Φέρτε μέσα την Αννίτα, αν μετρά τόσο πολύ η εκλεξιμότητα

Διάβαζα χθες ένα ρεπορτάζ του Ερνέστου Μούσα στο philenews, για τις εσωκομματικές διαδικασίες του ΑΚΕΛ, στο ψάξιμο υποψηφίου για προοδευτική αλλαγή στη διακυβέρνηση του τόπου.

Είναι θεμιτό το ΑΚΕΛ να επιζητεί προοδευτική αλλαγή, ακόμα και αν οι πιθανότητες για κάτι τέτοιο είναι πολύ λίγες. Το πρόβλημα είναι που το ΑΚΕΛ κάνει πως δεν αντιλαμβάνεται ότι τα κοινωνικά δεδομένα για μια πραγματική προοδευτική αλλαγή δεν του επιτρέπουν να αισιοδοξεί. Αν του το επέτρεπαν, δεν θα την έλεγε απλά και αόριστα προοδευτική. Και πολύ περισσότερο, τα σημερινά δεδομένα δεν δικαιολογούν αυτό το ψάξιμο από μέρους του, σε άλλες γειτονιές. Που δεν τις λες προοδευτικές ούτε για πλάκα.

Αν θέλει πραγματικά μια προοδευτική αλλαγή, όπως την αντιλαμβάνονται υποθέτω η ηγεσία και τα στελέχη του, δεν μπορεί να κοιτάζει από ‘δω κι από ‘κει. Μπαίνει μπροστά με καθαρές και αδιαπραγμάτευτες προτάσεις και όποιος θέλει ας ακολουθήσει. Δεν θα ακολουθήσει η πλειοψηφία και καλά να πάθει, η πλειοψηφία. Αν καταντά αυτοσκοπός για το ΑΚΕΛ η αναζήτηση της πλειοψηφίας, μοιραία πρέπει να κάνει σκόντο στο περιεχόμενο της όποιας αλλαγής. Και το ξέρει και είναι πρόθυμο για σκόντο, εξού και αυτή η μανία για συνεργασίες. Μα με το ΔΗΚΟ; Τον Φειδία; Τον Οδυσσέα; Τη ΔΗΠΑ; Τις… δυνάμεις που στηρίζουν Μαυρογιάννη; Με ποιον;

Από ποια στοιχεία και ποιες μετρήσεις δικαιολογείται να πιστεύει το ΑΚΕΛ πως η κοινωνία που ψηφίζει όλο και πιο δεξιά θέλει στην πλειοψηφία της προοδευτική αλλαγή; Φάνηκε κάτι τέτοιο στις βουλευτικές εκλογές του Μαϊου; Είχαμε τους Συναγερμικούς που πίστεψαν πως τους έφεξε επειδή δεν καταποντίστηκαν και αίφνης πήραν θέση -ο καθένας μόνος του- για να ξανασκαρφαλώσουν στην εξουσία. Θα έχουμε τώρα και τους ΑΚΕΛικούς να πιστεύουν πως η ευρύτερη -κοινοβουλευτική και μη- Αριστερά, που επιμένει -ψηφίζοντας ή όχι- να προστατεύει κάπως το παραδοσιακό ένα τρίτο της στην κοινωνία είναι δυνατό να το διπλασιάσει συμμαχώντας με τον πάσα ένα;

Ξεκινώντας κανείς να διαβάσει όσα είπε ο αγαπητός Γιώργος Λουκαϊδης στον Ερνέστο, δεν μπορεί παρά να σταματήσει στο πρώτο κριτήριο που το ανώτατο στέλεχος έθεσε, σκιαγραφώντας το προφίλ του υποψηφίου του ΑΚΕΛ για τις προεδρικές: «Να έχει τη μεγαλύτερη δυνατή εκλεξιμότητα για να μπορεί να κερδίσει».

