Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Το πρόβλημα δεν είναι που η Ολγκίν πήγε στην παράνομη πρεσβεία της Τουρκίας (φωτογραφήθηκε κιόλας!) με τον παράνομο πρέσβη. Αν θα μπορούσε έτσι να προωθηθεί η λύση, μπορεί να ήταν δικαιολογημένη.
Όπως τότε που ήρθε ο Μπαν Κι Μουν και πήγε στο προεδρικό των κατεχομένων, όπου του έστρωσαν κόκκινο χαλί σαν να πήγαινε επίσημη επίσκεψη σε κράτος. Το πρόβλημα είναι ότι αυτοί οι συμβολισμοί, υπό αυτές τις συνθήκες, δεν είναι μόνο οπτικά εφέ που σβήνουν, αντίθετα, αγγίζουν την ουσία της διευθέτησης που επιδιώκει η τουρκική πλευρά και αφήνουν πίσω τους βαριά αποτυπώματα και εκλογικεύσεις στις τουρκικές επιδιώξεις.
Δηλαδή, στην αποδοχή των τετελεσμένων ως πραγματικότητες επί του εδάφους που δεν μπορούν να αλλάξουν και η διχοτόμηση εξελίσσεται από ντε φάκτο σε ντε γιούρε. Όταν αυτό γίνεται με τις ευλογίες των αξιωματούχων που έχουν αποστολή να σέβονται και να προασπίζονται τον καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, το δίκαιο και τη νομιμότητα, αλλά και τα Ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας (που στη δική μας περίπτωση καταδικάζουν τις αποσχιστικές ενέργειες με την ανακήρυξη του ψευδοκράτους, και κηρύσσουν παράνομη την ανταλλαγή πρέσβεων με την Τουρκία), τότε το πρόβλημα μεγεθύνεται. Για εμάς, φυσικά, όχι για τους εισβολείς.
Εμείς, λοιπόν, τα θύματα αυτής της κατάστασης, πού θα στραφούμε όταν δεν βρίσκουμε το δίκαιό μας ούτε από τους εκπροσώπους των Ηνωμένων Εθνών; Πού θέλουν να στραφούμε; Στα όπλα; Όπως τους Παλαιστίνιους; Διότι κι αυτούς, έτσι τους συμπεριφέρθηκαν, έτσι τους έσπρωχναν να διεκδικούν ένοπλα το δίκαιό τους, και μετά έτρεχαν να τους βαφτίζουν τρομοκράτες. (Εντάξει, μην ανησυχείτε, εμείς είμαστε ευρωπαϊκής λογικής πλέον).
Το άλλο πρόβλημα είναι οι εξηγήσεις τους κάθε φορά που ενεργούν ως να είναι σε κανένα κουκλοθέατρο και διασκεδάζουν ανέμελα, χωρίς να πιστεύουν ότι οι πράξεις τους έχουν συνέπειες για έναν βασανισμένο λαό.
Πήγε, λέει, στην παράνομη πρεσβεία και συνάντησε τον παράνομο πρέσβη, η Μαρία Άνχελα Ολγκίν, διότι την ενημέρωσε ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας ότι της είχε αποσταλεί μήνυμα μέσω του «πρέσβη». «Γι΄ αυτό και ήρθα να τον συναντήσω, απλώς για να λάβω αυτό το μήνυμα». Τι στο καλό μήνυμα ήταν αυτό, και δεν μπορούσε ο «πρέσβης» να πεταχτεί στο γραφείο του Έρχιουρμαν, όπου βρισκόταν η Ολγκίν, να της το δώσει; Ούτε μπορούσε να της το στείλει με χίλιους δυο άλλους τρόπους που στέλνονται σήμερα τα μηνύματα, ακόμα και τα απόρρητα.
Η πραγματικότητα είναι ότι προσκλήθηκε στην «πρεσβεία» για να δώσει νομιμοφάνεια στον παράνομο πρέσβη. Και το έκανε με προκλητική ευκολία! Όπως τότε που ο άλλος περιβόητος απεσταλμένος, ο Αλεξάντερ Ντάουνερ, το 2010, με αστείες δικαιολογίες ως να απευθυνόταν σε αφελείς, προσπαθούσε να υποβαθμίσει την επίσημη κρατική υποδοχή που έγινε στον τότε Γενικό Γραμματέα Μπαν Κι Μουν, στο «προεδρικό» του Ταλάτ.
Κοτζάμ Γενικός Γραμματέας έστελνε διεθνώς το μήνυμα ότι επισκέπτεται τα δυο κρατίδια του νησιού κι εδώ ο Ντάουνερ και δικοί μας εγκέφαλοι έστελναν το μήνυμα να μην ασχολούμαστε με τη σημειολογία, αλλά με την ουσία. «Γιατί τώρα φωνασκούν κάποιοι και λένε ότι πρέπει να διαμαρτυρηθεί η Κυβέρνηση, ειλικρινά δεν καταλαβαίνω», έλεγε ο τότε Γ.Γ. του ΑΚΕΛ. Και άλλοι μαζί του. Δεν καταλάβαιναν! Όπως σήμερα δεν καταλαβαίνουν γιατί υπάρχει αντίδραση για την Ολγκίν που ποζάρει στην «πρεσβεία» την οποία ο οργανισμός που εκπροσωπεί κήρυξε παράνομη.
Αυτή είναι η ουσία, όμως. Ότι φτάνουμε οσονούπω στην ντε γιούρε διχοτόμηση επειδή δεχόμαστε βήμα προς βήμα, ως αναπότρεπτη πραγματικότητα, το κράτος των κατεχομένων. Κι εμείς και οι αξιωματούχοι των Ηνωμένων Εθνών! Γι΄ αυτό φωνασκούν όσοι ακόμα φωνασκούν, όσοι αντέχουν ακόμα. Για να σταματήσουν όσο μπορούν την κατάβαση της Κυπριακής Δημοκρατίας, που όλο και την σπρώχνουν να συναντήσει το επίπεδο του ψευδοκράτους.
