Λέτε να μας λείψει ο Τραμπ αν δεν εκλεγεί ξανά;

Όταν κάνεις μία ερώτηση σε έναν πολιτικό –πολύ απλή, μάλιστα– και δεν απαντά αλλά επιμένει να λέει το δικό του «παραμύθι», είναι σαφές ότι πρέπει να αλλάξει δουλειά.

Είναι έγκλημα να παρασύρεις τον κόσμο με επιτηδευμένα ψέματα, πιστεύοντας ότι δεν καταλαβαίνει. Η ξύλινη γλώσσα της πολιτικής μπερδεύει πρώτα εκείνον που την χρησιμοποιεί με μαστοριά.

Στην μακρά πορεία μου στη δημοσιογραφία, έχω πέσει επάνω σε άπειρους τέτοιους. Αν έχουν, μάλιστα, ένα ιδιαίτερο ταλέντο, αυτό είναι να μπερδεύουν τον ίδιο τους τον εαυτό.

Ένας τέτοιος πολιτικός, είναι βλάξ. Άλλος, περνάει σταυροβελονιά κάθε του λέξη και πρόταση, αλλά νόημα δεν βγάζει. Λαοπλάνος θλιβερός, και από βιογραφικό σημείωμα άστα να πάνε. Όραμα μηδέν.

Αν το είχε, αν το καταλάβαινε, θα ήταν άλλος…

Κάνω ένα flashback τώρα και θυμάμαι μια σκηνή του Ντόναλντ Τραμπ να ανεβαίνει τη σκάλα του προεδρικού Air Force 1, με ένα χαρτάκι τουαλέτας να έχει κολλήσει στη σόλα του παπουτσιού του. Του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, του ισχυρότερου, όπως λένε, ανθρώπου στον κόσμο.

Ήταν 5 Οκτωβρίου του 2018  στο Διεθνές Αεροδρόμιο της Μινεάπολης-Σαιντ Πολ στη Μινεσότα. Ταξίδευε για να παραβρεθεί σε προεκλογική συγκέντρωση με τον γνωστό τίτλο «Make America Great Again» στο Ρότσεστερ της Μινεσότα.

Όμως, καθώς ο Τραμπ έβγαινε από τη λιμουζίνα του και ανέβαινε τις σκάλες του αεροσκάφους, ένα κομμάτι λευκού χαρτιού (που αναφέρεται ευρέως ως χαρτί υγείας, χαρτομάντιλο ή και κωλόχαρτο!) παρέμεινε κολλημένη στην αριστερή του φτέρνα.

Ο Τραμπ στάθηκε στην κορυφή της σκάλας, χαιρέτησε το πλήθος, και το χαρτί αποκολλήθηκε ακριβώς καθώς περνούσε την πόρτα της καμπίνας.

Η σκηνή, βέβαια, έγινε viral. Όλος ο πλανήτης είδε τον Τραμπ με στάμπα από τον απόπατο.

Έγραψα τότε στο πανταχού παρόν σημειωματάριό μου ότι εκείνο το κωλόχαρτο σμίκρυνε όσο έπρεπε, στα μάτια όλης της υφηλίου τον παντοδύναμο Τραμπ.

Καλά, θα πει κάποιος, είναι τόσο κακό να σου πέσει ένα χαρτί τουαλέτας την ώρα που, …., ας το λογοκρίνω αυτό, να το πατήσεις στη συνέχεια και να κολλήσει στο παπούτσι σου από κάτω; Από την άλλη, από πού το έφερε το κωλόχαρτο, αφού ανέβηκε τη σκάλα με αυτό; Μάλλον θα το ’φερε απ’ το σπίτι!

ΥΓ: Είπα να ελαφρύνουμε λίγο το βαρετό, μέχρι στιγμής, κλίμα εν όψει των προεδρικών εκλογών. Θυμηθείτε με: Όταν τον χάσουμε, θα μας λείψει!

Ένα σχόλιο τώρα, από τον  αναγνώστη μας Γιαννάκη Ηρακλέους, για να με παρηγορήσει ότι και αυτός «βομβαρδίζεται» κάθε βράδυ στον παραλιακό δρόμο της Λεμεσού, από αυτοκίνητα και μοτοσικλέτες που τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα και που βρυχώνται με τέτοιο θόρυβο, που νοικοκυραίοι, ακόμα και πολλά χιλιόμετρα μακριά, δεν μπορούν να ησυχάσουν

«Αγαπητέ κύριε Μιχαηλίδη,

Επειδή γράφετε και ξαναγράφετε για τα…αηδόνια της Λεμεσού, άλλως τα “καλόπαιδα” με τες μοτόρες και τα αυτοκίνητα με “πειραγμένες εξατμίσεις” που, ως άλλο Σεφέρη, δεν σας αφήνουν να κοιμηθείτε τα βράδια, επειδή, όπως λένε “στον θόρυβο έγκειται η κ@βλ@”, και επειδή αμφιβάλλω αν θα ακούσει τον θυμό και την αγανάκτησή σας… Και επειδή, ως ομοιοπαθής σας, εισηγήθηκα και ξαναεισηγήθηκα στον Αρχηγό της Αστυνομίας μας –και εισηγούμαι να του το εισηγηθείτε κι εσείς… πέρκιμον έβρετε, κι εσείς και όλοι μας, “παμόν”– να επισκεφθεί τον Διοικητή των Βρετανικών Βάσεων για να του εξηγήσει “πώς και εκεί τα καταφέρνουν και αυτές οι μαγκιές δεν περνούν”…

Με εκτίμηση, Γιαννάκης Ηρακλέους».

ΥΓ δικό μου: Εννοείται ότι αν τυχόν συμβεί ένα κακό δυστύχημα με τέτοιες ταχύτητες που «πατάνε» οι «πυροβολημένοι Φερστάπεν», η Αστυνομία θα δυσκολευτεί πολύ να συντάξει το … πόρισμά τους.