Φοβερή επιτυχία, ανοίγει το Καραβοστάσι! Ας ηχήσουν οι καμπάνες…

Μάλιστα, θα ανοίξουν άλλα δύο οδοφράγματα. Φοβερή επιτυχία. Να ετοιμαστούμε να πανηγυρίσουμε. Να βγάλουμε σημαίες. Να χτυπήσουμε καμπάνες. Βεβαίως, θέλαμε να ανοίξει η Αθηένου αλλά δεν… Θέλαμε να ανοίξουν τα Κόκκινα αλλά δεν… Πήραμε, όμως, κοτζάμ Καραβοστάσι! Η τουρκική πλευρά ζητούσε Λύμπια-Λουρουτζίνα και τα πήρε. Από εκεί θα εξυπηρετούνται μερικές χιλιάδες. Ε, καλά, κι εμάς στο Καραβοστάσι θα εξυπηρετούνται μια χούφτα ψυχές από τον Κάμπο της Τσακκίστρας… Σύμφωνα με την αποραφή του 2021 έχει 171 κατοίκους! Λίγοι είναι;

Έστω κι έτσι, όμως, κάποιοι πανηγυρίζουν διότι διατηρείται ζωντανή η διαδικασία! Η ελάχιστης σημασίας συμφωνία, λένε, δεν επιτρέπει στην κυρία Ολγκίν να μας πει αντίο, όπως απείλησε σε συνέντευξή της. Δεν μπορεί, όμως, και να αυτοκοροϊδευόμαστε. Άλλο είναι τα ΜΟΕ και άλλο η επίλυση του Κυπριακού.

Το ερώτημα είναι κατά πόσον τέτοιες συμφωνίες συνιστούν πραγματική πρόοδο προς την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων ή αν κινδυνεύουμε να εγκλωβιστούμε σε μια ατέρμονη διαδικασία Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, την ώρα που η ουσία του προβλήματος παραμένει ανέγγιχτη.

Παράλληλα, η μεγάλη αντίφαση βρίσκεται αλλού. Την ώρα που η διεθνής προσπάθεια αναζητεί μικρά βήματα για να κρατήσει ζωντανή την προοπτική λύσης, η Άγκυρα φροντίζει να μας υπενθυμίζει ποια είναι η δική της στρατηγική. Και το κάνει χωρίς περιστροφές. Αν μη τι άλλο, αποτρέποντας ενδεχόμενη παραπλάνησή μας…

Ο Ταγίπ Ερντογάν, επιστρέφοντας από το Αζερμπαϊτζάν, επανέλαβε κατηγορηματικά ότι η Τουρκία παραμένει προσηλωμένη στη λύση δύο κρατών. Απέρριψε τα προηγούμενα μοντέλα επίλυσης του Κυπριακού. Τα χαρακτήρισε σπατάλη χρόνου και ενέργειας. Κάλεσε τη διεθνή κοινότητα να αναγνωρίσει το ψευδοκράτος και να αναπτύξει μαζί του πολιτικές, διπλωματικές και οικονομικές σχέσεις.

Δεν περιορίστηκε, μάλιστα, στην επανάληψη της γνωστής θέσης της Άγκυρας. Προανήγγειλε νέες πρωτοβουλίες. Για ενίσχυση της διεθνούς παρουσίας του ψευδοκράτους. Επιμένοντας στην αναγνώριση της κυριαρχικής ισότητας και του ισότιμου διεθνούς καθεστώτος των Τουρκοκυπρίων.

Άραγε, τι ακριβώς αναμένει η κυρία Ολγκίν; Ότι με δύο ακόμη οδοφράγματα θα αλλάξει η στρατηγική της Άγκυρας; Ότι οι χειραψίες, οι φωτογραφίες και οι ανακοινώσεις περί θετικού κλίματος θα κάμψουν τις επιδιώξεις του Ερντογάν; Ο Τούρκος πρόεδρος δεν αφήνει το παραμικρό περιθώριο αυταπάτης.

