Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Κάποτε τα κόμματα είχαν ιδεολογικές διαφορές. Μπορούσε κανείς να διακρίνει την Αριστερά από τη Δεξιά, τους συντηρητικούς από τους προοδευτικούς, τις πολιτικές τους προτεραιότητες και, κυρίως, τις διαφορετικές αντιλήψεις τους για το μέλλον του τόπου, παρόλο που και αυτές καταθέτονταν με γνώμονα τα τομάρια και τα κόμματά τους. Πλέον, αντί να γίνει η υπέρβαση και να αμφισβητηθούν οι διχαστικές ιδεοληψίες, έχουν θολώσει όλα προς όφελος της αναρρίχησης στην όποια εξουσία, συμπολιτευόμενη ή αντιπολιτευόμενη.
Παρά τις ιστορικές και πολιτικές τους διαφορές, ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ, δεν έχουν πια και τόσο διαφορετική οπτική. Η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης και η λογική των υποχωρήσεων αποτελούν κοινό τους τόπο. Μπορεί να διαφωνούν για τη διαχείριση, τις ευθύνες και τους χειρισμούς, αλλά δύσκολα διακρίνει κανείς μια διαφορετική πολιτική πρόταση για την επόμενη μέρα.
Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα (και ανυπόφορη) είναι η σημερινή κινητικότητα γύρω από τον Αβέρωφ Νεοφύτου. Ο νέος συμπρόεδρος του Volt, Πιέρος Κάρουλλας, αναγνωρίζει δημόσια ότι ορισμένες τοποθετήσεις του για το Κυπριακό συμπίπτουν με τις θέσεις του κόμματός του. Ο Φειδίας Παναγιώτου και η Άμεση Δημοκρατία εμφανίζονται επίσης να βλέπουν θετικά το ενδεχόμενο μιας συνεργασίας μαζί του, ενώ η Ειρήνη Χαραλαμπίδου του ΑΛΜΑ αναγνωρίζει ότι, παρά τις πολιτικές τους διαφωνίες, ο Αβέρωφ είναι ένας άνθρωπος που μπορεί να κυβερνήσει. Λες και έχει αποδείξει κάποιες ικανότητες.
Δεν είναι, βέβαια, παράδοξο να αναγνωρίζεις πολιτικές ικανότητες σε έναν αντίπαλο. Το παράδοξο είναι να συναντάς τον ίδιο πολιτικό ως δυνητικό σημείο αναφοράς τόσο διαφορετικών πολιτικών χώρων, ακόμη και ανθρώπων της Αριστεράς. Και μάλιστα έναν πολιτικό που ταυτίστηκε με την υποστήριξη μιας κυβέρνησης η οποία έχει στιγματιστεί από σοβαρές υποθέσεις διαφθοράς και διαπλοκής.
Την ίδια ώρα, ακόμη και το ΕΛΑΜ εμφανίζεται να συμπλέει με επιμέρους χειρισμούς του Προέδρου Χριστοδουλίδη, παρά τις διακηρυγμένες διαφωνίες του με την ομοσπονδιακή λύση. Για να μην αναφέρουμε και το ΔΗΚΟ ή την ΕΔΕΚ που κατά καιρούς υποστήριξαν πολιτικές, κόμματα και κυβερνήσεις, τόσο επικίνδυνες για τον τόπο.
Πλέον, για την κοινωνία και το πολιτικό προσωπικό, δεν έχει πια τόση σημασία τι πρεσβεύει ένα κόμμα, ιστορικά τουλάχιστον, αλλά με ποιον μπορεί να συνεργαστεί και πόσους ψηφοφόρους μπορεί να συγκρατήσει. Ο κομματικός πατριωτισμός έχει αντικαταστήσει τον ιδεολογικό ή και τον σκέτο πατριωτισμό. Η επιβίωση του κομματικού μηχανισμού προηγείται της συνέπειας σε πολιτικές αρχές που έπρεπε να οδηγούν σε εναλλακτικές προτάσεις.
Και το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι κανείς δεν φαίνεται να θέλει ή να μπορεί να διατυπώσει μια διαφορετική πρόταση για την Κύπρο, από τον Πρόεδρο μέχρι το τελευταίο κόμμα. Όλοι ικετεύουν για την επόμενη πρωτοβουλία, την επόμενη διαπραγμάτευση, την επόμενη ευκαιρία για μια λύση που μπλέχτηκε με τα οδοφράγματα, την εκ περιτροπής προεδρία, τον Ερχιουρμάν, την Ολγκίν και άλλα φρούτα. Η ελπίδα έχει γίνει πολιτικό πρόγραμμα και όλοι αυτοπροτείνονται ως «ικανότεροι» από τους προηγούμενους. Ακόμα και ο Αβέρωφ που υπήρξε κομματάρχης για δεκαπέντε χρόνια.
