Η οικοδόμηση εμπιστοσύνης ξεκινά από τον Κάμπο

Σχεδόν όλοι είναι ευχαριστημένοι. Ο Πρόεδρος, τα μεγάλα κόμματα, ακόμα κι ο Αβέρωφ ατομικά. Διότι άνοιξε ο δρόμος για μια τριμερή συνάντηση. Του Χριστοδουλίδη, του Έρχιουρμαν και του Γκουτέρες.

Η οποία τριμερής μπορεί να ανοίξει τον δρόμο για μια πενταμερή, μαζί με τις εγγυήτριες. Και η οποία πενταμερής μπορεί να οδηγήσει σε επανέναρξη διαπραγματεύσεων για τη λύση.

Κάτι θα ξέρουν όλοι για να είναι ευχαριστημένοι. Μάλλον, ήταν το όνειρό τους η τριμερής. Που θα μπορούσε να γίνει και τον Σεπτέμβρη όταν ήταν και οι τρεις στη Νέα Υόρκη αλλά δεν ήθελε ο Έρχιουρμαν. Διότι προτιμούσε να προηγηθούν ΜΟΕ. Προηγήθηκαν τώρα. Τα πιο απίθανα. Το άνοιγμα δυο οδοφραγμάτων τα οποία μπήκαν στο τραπέζι ως παρένθεση.

Λουρουτζίνα – Λύμπια. Το είχε προτείνει ο Τατάρ ως αντάλλαγμα για τη Μια Μηλιά. Για να υπάρχει αμοιβαιότητα! Έλεγε μάλιστα ότι αυτό θα εξυπηρετεί τους Ελληνοκύπριους. Αναρωτιόμαστε τότε από πού ως πού, και ομολόγησε το κόζι ο Οζερσάι. Διότι, όπως έλεγε τον Γενάρη του 25, μέσω της Λουρουτζίνας θα είναι πιο εύκολη η πρόσβαση των Ελληνοκυπρίων που επιθυμούν να ταξιδέψουν μέσω της Τύμπου. Θα φτάνουν εκεί πιο γρήγορα μέσω Λουρουτζίνας! Έτσι έκοψεν ο νους τους!

Μαζί με αυτό και το οδόφραγμα Κάμπου – Καραβοστασίου. Γι΄ αυτό δεν υπάρχει καμιά εξήγηση. Ούτε που καταλάβαμε ποιους εξυπηρετεί. Ο Κάμπος και η Τσακίστρα έχουν μαζί καμιά διακοσαριά κατοίκους. Μπορεί να θέλουν να πηγαίνουν στο Καραβοστάσι. Άλλοι όμως δεν βολεύονται λόγω απόστασης. Εκτός κι αν θα πηγαίνουν και οι μοναχοί από τον Κύκκο… Οι υπόλοιποι εξυπηρετούνται από το πιο προσβάσιμο οδόφραγμα Λεύκας – Απλικίου ή και Αστρομερίτη.

Αυτά τα ΜΟΕ, λοιπόν, -τα δύο νέα οδοφράγματα- εξυπηρετούν την οικοδόμηση εμπιστοσύνης του λαού; Αλήθεια; Αυτό ήταν το ζητούμενο. Ξεκίνησαν από τη Μια Μηλιά και τα Κόκκινα ή την Αθηένου και κατέληξαν στη Λουρουτζίνα και στο Καραβοστάσι. Ακόμα και για τα ΜΟΕ χάσαμε το νόημα. Θα μου πεις είναι ένα βήμα, έστω κι αυτό! Σωστό. Αλλά τι περιμένουμε να συμβεί στη συνέχεια όταν επί της ουσίας είναι πολύ πιο καταλυτικές οι θέσεις της Τουρκίας παρά η συμφωνία των δύο οδοφραγμάτων. Θέσεις που φρόντισαν να επαναλάβουν ο Φιντάν την Παρασκευή και ο Ερντογάν χτες. Τις μέρες δηλαδή που γινόταν η προσπάθεια.

Χτες, την ώρα της συνάντησης υπό την Ολγκίν, ο Ερντογάν καλούσε «όλα τα έθνη -και ιδιαίτερα τους φίλους και αδελφούς μας», να αναγνωρίσουν την «τδβκ», και «να συνάψουν πολιτικές, διπλωματικές και οικονομικές σχέσεις μαζί της». Διαβεβαίωνε ότι θα συνεχίσουν «με πρωτοβουλίες και έργα» για την ενίσχυση της «τδβκ»…

Εμείς, όμως, είμαστε ευχαριστημένοι. Διότι εκτός από τα δύο οδοφράγματα συμφωνήθηκε και «η δημιουργία μηχανισμού ταχείας ανταπόκρισης σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης». Συμφωνήθηκε! Όταν γίνει τα ξαναλέμε. Είναι σίγουρο ότι κάποια στιγμή θα κολλήσει η προσπάθεια διότι το κατοχικό καθεστώς θα θέτει όρους οι οποίοι θα ανταποκρίνονται στις σχέσεις καλής γειτονίας δύο κρατιδίων. Αλλά αφού συμφωνήθηκε ας περιμένουμε να δούμε.

Η ουσία όλης αυτής της κραιπάλης, που βιώνουμε από τότε που ήρθε στα πράματα ο καλός Έρχιουρμαν, και ο Γκουτέρες έστειλε την Ολγκίν να μας βοηθήσει, τίποτε απολύτως δεν δείχνει ότι υπάρχει η ελάχιστη διαφοροποίηση στη στόχευση της Τουρκίας και των Τουρκοκυπρίων. Που δεν είναι άλλη από τη νομιμοποίηση των τετελεσμένων της κατοχής μέσω της αποδοχής από την πλευρά μας της πραγματικότητας δύο γειτονικών κρατών. Ακόμα και τα ΜΟΕ σε αυτό το πλαίσιο κινούνται.

Πάμε στην τριμερή, μετά στην πολυμερή και μετά σε διαπραγματεύσεις. Για να διαπραγματευτούμε τι; Υπάρχει κάποια βάση συνομιλιών στην οποία συμφωνούμε;