Όσο μένουμε μέχρι τα παπούτσια μια χαρά

Ιδιαιτέρως ευχαρής έδειχνε ο Αβέρωφ Νεοφύτου μετά τη συνάντησή του με τον Ινδό γκουρού, τις προάλλες. Και μπράβο του. Ο γκουρού, πάλι, δεν ξέρω. Όλα καλά;

Πραγματικά, χρειάζεται προσπάθεια πλέον για να τον προλάβεις τον Φούλη, τον Φούληsh, όπως τον αποκαλεί και ένας αναγνώστης μου. Προσωπικά, δεν το συμμερίζομαι και τόσο, το τελευταίο. Δεν θα έλεγα ότι είναι Φούλιsh. Όχι. Αλλά και πάλι, γενικώς δεν θα έλεγα τι είναι. Και τι όχι. Όχι ότι δεν θέλω, έτσι; Θέλω.

Αλλά πραγματικά, είναι απίστευτα τα όσα επινοεί και κάνει, όπως και το τι περιμένει να κερδίσει από αυτά. Αυτό, ας πούμε, με τον γιόγκι, τον γκουρού. Κατάφερε να λαώσει τον «λαϊκό» ΔΗΣΥ, ο οποίος είδε τον πρώην πρόεδρο, τέως προεδρικό υποψήφιο και τώρα προεδρικό υποψήφιο wannabe του κόμματος να χαριεντίζεται με τον «αλλόθρησκο», όπως έγραψε κιόλας ένας τουλάχιστον από κάτω. Και μάλιστα χωρίς παπούτσια.

Φούλη μου, 101. Εγώ μαζί σου, μάνα μου. Είδα και τον γκουρού και στο podcast του Χριστόφορου. Συμπαθέστατος, πολύ ενδιαφέρων και έξυπνος. Ποιοι, όμως, θα σε ψηφίσουν λόγω αυτού; Οι οικιακές βοηθοί και τα delivery boys δεν ψηφίζουν. Ποιοι λοιπόν; Κάτι ττακκουρημένες εγχώριες που πασκίζουν να «ανοίξουν τα τσάκρας» τους με τον γκουρού;

Από τα botox είναι μονίμως φριζαρισμένα όλα αυτά τα βούρλα. Στο «Pause», όπως το Netflix στο πέμπτο missed call. Αυτές; Παίζει να μην αντιληφθούν ότι γίνονται εκλογές. Ειδικά εάν «καθαρίζουν την αύρα τους» εκείνη την ώρα ή «επαναπρογραμματίζουν», λέει, το DNA τους με ειδικές συχνότητες; Ούτε να το συζητάς.

Αυτές; Αυτές δεν αντιλαμβάνονται το απλούστερο: τέτοιο DNA γιατί να το «επαναπρογραμματίσεις»; Αλλαγή χρειάζεται. Δεν συζητώ πόσες κυρίες θα χάσει ο ΔΗΣΥ στις φιλοπτώχους με αυτές τις ιστορίες, που θα σταυροκοπιούνται αδιακόπως, ερωτώντας η μία την άλλη τι πράματα είναι τούτα.

«ΔΗΣΥ, Ελπινίκη μου, υπήρχε μόνον επί Μάτση. Ζει ο Γιαννάκης, εν εν;… Ξέρει το;». Με το «Παναΐα μου, κόρη, αντροπή» να πνίγεται μαζί με το γελάκι στην επόμενη γουλιά του καφέ. Σκέτος, εννοείται, διότι η ζάχαρη εκόπη προ πολλού. Doctor’s orders.

Και δεν είναι μόνο το «πειθαρχικό» ζήτημα, δηλαδή ο Οδυσσέας, η Ειρήνη, ο Φειδίας (και εάν είναι) και όλοι οι υπόλοιποι δορυφόροι που έστελνε στο πολιτικό διάστημα τόσον καιρό για να περιμένουν την ώρα της σύζευξης και οι οποίοι είναι ξένα σώματα στη φιλοσοφία του ΔΗΣΥ. Είναι και το υπόλοιπο «Βαριετέ Αβέρωφ» των τελευταίων εβδομάδων.

Από το «φύλλο» στο Κυπριακό που, τώρα που κουνήθηκε, δεν σηκώνει ατζέντες, όπως ο ίδιος έλεγε, το «πέναλτι» των συντάξεων μέσω του… VAR, τις «σημαδεμένες τράπουλες» και τις κάσιες των υπογραφών, τους «παπύλλαρους» της Αρκάκας και τις «ματζιήλες» των άλλων, το εκπληκτικό της πρότασης να πάει η Κύπρος να ζητήσει άρση των κυρώσεων εναντίον της Μόσχας στην ΕΕ, μέχρι και το ανεπανάληπτο εκείνο «ποτέ δεν είπα ψέμα στη ζωή μου». Και πάει λέγοντας.

Αυτά κάποτε τα ακούγαμε (α) στα σκετς του τεράστιου Ανδρέα Φαντίδη, που χάσαμε τις προάλλες, και (β) σε επιθεωρήσεις Κακουράτου, Φιρφιρή κ.λπ. Αλλά εκεί τα έλεγαν για πλάκα οι άνθρωποι. Δεν τα εννοούσαν. Και όσοι τα εννοούσαν, πρόεδροι δεν ήθελαν να γίνουν. Και όσοι και τα εννοούσαν και ήθελαν να γίνουν πρόεδροι, αντιμετωπίζονταν από τον κόσμο με έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο.

Κάποιος πρέπει να πει στον Φούλη ότι, πέραν από τη σχετικά μεγάλη, όπως είδαμε και στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές, κοινότητα των «Γραφικών +», την οποία έχει μέσω των δύο δορυφόρων του, ο υπόλοιπος κόσμος έτσι συνεχίζει να σκέφτεται. Δεν είναι ο γιαλός που είναι στραβός.