Η Κύπρος δεν κινδυνεύει από το ΕΛΑΜ όπως δεν κινδύνεψε η Ιταλία από τη Μελόνι

Η κινδυνολογία και τα φοβικά σύνδρομα είναι μέρος του πολιτικού παιχνιδιού. Επισείονται ενίοτε για να περάσει ο φόβος στους ψηφοφόρους και στα στελέχη ενός κόμματος, ώστε να έρθουν πιο κοντά, να συσπειρωθούν και να στηρίξουν τις επιλογές του. Στη διάρκεια του Σαββατοκύριακου καταγράψαμε ανάλογα παραδείγματα, όπου η κινδυνολογία χρησιμοποιήθηκε ως βασικό πολιτικό όπλο.

Ο Δημοκρατικός Συναγερμός, σε ανακοίνωσή του με την οποία απάντησε στην ομιλία του ΓΓ του ΑΚΕΛ το περασμένο Σάββατο, προέβαλε τον κίνδυνο επανόδου του κόμματος της Αριστεράς στην εξουσία: «…επί διακυβερνήσεως του οποίου η Κύπρος αποκλείστηκε από τις διεθνείς αγορές, οδηγήθηκε σε βαθιά οικονομική κρίση, στην ανεργία και το κλείσιμο επιχειρήσεων, στη φτώχεια και την ανέχεια».

Στην απάντησή του, το ΑΚΕΛ επέλεξε να είναι καταγγελτικό και απέφυγε την κινδυνολογία: «Πριν η Κυβέρνηση Αναστασιάδη και τώρα η Κυβέρνηση Χριστοδουλίδη στρώνουν χαλί στα μεγάλα συμφέροντα, βάζουν τα μεγάλα κέρδη πάνω από το συμφέρον της κοινωνίας, ξηλώνουν το κοινωνικό κράτος και τις εργασιακές σχέσεις, αφήνουν χιλιάδες μικρομεσαίους στο έλεος του πληθωρισμού, απογειώνουν με τα έργα και τις ημέρες τους τη θεσμική διαφθορά και διαπλοκή».

Στην ομιλία του το περασμένο Σάββατο, ο Στέφανος Στεφάνου επικαλέστηκε τον φόβο ή την ύπαρξη κινδύνων σε τουλάχιστον έξι σημεία. Η πιο καθαρή προειδοποίηση, με όχημα τον φόβο, ήταν η αναφορά του στην ακροδεξιά και στο ΕΛΑΜ.

Απαριθμώντας τα επτά σημεία πάνω στα οποία θα στηριχθεί η πολιτική του ΑΚΕΛ για τις προεδρικές εκλογές, έθεσε ως τρίτο «την υπεράσπιση της δημοκρατίας απέναντι στον φασισμό και την ακροδεξιά». Ο Σ. Στεφάνου εξέφρασε ανησυχία για ενδεχόμενη συμμετοχή του ΕΛΑΜ στη διακυβέρνηση, υποστηρίζοντας ότι «μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να οδηγήσει σε αυταρχισμό και βία, να απειλήσει δημοκρατικές ελευθερίες και να εντείνει τον εθνικισμό και τον ρατσισμό». Κάλεσε, μάλιστα, τις προοδευτικές δυνάμεις να συνεργαστούν για την απομόνωση της ακροδεξιάς.

Ο γενικός γραμματέας του ΑΚΕΛ δεν μιλά για μια σημερινή απειλή, αλλά για ένα πιθανό μελλοντικό σενάριο, αυτό μιας ενδεχόμενης συμμετοχής του ΕΛΑΜ στην κυβέρνηση. Και προχωρά, παρουσιάζοντας κλιμακωτά την κατάληξη: αυταρχισμός, βία, απώλεια ελευθεριών.

Η κινδυνολογία για το ΕΛΑΜ δεν είναι καινούργια, ούτε αφορά μόνο το μέλλον. Ανάλογες φοβίες είχαν προβληθεί και στο πρόσφατο παρελθόν, στη διάρκεια των βουλευτικών εκλογών. Οι ίδιοι κίνδυνοι είχαν εκφραστεί και πολύ νωρίτερα, όταν το ΕΛΑΜ έκανε για πρώτη φορά την εμφάνισή του στο πολιτικό σκηνικό, και στη συνέχεια, όταν μπήκε στη Βουλή.

Ωστόσο, τίποτε απ’ όλα αυτά δεν έχει συμβεί. Γιατί, λοιπόν, να συμβεί στο μέλλον;

Αντίστοιχη κινδυνολογία ακούγαμε και το 1993, με την εκλογή του Γλαύκου Κληρίδη στην Προεδρία της Δημοκρατίας. Τότε προβαλλόταν ο κίνδυνος αναβίωσης της ΕΟΚΑ Β΄ και ότι θα έβγαιναν στους δρόμους με καλάσνικοφ για να κυνηγούν αριστερούς. Απ’ όσο θυμάμαι, δεν είδαμε τίποτε τέτοιο, ούτε όταν ο Γλαύκος Κληρίδης ανέβηκε στο Προεδρικό ούτε στα χρόνια της προεδρίας του που ακολούθησαν.

Η Κύπρος δεν κινδυνεύει από κανένα νόμιμο κόμμα, ούτε από το ΕΛΑΜ, όσο κι αν κάποιοι μπορεί να θέλουν να καλλιεργούν φοβίες και ανησυχίες στον κόσμο τους.

Ανάλογα έλεγαν πολλοί, και εδώ στην Κύπρο, όταν η Τζόρτζια Μελόνι ανέβηκε στην εξουσία και έγινε πρωθυπουργός της Ιταλίας. Καμία από εκείνες τις προβλέψεις δεν επιβεβαιώθηκε. Αντίθετα, η παρουσία της Μελόνι είχε ως αποτέλεσμα να μπουν σε τάξη πολλά πράγματα, η Ιταλία απέκτησε σταθερότητα και σήμερα η κυβέρνησή της είναι η μακροβιότερη στη μεταπολεμική ιστορία της χώρας της.

Σε αντίθεση με όσα της καταλόγιζαν, για λαϊκισμό και άλλα, εφάρμοσε πολιτικές που διέψευσαν τους επικριτές της, με πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα τη δημοσιονομική πειθαρχία και την οικονομική σύνεση.

Η Μελόνι κατάφερε να αποδαιμονοποιήσει τη σκληρή Δεξιά, να γίνει γέφυρα ανάμεσα στα άκρα και στο κατεστημένο και να αναδειχθεί σε πολιτισμικό υπόδειγμα. Το τρίπτυχο «Θεός, Πατρίδα, Οικογένεια» λειτούργησε ως σύμβολο αντίστασης απέναντι στη λεγόμενη «woke» ατζέντα και στην παγκοσμιοποίηση.