Μιλά για δύο κράτη, Ζητά αναγνώριση του ψευδοκράτους. Προαναγγέλλει ενέργειες προς αυτή την κατεύθυνση. Αυτά είναι τα δεδομένα που καλείται να αντιμετωπίσει ο ΟΗΕ, αντί να αναζητεί επικοινωνιακές «επιτυχίες» σε συμφωνίες που δεν αγγίζουν τον πυρήνα της διαφοράς.

Το χειρότερο είναι ότι όσο περνά ο χρόνος, τόσο περισσότερο παγιώνεται στη διεθνή συνείδηση η εικόνα που προωθεί η τουρκική προπαγάνδα. Των δύο χωριστών πολιτικών οντοτήτων στο νησί. Και η επανάληψη της τουρκικής θέσης, χωρίς ουσιαστική διαπραγματευτική πρόοδο, δεν είναι χωρίς συνέπειες.

Τι ειρωνεία; Μπροστά σε αυτή την σκληρή και ωμή πραγματικότητα, πώς αντιδρά η εκπρόσωπος του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών; Με σκέτη απειλή από την κυρία Ολγκίν. Μας προειδοποίησε ότι, αν ούτε χθες επιτυγχανόταν συμφωνία για τα οδοφράγματα, θα μας αποχαιρετούσε.

Φανταστείτε να μην συμφωνούσαν στο άνοιγμα δύο ακόμη οδοφραγμάτων! Η κυρία Ολγκίν θα μας κουνούσε το μαντήλι. Τουλάχιστον, τώρα μπορούμε να ανασάνουμε με ανακούφιση! Μόνο που η πραγματικότητα είναι εξαιρετικά σκληρή για να ασχολείται με την προσωπική απεσταλμένη του ΓΓ. Επιμένει η αφιλότιμη (η πραγματικότητα) να κόβει τα πανηγύρια. Αν χρειάστηκε τόσος κόπος για δύο σχεδόν ασήμαντα οδοφράγματα, πόσα ακόμη χρόνια θα χρειαστούν για να φτάσουμε στην ουσία; Άλλα 52 χρόνια μήπως;

Ας μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας. Όσα οδοφράγματα κι αν ανοίξουν, η Τουρκία δεν πρόκειται να μετακινηθεί από τη στρατηγική της όσο δεν αντιμετωπίζει πραγματικό πολιτικό κόστος. Χρειάζεται η αποφασιστική παρέμβαση και πίεση των ισχυρών της διεθνούς σκηνής. Όχι, δεν είμαστε αφελείς ή ρομαντικοί. Γνωρίζουμε πόσο απομακρυσμένο είναι ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Όμως, αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος. Ως εκ τούτου, ας σταματήσουμε τουλάχιστον να βαφτίζουμε πρόοδο την ανακύκλωση της στασιμότητας.

Το τραγικό δεν είναι μόνο ότι η Τουρκία επιμένει στη διχοτόμηση. Είναι ότι, ενώ εκείνη επιμένει, εμείς κινδυνεύουμε να συνηθίσουμε να μετράμε την πορεία προς τη λύση με οδοφράγματα, χειραψίες και φωτογραφίες.

Το Κυπριακό, κυρία Ολγκίν, δεν χρειάζεται άλλον έναν διαχειριστή της στασιμότητας. Χρειάζεται εκείνους που θα αναγκάσουν την Τουρκία να αντιμετωπίσει τις ευθύνες της. Διαφορετικά, και στα επόμενα 52 χρόνια, θα συζητούμε ακόμη για τα οδοφράγματα. Μόνο που τότε, δεν θα υπάρχει πια κανείς να περιμένει τη λύση… Το δικό σου αντίο είναι ήσσονος σημασίας. Το αντίο της λύσης, όμως, δεν αντέχεται…