Ο προστάτης των κατεστημένων συμφερόντων, ο ένοχος Αβέρωφ και η συνευθύνη του Παμπορίδη

«Ο Αβέρωφ Νεοφύτου είναι σάρκα από τη σάρκα του συστήματος και ενήργησε στην πολιτική του καριέρα ως ο προστάτης των κατεστημένων συμφερόντων». Τάδε έφη Παμπορίδης στο χθεσινό vidcast του philenews. Μια ατάκα η οποία αντικατοπτρίζει το πραγματικό προφίλ του ανθυποψηφίου του. Αντικατοπτρίζει, όμως, και όλη την πολιτική διαδρομή του κόμματος του κυρίου Παμπορίδη. Ως κυβερνών κόμμα ακολούθησε πιστά ένα μοντέλο ανάπτυξης από το οποίο επωφελήθηκαν πλειστάκις τράπεζες και μεγάλο κεφάλαιο.

Μπορεί ο Αβέρωφ να έφερε για πολλά χρόνια την ταυτότητα την οποία επικαλείται σήμερα ο Παμπορίδης. Ο βασικός λόγος, όμως, είναι ότι εκδήλωνε σε πολλές περιπτώσεις αυτή την προτίμησή του. Είτε επιχειρώντας να εμφανιστεί ως ο πλέον τολμηρός από την παράταξή του, είτε επειδή τα χρόνια πριν το 2023, ενδεχομένως, να θεωρούσε πως εκφράζοντας αυτή την προτίμηση θα κέρδιζε την εύνοια του μεγάλου κεφαλαίου. Και ότι αυτή η εύνοια θα εξαργυρωνόταν με στήριξή του στις προεδρικές εκλογές.

Πρόκειται, βεβαίως, για αφελή σκέψη. Διότι η όποια εύνοια των εκπροσώπων του κεφαλαίου δεν συνεπάγεται και μεταφορά ψήφων από τις υπόλοιπες ομάδες της κοινωνίας. Αντιθέτως, σε δύσκολες οικονομικές συνθήκες, όπως της κρίσης που πέρασε η Κύπρος ή της ακρίβειας που παρατηρείται για αρκετά χρόνια και αναγκάζει τα χαμηλά εισοδηματικά στρώματα να σφίγγουν ολοένα και περισσότερο το ζωνάρι, αναμενόμενο είναι να γυρίζει μπούμερανγκ.

Για παράδειγμα κύριε Παμπορίδη, ο ΔΗΣΥ και οι κυβερνήσεις του ενίοτε στήριζαν τα συμφέροντα των τραπεζών. Πολλές φορές εξόφθαλμα σε βάρος των μικροκαταθετών. Δεν θυμάμαι, όμως, να βγήκες κάποια στιγμή και να επέκρινες αυτή την πολιτική.

Για παράδειγμα κύριε Παμπορίδη, ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα, εκείνο των χρυσών διαβατηρίων, είχε στην πλευρά των κατεστημένων συμφερόντων μεγάλα δικηγορικά γραφεία, μεγάλα λογιστικά και ελεγκτικά γραφεία, μεγάλες επιχειρήσεις ανάπτυξης γης και κατασκευαστικές εταιρείες, τράπεζες και χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Οι αριθμοί προκαλούν ίλιγγο: Συνολικές συναλλαγές επενδυτών €6,6 δισ., επενδύσεις στον τομέα των ακινήτων €3,7 δισ., αγορά κατοικιών €2,2 δισ.

Για παράδειγμα κύριε Παμπορίδη, το 2018 η κυβέρνηση Αναστασιάδη, όταν κατέρρευσε ο Συνεργατισμός, μετέφερε τις εργασίες του στην Ελληνική Τράπεζα. Το ζητούμενο δεν είναι αν μπορούσε να γλυτώσει ο Συνεργατισμός. Το θέμα είναι ότι η κοινωνία έχασε έναν τραπεζικό οργανισμό με ιστορικό ρόλο στη στήριξη νοικοκυριών και μικρομεσαίων επιχειρήσεων, μια άλλη τράπεζα επωφελήθηκε και το δημόσιο (δηλαδή οι φορολογούμενοι) επωμίστηκε το βάρος διαχείρισης της κρίσης. Ούτε τότε θυμάμαι να επικρίνατε την εξυπηρέτηση των κατεστημένων συμφερόντων.

