Ποιος δεν θέλει τη συνεργασία, αν έχει να κάνει με λογικούς συνεργάτες

Όταν ένας ξένος παρακολουθεί ενημέρωση από Τούρκους αξιωματούχους είναι απίθανο να αντιληφθεί τι ακριβώς συμβαίνει στην Κύπρο ή και στη Μεσόγειο και στο Αιγαίο. Φαίνονται όλα τόσο λογικά, που πρέπει να διερωτάται ο άλλος, τι στο καλό θέλουν κι αυτοί οι Έλληνες και διαμαρτύρονται!

Ενημέρωνε προχτές ο Υπουργός Ενέργειας και Φυσικών Πόρων της Τουρκίας, Αλπαρσλάν Μπαϊρακτάρ, τους εκπροσώπους διεθνών δημοσιογραφικών οργανισμών και ξενόγλωσσων μέσων ενημέρωσης στην Κωνσταντινούπολη και πραγματικά έσταζε μέλι. Είναι ανοιχτός, έλεγε, σε ενεργειακή συνεργασία με την Ελλάδα. Η Τουρκία είχε καταρτίσει σχέδιο για την ηλεκτροδότηση της Κύπρου μέσω υποθαλάσσιου καλωδίου, για παροχή φθηνότερης ηλεκτρικής ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές και για μείωση της εξάρτησης από το μαζούτ.

Πρότεινε, έλεγε, στον Έλληνα Υπουργό Εξωτερικών να επιτραπεί σε εταιρείες να πωλούν ηλεκτρική ενέργεια στην Κυπριακή Δημοκρατία μέσω της σχεδιαζόμενης σύνδεσης, αλλά η πρόταση απορρίφθηκε για πολιτικούς λόγους. (Πρότεινε στον Έλληνα Υπουργό, όχι στον Ελληνοκύπριο!).

Με την κατασκευή αγωγού φυσικού αερίου από την Τουρκία προς τα κατεχόμενα, θα μπορούσε να πωλείται ηλεκτρική ενέργεια και στο «νότιο τμήμα» του νησιού. «Ο αγωγός θα μπορούσε να λειτουργήσει και αντίστροφα, επιτρέποντας τη μεταφορά φυσικού αερίου που ενδεχομένως θα ανακαλυφθεί στην Ανατολική Μεσόγειο, μέσω Κύπρου και Τουρκίας, προς τις ευρωπαϊκές αγορές».

Αλλά όλα αυτά απορρίπτονται και η Ελλάδα και η Κυπριακή Δημοκρατία «προσέφυγαν στις Βρυξέλλες, μετατρέποντας ένα τεχνικό ζήτημα σε πολιτική διαφωνία».

Ακούγονται όλα τόσο λογικά! Άλλωστε έχουμε ένα σωρό ξένους, ιδίως Βρετανούς και Αμερικανούς, που χρόνια τώρα κάνουν αναλύσεις με αυτή την στρογγυλεμένη τουρκική λογική. Που βασίζεται ιδίως στην οικονομία και στη γεωγραφία. Και δικοί μας παράγοντες της δημόσιας ζωής, ως γνωστό, κατά καιρούς προσαρμόζονται σε αυτή τη λογική. Αν συμφέρει οικονομικά, λένε, ο ηλεκτρισμός από την Τουρκία ή το φυσικό μας αέριο προς την Τουρκία, γιατί όχι! Να που το λέει και ο Μπαϊρακτάρ. Λογικότατος! Για όποιον ζει μακριά. Στις Μπαχάμες, στο Σίδνεϊ, στην Κολομβία ή στη Νορβηγία.

Το περίεργο (ή και το ύποπτο, μετά συγχωρήσεως) είναι που φαίνεται λογικότατος και σε αρκετούς που ζουν στην Κύπρο και στην Ελλάδα. Γιατί όλο αυτό το πνεύμα της συνεργασίας σκεπάζεται από τον τουρκικό φασισμό τον οποίο εμείς εδώ ζούμε στο πετσί μας, δεν τον ζει μια Κολομβιανή, ας πούμε. Φασισμός είναι να θέλεις να επιβάλεις δια της βίας αυτή την υποτιθέμενη συνεργασία.

Ο αγωγός φυσικού αερίου, που θα ενώνει την Τουρκία με τα κατεχόμενα, «θα μπορούσε να λειτουργήσει και αντίστροφα», λέει ο Μπαϊρακτάρ. «Μια τέτοια υποδομή θα μπορούσε να αποτελέσει εναλλακτική διαδρομή ενεργειακού εφοδιασμού της Ευρώπης». Ποιο αέριο θα μεταφέρει; Το αέριο της Κύπρου. Χωρίς να ρωτηθεί η Κύπρος. Δεν το εισηγούνται απλώς. Στήνουν αγωγό για να μεταφέρει το φυσικό αέριο της Κύπρου στην Τουρκία, χωρίς να ρωτήσουν αν η Κύπρος θέλει κάτι τέτοιο. Αν δεν της συμφέρει; Αν έκανε άλλες συμφωνίες και άλλους σχεδιασμούς; Ε, δεν έχει σημασία. Διότι, συνεργασία με την Τουρκία σημαίνει αποφασίζει η Τουρκία και όποιος άλλος επηρεάζεται ακολουθεί. Δεν του πέφτει λόγος. Αν δεν θέλει να στείλει το αέριο του στον τουρκικό αγωγό δεν αλλάζει τίποτα, η Τουρκία μπορεί να το αρπάξει με το ζόρι, διότι αυτό είναι το σωστό. Άλλωστε θα ξοδέψει τόσα εκατομμύρια για την κατασκευή του αγωγού!

Για τον ηλεκτρισμό, η Κυπριακή Δημοκρατία, η Ελλάδα και η Ευρωπαϊκή Ένωση αποφάσισαν ότι τους συμφέρει η ηλεκτρική διασύνδεση της Κύπρου με την Ευρώπη μέσω Ελλάδας. Έστω κι αν το κόστος θα ήταν πολύ χαμηλότερο αν γινόταν η σύνδεση με την Τουρκία, που είναι ήδη συνδεδεμένη με το ευρωπαϊκό δίκτυο μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας. Έτσι αποφάσισαν, όμως. Η Τουρκία διαφωνεί. Μια πολιτισμένη χώρα θα εξέφραζε τη διαφωνία της, θα έκανε τις προτάσεις της αλλά καμιά άλλη χώρα δεν θα προσπαθούσε να επιβάλει τις δικές της αποφάσεις (και συμφέροντα) δια της βίας, όπως κάνει η Τουρκία, και μάλιστα να τα παρουσιάζει ως επιθυμία συνεργασίας.

Ποιος λογικός άνθρωπος, λοιπόν, δεν θα ήθελε τη συνεργασία με τους γείτονες του. Με την πανίσχυρη Τουρκία, όπως και με την Αίγυπτο και με το Ισραήλ και με τον Λίβανο… Φτάνει φυσικά να είναι όλοι λογικοί. Οι άρπαγες δεν θέλουν συνεργάτες, θέλουν μόνο υποτακτικούς.