Η επικαιρότητα και οι αντοχές μας

Στην επικαιρότητα των τελευταίων ημερών χωρούσαν όλοι. Και αυτοί που βλέπουν το ποτήρι γεμάτο κι οι άλλοι που το βλέπουν αδειανό, ενώ καμπόσοι μισογεμάτο.

Στους ακροατές, θεατές και αναγνώστες εναπόκειται να αναμοχλεύσουν και να εντοπίσουν σε όλα αυτά τι είναι αληθινό, τι εκ του πονηρού ή κεκαλυμμένου συμφέροντος, τι είναι ψέμα, υπερβολή ή και ευσεβής πόθος.

Δύσκολο εγχείρημα για «κουρασμένους» Κυπραίους, όπως είπε τις προάλλες όταν έκοψε μεσοστρατίς τον ΠτΔ ο ΤΚ Αχμέτ πριν τη συνάντηση με τον Ερχιουρμάν και την κυρία Ολγκίν.

Καθίσαν αντάμα τέσσερις ώρες, μόνο εκείνοι ξέρουν τι αληθινά λέχθηκε, όχι εμείς. Στη συνέχεια ανακοινώθηκε από τα ΗΕ το αποτέλεσμα. Προσπάθησαν, ουδείς αμφιβάλει, αλλά δε φτάνει.

Κάποιοι αναφέρονται σε επιτυχία αφού καταφέραμε ν’ ανοίξουμε δύο οδοφράγματα, έστω και μετά από συζητήσεις που διάρκεσαν χρόνια.

Άλλοι χάρηκαν επειδή επανέρχεται το πρόγραμμα imagine, άλλοι θυμήθηκαν ότι είναι καιρός να συντηρήσουμε τα μνημεία/ ερειπιώνες που κρατούν ακόμη κάποια ψήγματα της παλιάς τους δόξας και θυμήθηκαν τις Μαρωνιτικές και Αρμενικές εκκλησιές.

Άλλοι αμφιβάλουν αν όλα αυτά είναι τουλάχιστον βοηθητικά για την επίτευξη του τελικού στόχου, τον οποίον οι περισσότεροι έτσι κι αλλιώς αγνοούν.

Όχι επειδή υπάρχουν άλλα, πιο επείγοντα ή πιο ουσιαστικά στην καθημερινότητα τους, αλλά επειδή ουδείς μπήκε στον κόπο να τους ενημερώσει τι είναι τούτη η «δαμόκλεια σπάθη» που κρέμεται πάνω από τα κεφάλια μας.

Οι περισσότεροι απαξιούν, βλέπουν ότι στο βάθος όλου αυτού δεν υπάρχει ούτε κήπος, ούτε άμεσο κέρδος και απλά δεν ασχολούνται ενταγμένοι στη νεοσύστατη τάξη των απολιτίκ που έχει κερδίσει τις καρδιές των Κυπρίων από το Παραλίμνι μέχρι τον Πιττοκόπον.

Το ν’ ανοίξουμε μετά από τόσα χρόνια ατέρμονων συζητήσεων και αντιπαραθέσεων δύο οδοφράγματα είναι ένα μικρό ελάχιστο βήμα. Το να κατανοήσουμε αν, πότε και τι νησί θα παραδώσουμε στα παιδιά μας είναι το ζητούμενο.

Το να εμπεδώσουμε ότι το Κυπριακό αφορά τον καθένα μας κι ότι είναι ευθύνη και καθήκον να το προτάξουμε ως πρώτο στην ατζέντα της ζωής μας είναι η πρόκληση.

Εύκολο δεν θα είναι, θέλει σχέση με τον τόπο, θέλει αναγνώριση ότι είμαστε μισοί όχι μόνο χωρικά, αλλά και σαν άνθρωποι που εδώ και τόσα χρόνια περιμένουμε τους ηγέτες να τα καταφέρουν, να υπερβούν εαυτούς, εξάλλου γι’ αυτό είναι ηγέτες και όχι τροχονόμοι!

Οι όσες λίγες αντοχές που μας έχουν απομείνει θα υποστούν με τον νέο χρόνο ένα γερό πόλεμο σε συνδυασμό με ένα επαγγελματικά οργανωμένο πλύσιμο εγκεφάλου από τις δημοσκοπήσεις που ετοιμάζονται πυρετωδώς από κόμματα και κομματάρχες για ν’ αποδείξουν ότι το Κυπριακό δεν παίζει στις προτεραιότητες.

