Ο εκβιασμός, ο γέλωτας του Αβέρωφ, το βιολί της Αννίτας και η διαφαινόμενη ήττα

Ένα μήνα τώρα παρακολουθούμε στο στρατόπεδο της Πινδάρου τα μαχαιρώματα. Παράλληλα, ακούμε να απορρίπτουν με εκνευριστικό τρόπο τα περί εκβιασμού της Αννίτας Δημητρίου. Το διαψεύδει και η ίδια. Αδυνατούν να αντιληφθούν ότι κατ’ αυτό τον τρόπο το κόστος είναι διπλό. Από τη μια, εκείνο που προκαλούν οι συγκρούσεις. Από την άλλη, εκείνο που προκαλεί η υποτίμηση της νοημοσύνης του κόσμου.

Μάλιστα, η ίδια η Αννίτα, επιμένει να το διαψεύδει με περισσό πάθος. «Δεν με εκβίασε κανείς» φωνάζει και θεωρεί ότι όσοι την ακούνε θα το πιστέψουν. Αυτό επανέλαβε και στο podcast της Αιμιλίας Κενεβέζου. Άραγε, αντιλαμβάνεται πως οι εξηγήσεις που δίδει την εκθέτουν διότι ουσιαστικά επιβεβαιώνει εκείνο το οποίο προσπαθεί να διαψεύσει;

Ας δούμε τι είπε: Αποφάσισε να αποσυρθεί από τη διεκδίκηση του χρίσματος του ΔΗΣΥ για τις προεδρικές εκλογές του 2028, επειδή υπήρχε το ενδεχόμενο ο Αβέρωφ Νεοφύτου να κατέλθει ως ανεξάρτητος υποψήφιος. Η επιμονή σε δική της υποψηφιότητα, πρόσθεσε, θα μπορούσε να προκαλέσει μεγαλύτερα προβλήματα στην παράταξη. Τόνισε, μάλιστα, ότι την πίκρανε ο Αβέρωφ.

Τουτέστιν, αυτό που άφηνε να νοηθεί με ξεκάθαρο τρόπο ο Αβέρωφ ήταν ότι «αν δεν είμαι εγώ ο υποψήφιος του ΔΗΣΥ, θα κατέλθω ανεξάρτητος». Αυτό δεν είναι μια απλή πολιτική διαφωνία. Είναι ένα σαφές μήνυμα με συγκεκριμένες συνέπειες. Μια έμμεση, αλλά ξεκάθαρη πολιτική απειλή. Ένας κρυστάλλινα διατυπωμένος πολιτικός εκβιασμός.

Δεν χρειαζόταν να έβαζε ο Αβέρωφ το πιστόλι στον κρόταφο (προσφιλής φράση του μάστερ προκατόχου και των δύο) της Αννίτας για να τεκμηριωθεί ο εκβιασμός. Μην τρελαθούμε κιόλας. Η πολιτική δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από λεκτικές ακροβασίες, βαφτίζοντας το κρέας ψάρι. Ο κόσμος δεν είναι αφελής. Αντιλαμβάνεται πολύ καλά τι συνέβη. Αυτό που δεν αντιλαμβάνεται είναι γιατί οι πρωταγωνιστές αρνούνται να μιλήσουν με τη γλώσσα της αλήθειας.

Η Αννίτα Δημητρίου, όμως, το βιολί της. Επικαλείται την ευθύνη της, ως αρχηγός του κόμματος, να προστατεύσει την ενότητά του ΔΗΣΥ και το μειδίαμα του Αβέρωφ μετατρέπεται σε γέλωτα. Ασφαλώς και έχει αυτή την ευθύνη. Ταυτόχρονα, όμως, έχει και μια άλλη. Εξίσου σημαντική. Να διασφαλίζει την εκλογική επιτυχία της παράταξής της. Διότι κάθε εκλογική ήττα έχει κόστος. Στον ΔΗΣΥ το κόστος αυτό δεν είναι ούτε θεωρητικό ούτε αμελητέο. Τρία χρόνια μετά την παταγώδη αποτυχία, ακόμη δεν έχουν καταφέρει να αναστηλώσουν τα ερείπια.

Εύλογο, λοιπόν, το ερώτημα το οποίο προκύπτει από αυτή την ευθύνη της Αννίτας. Πώς διασφαλίζεται η εκλογική επιτυχία του ΔΗΣΥ με την επιλογή του Αβέρωφ Νεοφύτου; Μετά τα όσα διαδραματίστηκαν στις προεδρικές εκλογές του 2023, ο ΔΗΣΥ ενδέχεται να οδηγηθεί ξανά σε μιαν υποψηφιότητα, που κουβαλά το βάρος εκείνης της αναμέτρησης. Και η πιθανότητα να βρεθεί και πάλι αντιμέτωπος με την ήττα είναι αντικειμενικά πολύ πιθανή.

Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη σε αυτό το ενδεχόμενο; Ο Αβέρωφ Νεοφύτου; Μα εκείνος θα περάσει στην πολιτική συνταξιοδότηση. Άρα, δεν του καίγεται καρφάκι για το τι θα ακολουθήσει μιας νέας ήττας. Ή μήπως, όπως συμβαίνει συχνά στην πολιτική, θα αναζητηθούν εκ των υστέρων δικαιολογίες, θα επιστρατευθούν οι γνωστές αναλύσεις και θα φορτωθεί το αποτέλεσμα σε όλους τους άλλους, εκτός από εκείνους που έλαβαν τις αποφάσεις;

Η Αννίτα, προφανώς, δεν αντιλαμβάνεται πως όλο το κόστος θα είναι δικό της. Η ενότητα είναι ασφαλώς αναγκαία. Δεν μπορεί, όμως, να μετατρέπεται σε άλλοθι για επιλογές, που διαφαίνεται ότι θα οδηγήσουν σε νέα ήττα. Αλίμονο, αν όποτε κάποιο στέλεχος αφήνει να αιωρείται η απειλή μιας ανεξάρτητης υποψηφιότητας, ο ηγέτης του κόμματος θα υποχωρεί.

Η ενότητα η οποία οικοδομείται πάνω στο φόβο της διάσπασης δεν μπορεί ποτέ να είναι πραγματική ενότητα. Είναι ένας εύθραυστος συμβιβασμός. Μπορεί να διατηρεί προσωρινά τις ισορροπίες, αλλά δεν εγγυάται ούτε την πολιτική συνοχή ούτε την εκλογική επιτυχία.

Η πολιτική ηγεσία δεν κρίνεται μόνο από την ικανότητά της να αποφεύγει τις συγκρούσεις. Κρίνεται και από την ικανότητά της να τις αντιμετωπίζει. Από την ικανότητά της να υπερασπίζεται την αξιοπιστία της. Από την ικανότητά της να οδηγεί την παράταξή της σε εκλογικές επιτυχίες. Η ευθύνη της δεν τελειώνει με την επιλογή του υποψηφίου. Από εκεί αρχίζει…

Μια ενότητα χωρίς εκλογική προοπτική, το μόνο που πετυχαίνει είναι αναβολής της κρίσης. Και η πολιτική ηγεσία που αποφεύγει να αναμετρηθεί με την αλήθεια σήμερα, κινδυνεύει να βρεθεί αντιμέτωπη με μια πολύ σκληρότερη αλήθεια αύριο.