Η σταθερή πολιτική θέση του ΔΗΣΥ υπέρ της ιδιωτικοποίησης του δημόσιου πλούτου τι ήταν; Από την εποχή του Κληρίδη. Πρώτα αναφέρονταν σε αυτή την πολιτική με το όνομά της: Ιδιωτικοποιήσεις. Στη συνέχεια, όταν αντιλήφθηκαν ότι αυτό προκαλούσε αντιδράσεις, το άλλαξαν και το βάφτισαν αποκρατικοποιήσεις. Ηχητικά θεωρούσαν πως ήταν λιγότερο ενοχλητικό! Συνέχιζαν, όμως, να προκαλούν έντονες αντιδράσεις. Οπότε εφηύραν κι άλλο όρο: Μετοχοποιήσεις! Δηλαδή, μεταφορά μετοχών ημικρατικών οργανισμών σε ιδιώτες.

Όλα αποσκοπούσαν στο ίδιο αποτέλεσμα. Την ενίσχυση ισχυρών οικονομικών παραγόντων του ιδιωτικού τομέα με την μεταφορά δημοσίου πλούτου στα χέρια τους. Ούτε κι εδώ το ζητούμενο είναι αν πρόκειται για επιλογή με θετικό αποτέλεσμα. Η εξόφθαλμη ενίσχυση των κατεστημένων συμφερόντων είναι το θέμα.

Μάλιστα, αρχικά είχε επιχειρηθεί και μια πλάνη. Μιλούσαν για ιδιωτικοποίηση ζημιογόνων οργανισμών. Έτσι ήταν εύκολο να πειστεί η κοινή γνώμη. Στην πορεία, όμως, επιχείρησαν να απλώσουν χέρι και στους κερδοφόρους (π.χ. ΣΥΤΑ και ΑΗΚ). Αυτοί γλύτωσαν χάρις στην έντονη αντίδραση των ισχυρών συνδικαλιστικών ομάδων των οργανισμών. Όχι, όμως, και μερικοί άλλοι, όπως το λιμάνι Λεμεσού. Δεν θυμάμαι ποτέ να υπήρξε η παραμικρή επίκριση εκ μέρους σου κύριε Παμπορίδη.

Η ουσία, κύριε Παμπορίδη, δεν είναι ο Αβέρωφ Νεοφύτου, που όντως πολλάκις στήριζε τα κατεστημένα συμφέροντα. Είναι ένα ολόκληρο κομματικό σύστημα, που επί δεκαετίες τα υπηρέτησε, τα προστάτευσε και τα ενίσχυσε. Είναι το κόμμα που, όταν οι τράπεζες κινδύνευαν, έσπευδε να τις στηρίξει. Όταν οι μεγάλοι επενδυτές ζητούσαν διευκολύνσεις, τους άνοιγε τις πόρτες. Όταν ο δημόσιος πλούτος έμπαινε στο στόχαστρο των ιδιωτών, αναζητούσε τον πιο εύηχο όρο για να δικαιολογήσει τη μεταφορά του.

Την ίδια ώρα, οι μικροκαταθέτες κουρεύονταν, οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες πάλευαν με τα χρέη, οι εργαζόμενοι έβλεπαν το μερίδιό τους στον παραγόμενο πλούτο να συρρικνώνεται και τα νοικοκυριά να μετρούν ολοένα και πιο ασφυκτικά το εισόδημά τους. Για αυτούς, οι μεταρρυθμίσεις δεν είχαν πάντα το ίδιο γενναιόδωρο πρόσωπο.

Η ατάκα σου, κύριε Παμπορίδη, μπορεί να λέει την αλήθεια για τον αντίπαλό σου. Η ευθύνη για αυτά τα κατεστημένα συμφέροντα δεν ανήκει μόνο στον Αβέρωφ. Εκείνος ήταν ένας από τους πιο έντονους εκφραστές τους. Η πολιτική, όμως, ήταν του ΔΗΣΥ. Η ευθύνη επιμερίζεται ισομερώς σε όλους όσους υπηρέτησαν σε θέσεις αξιωματούχων του κόμματος ή των κυβερνήσεων του. Κι εσείς είστε ένας εξ αυτών.

 Το ΓεΣΥ ήταν όντως εξαίρεση και στόχευε το συμφέρον των μικρομεσαίων και όσων βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας. Δεν αρκεί, όμως, για να διαγράψει τη συνευθύνη για όλα τα άλλα.

Πώς να πιστέψουν οι πολίτες ότι αν είστε εσείς υποψήφιος του ΔΗΣΥ θα υιοθετήσετε πολιτικές κατά των κατεστημένων συμφερόντων όταν γνωρίζουν ποια είναι η διαχρονική πολιτική του ΔΗΣΥ;