφραση». Τα κλικ ήταν το θέμα. Ήταν. Διότι τώρα που τα κάψαμε όλα, ούτε αυτά τα κερδίζουμε. Όταν ο δημόσιος λόγος μεταφέρεται σε απόπατο, λογικό είναι πως κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα μπαίνει πια εκεί μέσα για να συζητήσει. 

Η ουσία των όσων είπε η ιστορικός, όμως, είναι ακόμα πιο ξεκάθαρη και σκληρή. Στην Ελλάδα όπως και στην Κύπρο, αυτό το είδος των αναιδών και των αδικαιολόγητα όσο και ασυμμάζευτα επηρμένων ανθρώπων κάνει πια κουμάντο τρομοκρατώντας λεκτικά ή φυσικά.

Είναι άνθρωποι οι οποίοι απέτυχαν στη ζωή και απέτυχαν συχνά διότι δεν προσπάθησαν. Κανείς άλλωστε ο οποίος θεωρεί ότι είναι πανέξυπνος και τέλειος δεν έχει ανάγκη είτε να προσπαθεί είτε να μαθαίνει. Και όταν καταλήγει στην αποτυχία, αφού δεν μπορεί να την φορτώσει στους «προγόνους» μέσω των οποίων έθρεφε το «εγώ» του και δεν πρόκειται ποτέ να την φορτώσει στον εαυτό του, τα ρίχνει σε όλους τους άλλους, τη διαφθορά, τον Χατζηπετρή του Κηλαηδόνη που αν και αφορούσε το σκάνδαλο Κοσκωτά παραμένει διαχρονικό.

Η Μεταπολίτευση στην Ελλάδα ανάθρεψε ένα τέρας. Την αντίληψη ότι η δημοκρατία ήταν η απαίτηση της συντήρησης αυτού του κατά φαντασίαν σπουδαίου είδους από το κράτος. Του παρασιτισμού ως κουλτούρας. Ακόμα και σήμερα, αυτό το είδος και οι απόγονοί του, θεωρούν φυσιολογικό να κηρύττουν «επαναστάσεις», μέσα από την καταστροφή του δημόσιου πλούτου, την απεργία χάριν της απεργίας και όλα τα υπόλοιπα. 

Στην Κύπρο τα πράγματα μοιάζουν αλλιώς αλλά δεν είναι. Και εμείς ρημάζαμε το κράτος με την αναξιοκρατία και τον νεποτισμό, καθείς στο πλαίσιο των δυνατοτήτων του. Και εμείς σήμερα παλεύουμε με το μυαλό του κάθε μίζερου ο οποίος δεν βλέπει τίποτα καλό γύρω του ακόμα και τώρα που γίνεται και ο οποίος θεωρεί ότι το κούρεμα μας το επέβαλαν οι κουτόφραγκοι και όχι οι απατεώνες που ανεχθήκαμε προσπαθώντας να πλουτίσουμε, πότε στο ΧΑΚ και πότε με τα δάνεια και τις κάρτες. 

Όσο δεν μιλάμε για τη μιζέρια τους και δεν δίνουμε στον χύδην όχλο αυτό που του αναλογεί και μόνο, η αρρώστια απλά θα εξαπλώνεται.