Ωραίος ο Τσουρούλης!

Μας έδειξε χθες έναν έξυπνο τρόπο για να πείθουμε κάποιον αξιωματούχο, πολιτικό, παράγοντα, οποιονδήποτε, να δώσει συνέντευξη. Συγκεκριμένα, κατέφυγε στο X (πρώην Twitter) και έγραψε τα εξής:

«Αγαπητοί @AverofCY και @GPamboridis, σας παρακαλώ προσωπικά! Δέχομαι σωρεία μηνυμάτων από Συναγερμικούς που ζητούν να γίνει αυτή η συζήτηση. Και τους ακούω! Ελάτε απέναντί μου, στο #TsouroullisUncensored ή στο @sigmatv, Μαζί. Χωρίς προσυνεννοήσεις και υπεκφυγές. Για το “χρίσμα” του @DISY1976 για την Προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Με τους ίδιους Συναγερμικούς πολίτες παρόντες να ρωτούν! Εγώ το γάντι το σηκώνω. Εσείς;».

Ομολογώ ότι στη μακρά δημοσιογραφική μου πορεία, τέτοια έκκληση προς δύο πολιτικούς οι οποίοι κατεβαίνουν στις εκλογές για την ανάδειξη του επόμενου Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, δεν έχω ξαναδεί.

Δεν γίνονταν έτσι τα πράγματα. Πουθενά αλλού. Ως ολίγον παλιότερος, και μάλιστα της …περίεργης βρετανικής σχολής σε όλα, μου είναι αδιανόητη αυτή η κυπριακή καινοτομία. Να απευθύνεσαι μέσω του «Χ» στους δύο υποψηφίους για το ύπατο αξίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Να σας πω πώς γίνονται και πώς είναι τα πράγματα στην Αγγλία.

> Εκεί, ο πιο διάσημος και ικανότερος, News Anchor, Εκφωνητής Ειδήσεων είναι ο εικονιζόμενος Σερ Τρέβορ Μακ Ντόναλντ. Όταν, και αν υπάρχει debate, αυτό κανονίζεται με σοβαρότητα και ανοικτά.

• Η κληρονομιά: Ως το μακροχρόνιο πρόσωπο των κεντρικών ειδήσεων, News at Ten του ITN, ο σερ Τρεβορ έγινε ένα από τα πιο έμπιστα και αναγνωρίσιμα δημόσια πρόσωπα στη χώρα.

• Δημόσια θέση: Ακόμα και στη συνταξιοδότησή του, κατατάσσεται σταθερά στην κορυφή των εθνικών δημοσκοπήσεων δημοτικότητας για τους τηλεοπτικούς δημοσιογράφους, κατέχοντας μια τεράστια θετική βαθμολογία κοινής γνώμης 69% στην επίσημη κατάταξη YouGov UK TV Personality Rankings.

Γενικά, στις πιο παλιές και σταθερές χώρες του κόσμου, υπάρχουν συγκεκριμένες διαδικασίες που τηρούνται με ευλάβεια και κατά κράτος. Από την άλλη, η συνήθεια και ο αυτοσχεδιασμός είναι «άλλου παπά Ευαγγέλιο».

Στην Κύπρο, το «τυπικό» και το «πρέπον», έχουν μια περίεργη θέση. Το σύνηθες είναι να αποφεύγονται διακριτικά. Μικρός είναι ο τόπος μας, και το «πρωτόκολλο» με συγγενείς, φίλους και γνωστούς, ίσως είναι αστείο να τηρείται.

Μια νοητή γραμμή, όμως, πρέπει να υπάρχει. Δεν είμαστε όλοι και δεν πρέπει να είμαστε «μια ωραία ατμόσφαιρα».

Παλιά στην Αθήνα, στο πίσω τζάμι μερικοί είχαν μια ταμπέλλα που έγραφε «τηρείτε τας αποστάσεις». Δηλαδή, μην μου κολλάς από πίσω, κορνάροντας, μάλιστα, γιατί βιάζεσαι, ενώ βλέπεις ότι ο δρόμος είναι μπλοκαρισμένος. Πού θα πας; Τίποτα δεν «περπατάει»…

Playback. Μια ανάμνηση που δεν φεύγει. Έχω γεμίσει τετράδια (σχολικά, ναι!), με πράγματα που σκέφτομαι, που βλέπω, ακούω και, βεβαίως, γράφω. Επί του παρόντος μαζεύω: Στιγμές, που δεν εξαφανίστηκαν. Όνειρα που έμειναν. Κουβέντες που ειπώθηκαν. Το κλάμα μου μπροστά σε ένα έργο τέχνης. Η λαιμαργία μου, που ακόμα με κάνει να ακούω τη φωνούλα της μάνας μου «παιδί μου, δες πόσοι πεινάνε…».