Τι να πεις; Βάλτε την Αννίτα, Γιώργο. Αν είναι τόσο σημαντική η εκλεξιμότητα για την επιλογή… προοδευτικής υποψηφιότητας για το ΑΚΕΛ, φέρτε μέσα την Αννίτα. Έτσι που μιλά η καλή μας πρόεδρος της Βουλής, χάριν της ενότητας, δύσκολα καταλαβαίνει κανείς αν είναι προοδευτική ή συντηρητική. Αν πρέπει να εμφανιστεί πιο προοδευτική, δεν χάθηκε ο κόσμος, παιγνιδάκι για τον πολιτικό της λόγο.

Το δεύτερο κριτήριο επιλογής υποψηφίου, σύμφωνα με τον Γ. Λουκαϊδη; «Να μπορεί -ο υποψήφιος- να εκφράσει τις συγκλίσεις με άλλες πολιτικές δυνάμεις και προσωπικότητες που θα συνενωθούν με το ΑΚΕΛ γύρω από τον στόχο της προοδευτικής αλλαγής».

Ποιες πολιτικές δυνάμεις και ποια προοδευτική αλλαγή; Πόσο προοδευτική θα μπορούσε να είναι μια αλλαγή σήμερα, αν οι συνοδοιπόροι του ΑΚΕΛ θα ήταν, εκ των πραγμάτων, αυτοί που δεν θα ψηφίσουν τους εκλεκτούς του ΔΗΣΥ, του χριστοδουλικού ΔΗΚΟ, του Κουλία και του ΕΛΑΜ;

Ωστόσο, ο κ. Λουκαϊδης κατέθεσε και το πολιτικό πλαίσιο που αποφάσισε το Σάββατο η Κεντρική Επιτροπή του ΑΚΕΛ «ως προμετωπίδα για την προσπάθεια αλλαγής πορείας της χώρας». Συμπαθητικό το πολιτικό πλαίσιο αλλά χωρεί μέσα τής Παναγίας τα μάτια:

• «Η λύση του Κυπριακού, τερματισμός της τουρκικής κατοχής και επανένωση της πατρίδας και του λαού μας». Μνήμα του Αγίου Νεοφύτου, αλλά, μεταξύ μας, στις προδιαγραφές του ΑΚΕΛ για τη λύση δεν χωρά κανένας άλλος πλην μιας μερίδας του ΔΗΣΥ. Εδώ είναι πολύ αμφίβολο αν χωρεί τώρα πια και η πλειοψηφία των Τουρκοκυπρίων. Περασμένα – ξεχασμένα.
•  «Ένα νέο οικονομικό μοντέλο για την Κύπρο, που θα εγγυάται βιώσιμη ανάπτυξη και μια δικαιότερη κοινωνία, που θα αντιμετωπίζει τις αυξανόμενες ανισότητες, την κρίση κόστους ζωής και τη στεγαστική κρίση».

Δίκαιη κοινωνία θέλει τάχα και ο Αβέρωφ τώρα πια, θυμίζω. Πώς θα λυθεί όμως η στεγαστική κρίση; Με κίνητρα, πάλι, στους ντιβέλοπερς και δωράκια με συντελεστές δόμησης; Ή με κρατική «βοήθεια» 10-20 χιλιάδων για κόστος 300 χιλιάδων; Και η κρίση κόστους; Με μείωση του ΦΠΑ, που με τα ταχυδακτυλουργικά της αγοράς δεν μειώνει την τελική τιμή στον πελάτη; Ή με φορολόγηση των υπερκερδών της ενέργειας; Να τους πείτε χαλάλι ό,τι έβγαλαν αλλά να ξηλώσετε το σύστημα που παράγει αυτά τα υπερκέρδη, κάνοντας και τον ήλιο εμπόρευμα για λίγους. Θέλετε. Μπορείτε;

• «Την κατοχύρωση των εργασιακών δικαιωμάτων και την ενίσχυση του κοινωνικού κράτους». Πεδίον δόξης λαμπρόν. Αλλά, με αυτή τη Βουλή; Μπα.
• «Την προστασία των στρατηγικών υποδομών, των νευραλγικών υπηρεσιών και του πλούτου της χώρας από το μαζικό ξεπούλημα σε ξένα κεφάλαια». Μέσα! Αλλά, τώρα και να πάει;