Παίζει η πεζίνα, η ακρίβεια του κάθε τι, παίζει η δυσκολία να μπορεί ένα ζευγάρι να τα βγάλει πέρα, να μεγαλώσει και να σπουδάσει τα παιδιά του. Αυτό ισχύει για τις εκλογές που θα γίνουν σε ένα χρόνο. Αυτό όμως που καίει σήμερα, δεν είναι οι εκλογές και ποιος θα πάει με ποιoν, αλλά το παρόν και το αμφίβολο μέλλον!

Ο ΠτΔ πριν λίγες μέρες μίλησε στους δέκτες μας με περηφάνεια για την αναβάθμιση της Κύπρου από τους Fitch από Α- σε Α, την καλή προοπτική της οικονομίας, την σταθερότητα κλπ.

Από τον Μούταλλο μέχρι το Αυγόρου οι θαμώνες έκλεισαν την τηλεόραση και παρακολούθησαν την Εριέτα, την Μπέμπα ή την Τρικυμία, ή κανένα παιγνίδι πέρκι μον περάσει η ώρα.

Πόσο σημαντικό θα ήταν έγκαιρα και στον ελάχιστο χρόνο που απομένει ο ΠτΔ να μας ενημερώσει για το τι σκέφτεται, τι και πώς θα προχωρήσει, τι θα κάνει για όλα αυτά που μαγειρεύονται.

Ένα διάγγελμα ειλικρίνειας για τον τόπο και το μέλλον. Όχι την πεπατημένη που θα του γράψει ο Λοΐζος ή ο Βίκτωρας, ότι είμαστε η λύση και όχι το πρόβλημα και ότι όλοι θα καταβάλουν άπαν των δυνάμεών τους. Φτάνει, βλάφτει τη νοημοσύνη αυτή η φράση!

Να μας δει στα μάτια και να μας μιλήσει, όση ώρα θέλει, χωρίς να επαναλάβει για χιλιοστή φορά ότι για όλα φταίει η Τουρκία και η αδιαλλαξία της. Να μας πει τι μπορούμε εμείς να κάνουμε, η Τουρκία τα συμφέροντά της ακολουθεί. Εμείς τι και ποιον να πιστέψουμε;

Να μας περιγράψει την ατζέντα του, όχι την προεδρική, το άμεσο μέλλον τι προβλέπει, τι μπορούμε σε περίπτωση επιτυχίας ή ναυαγίου και αν μπορούμε, να εξηγήσει στην ελληνική γλώσσα των προγόνων του ποια είναι τούτη η λύση που όλοι αποδέχτηκαν και κανείς δεν μπορεί ούτε να τη φανταστεί, χώρια να την εφαρμόσει. Να μας εξηγήσει με ειλικρίνεια τα υπέρ και τα κατά της λύσης χωρίς χρησμούς, ξεκάθαρα.

Γιατί δεν υπάρχουν δυο δρόμοι, ούτε δύο επιλογές. Ή βρίσκουμε τη λύση ή δε τη βρίσκουμε. Ακόμα και τέσσερα οδοφράγματα ν’ ανοίξουμε το Κυπριακό παραμένει άλυτο για 53 χρόνια, μισό αιώνα, οι τόποι μας άλλαξαν είναι αγνώριστοι, οι περιουσίες του κόσμου από τη Βασίλεια μέχρι την Ακανθού έγιναν πολυάστερα ξενοδοχεία!

Κι η απ’ εδώ μεριά χαίρεται για το Α που πήραμε, για τις μελλοντικές επενδύσεις που θα έρθουν και ετοιμάζει τη συμμετοχή της στα Καρναβάλια…

• Στη φωτογραφία ένα ξεχωριστό έργο συλλογικής χειροτεχνικής δημιουργίας: ο χάρτης της Κύπρου αποτυπωμένος με την παραδοσιακή τεχνική Φερβολιτέ από Γαλλίδες κεντήστριες. Ένα έργο που μέσα από τα νήματα και τους κόμπους της δαντέλας μεταφέρει ένα μήνυμα πολιτιστικής μνήμης και αλληλεγγύης

Ελεύθερα, 15.11.2026