Το κόμμα του Τσαουσέσκου σε δεξιά έκδοση;

Για να πω το ήμαρτον μου ήταν ακριβώς αυτό που λέμε «πληρωμένη απάντηση» αυτή του Γιώργου Παμπορίδη στον Γιάννη Καρούσο. Κοφτερή. Γιατί μάλλον κάτι τέτοια χρειάζονται στον ΔΗΣΥ για να φέρουν τα μίλια τους, που λένε και στους Τρούλλους.

Αυτή τη φορά τη φωτιά την άναψε η Στέλλα Κυριακίδου -όχι γιατί ήθελε να την ανάψει, αλλά γιατί οι άλλοι παίρνουν εύκολα- επειδή αποφάσισε ότι με όσα συμβαίνουν στο κόμμα της «η σιωπή δεν αποτελεί στάση ευθύνης». Και με αυτή τη λογική ανακοίνωσε ότι στις εσωκομματικές εκλογές για το χρίσμα του υποψηφίου τους, και με βάση κριτήρια που περιέγραψε αποφάσισε ότι οφείλει να πει δημοσίως ότι στηρίζει την υποψηφιότητα του Γιώργου Παμπορίδη.

Μια Στέλλα Κυριακίδου με τις περγαμηνές που έχει πίσω της, δεν δικαιούται να εκφράσει τη γνώμη της; Ειδικά όταν δεν έχει σήμερα κάποια θεσμική οργανική θέση στον ΔΗΣΥ, και εκφράζεται ως μέλος και στέλεχος ενός κόμματος το οποίο υπηρέτησε επί πολλά χρόνια κι από διάφορες θέσεις. Ε, ο Γιάννης Καρούσος, αντιπρόεδρος σήμερα, βγήκε κι αυτός δημοσίως να της κάνει υποδείξεις. Μα, της Στέλλας, κ. Καρούσο; Ο θεός πιον!

«Όσοι ανέλαβαν υψηλά κρατικά ή κομματικά αξιώματα με τη στήριξη της παράταξης», έγραψε, «έχουν αυξημένη υποχρέωση να διαφυλάττουν την ενότητά της και να τηρούν ίσες αποστάσεις στις δημόσιες παρεμβάσεις τους».

Λες και όσοι κατέχουν σήμερα κομματικά αξιώματα είναι αγιούθκια. Το ότι στα παρασκήνια κάνουν κανονική αλλά παρασκηνιακή προεκλογική εκστρατεία ανάμεσα στα μέλη του κόμματος υπέρ ή εναντίον ενός εκ των δυο υποψηφίων, είναι εντάξει, φτάνει να μην τοποθετούνται δημοσίως. Είναι πιο έντιμο όμως να λέει κάποιος δημοσίως τη γνώμη του παρά να κρύβεται και να εργάζεται υπογείως. Ιδίως με την ένταση και την έκταση που πήρε η διαδικασία με τις υποψηφιότητες, η παρέμβαση (ήπια το λέω) του Αβέρωφ Νεοφύτου και η απόσυρση της Αννίτας Δημητρίου.

Τα πήρε κι ο Παμπορίδης στο κρανίο και του έδωσε και κατάλαβε: «Αφού κατάπιαν την κάμηλο των εκβιασμών, αφού προσπάθησαν να επιβάλουν ομερτά στα στελέχη και στην κοινοβουλευτική ομάδα λες και είμαστε το κόμμα του Τσαουσέσκου και ενώ επιδίδονται οι ίδιοι από το πρωί μέχρι τα μεσάνυχτα σε προεκλογική για τον εκλεκτό τους, “ολοφύρονται” τάχα για την ενότητα όταν ιστορικά στελέχη του κόμματος τοποθετούνται δημόσια και τους χαλούν το αφήγημα».

Έτσι είναι. Τα είπε όλα και καλά έκανε. Διότι «η σιωπή δεν αποτελεί στάση ευθύνης», αποτελεί στάση υποκρισίας, η οποία επιδεινώνει την ασυναρτησία, που ήδη τους ταλαιπωρεί. Στο μεγαλύτερο κόμμα του τόπου νομίζουν ότι πιάνουν όλο τον κόσμο στον μεζέ, ενώ κατάντησαν να είναι οι ίδιοι ο μεζές στο πολιτικό τσιμπούσι της προεδρολογίας. Ξεκίνησαν τον δρόμο τους για τις προεδρικές εκλογές του 2028 από τις εκλογές του 2023 χωρίς να καθαρίσουν την ατμόσφαιρα γύρω τους, χωρίς καθαρές κουβέντες και ηγετικές αποφάσεις, σύρθηκαν σε αποφάσεις και χρονοδιαγράμματα που δεν ήθελαν, και μέσα σε αυτό το ζοφερό κλίμα μιλούν και για τις αυξημένες υποχρεώσεις τους να διαφυλάττουν την ενότητα της παράταξής τους.

Μα, ποιοι; Αυτοί που το ΄23 αποφάσισαν ότι στον δεύτερο γύρο των εκλογών θα δώσουν τον λόγο στα μέλη τους να ψηφίσουν κατά συνείδηση αλλά έκαναν επίδειξη ασέβειας στον όρο που βάζει σήμερα ο Καρούσος για τις εσωκομματικές τους εκλογές. Τα στελέχη «να τηρούν ίσες αποστάσεις στις δημόσιες παρεμβάσεις τους», διότι «η βάση (του κόμματος) δεν ανήκει σε κανέναν». Το ΄23 ανήκε; Από εκεί ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση κι ακόμα δεν σταμάτησε. Από το ότι νόμιζαν πως τους ανήκε η βάση και μπορούσαν να την βάλουν να ψηφίσει τον υποψήφιο του ΑΚΕΛ επειδή νευρίασαν με τον «δικό τους» Χριστοδουλίδη και όχι επειδή είχαν κάποια ιδεολογική διαφωνία.

Λες να ήταν από τότε το κόμμα του Τσαουσέσκου και της ομερτά;