Οι Έλληνες

Ξημερώματα 28ης Οκτωβρίου 1940, ο Ιταλός πρέσβης επέδωσε στο δικτάτορα πρωθυπουργό, Ιωάννη Μεταξά, τελεσίγραφο παράδοσης. Εισέπραξε το ηρωικό ΟΧΙ, που δεν ήταν στιγμιαία απόφαση. Ήδη, όταν καταλήφθηκε η Αλβανία (1939) ο Μεταξάς είχε αρχίσει να ανησυχεί και είχε προειδοποιήσει ότι «αν προσβάλλονταν τα εθνικά κυριαρχικά μας δικαιώματα, θα αντιστεκόμασταν, αντί πάσης θυσίας και με όλα τα μέσα». Εξάλλου είχε προηγηθεί ο τορπιλισμός από ιταλικό υποβρύχιο του καταδρομικού «Έλλη» (15/8/1940), στο λιμάνι της Τήνου. Δεν δημοσιοποιήθηκε η ταυτότητα του επιτιθέμενου για να αποτραπεί η περαιτέρω κλιμάκωση. Ο Μεταξάς προσπάθησε να αποφύγει τον πόλεμο χωρίς να εγκαταλείψει την υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας.

Ο Ιωάννης Μεταξάς (12/4/1871 – 29/1/1941) φοίτησε (1885) στη Σχολή Ευελπίδων. Πολέμησε στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο (1897) και με μεσολάβηση του Διάδοχου Κωνσταντίνου μετεκπαιδεύτηκε στην Πολεμική Ακαδημία του Βερολίνου (1899-1903). Με την εύνοια του διαδόχου ήταν συνεχώς στο προσκήνιο. Υπήρξε πρώτος υπασπιστής του Ελευθέριου Βενιζέλου (1910-1912), με τον οποίο διαφώνησε σφόδρα αργότερα. Κατά την περίοδο του Εθνικού Διχασμού (1914-1917) εξορίστηκε και έμεινε στην Ιταλία. Όταν επικράτησαν οι φιλοβασιλικοί (1920) επέστρεψε και προήχθη σε υποστράτηγο. Αρνήθηκε να λάβει μέρος στη Μικρασιατική Εκστρατεία. Ο αφοσιωμένος φιλοβασιλικός Μεταξάς ζήτησε από τον βασιλιά την υπογραφή της αποστρατείας του διότι δεν ήθελε να υπηρετήσει υπό τις διαταγές των βενιζελικών.

Ίδρυσε το Κόμμα Ελευθεροφρόνων (1922) που εισήλθε στη Βουλή. Διετέλεσε υπουργός σε διάφορες κυβερνήσεις (1926-1928), (1932-1935). Μετά, διορίστηκε από τον Βασιλιά Γεώργιο Β’ (Απρίλης 1936) Πρωθυπουργός της Ελλάδας. Με πρόσχημα τον κομμουνιστικό κίνδυνο και με τη συγκατάθεση του Γεωργίου, επέβαλε πραξικοπηματικά δικτατορικό καθεστώς με κατάργηση του κοινοβουλευτισμού (Αύγουστος 1936). Πλαισιωνόταν με λίγους έμπιστους ανθρώπους.

Αξίζει να αναφερθεί ότι όταν ο Βενιζέλος (11/10/1934) εγκαινίασε σειρά 37 άρθρων για τον Εθνικό Διχασμό, αμέσως ο Μεταξάς εγκαινίασε δική του σειρά 70 άρθρων (Καθημερινή).

Ο Μεταξάς ήταν υψηλόβαθμος μασόνος και τον κυρίευαν αισθήματα ανασφάλειας και καχυποψίας. Είχε μια έντονη επιθυμία για γενική επιδοκιμασία την οποία πέτυχε τελικά με το ΟΧΙ.

Παρόλο που ήταν αυταρχική διακυβέρνηση και υπόβοσκε διχόνοια, μπροστά στον κίνδυνο της πατρίδας, οι Έλληνες ενώθηκαν και μεγαλούργησαν. Άντεξαν τη μεγάλη εαρινή επίθεση (9/3/1941) του Μουσολίνι μέχρι που η Γερμανία επιτέθηκε στην Ελλάδα (6/4/1941).

Ας πάμε τώρα 2500 χρόνια πίσω.

Στη Μάχη του Μαραθώνα (12/9/490 π.Χ.) 10.000 Αθηναίοι και 1.000 Πλαταιείς πολέμησαν εναντίον μιας δεκαπλάσιας περσικής δύναμης. Ηγέτης των Ελλήνων ήταν ο στρατηγός Μιλτιάδης και πλαισιωνόταν από δέκα στρατηγούς, ένα από κάθε φυλή. Ανάμεσα τους οι Θεμιστοκλής, Αριστείδης (ο Δίκαιος) και Ξάνθιππος πατέρας του Περικλή (Χρυσούς Αιώνας). Οι Έλληνες πέτυχαν συντριπτική νίκη. (Ηρόδοτος: νεκροί -192 Αθηναίοι, 11 Πλαταιείς, 6.400 Πέρσες). Μετά τη μάχη, ο περσικός στόλος έπλευσε γύρω από το Σούνιο για να επιτεθεί στην Αθήνα. Οι Αθηναίοι πρόλαβαν να φθάσουν νωρίτερα από τα περσικά πλοία οπότε οι Πέρσες έφυγαν στην Ασία.

Το αποτέλεσμα έδειξε στους Έλληνες τι μπορούσαν να πετύχουν με ενότητα και αυτοπεποίθηση. Η φάλαγγα, το θανατηφόρο όπλο δύναμης των οπλιτών, αντί να χρησιμοποιηθεί στις εμφύλιες συρράξεις των Ελλήνων στράφηκε εναντίον των Περσών.

Οι Μαραθωνομάχοι επέστρεψαν στην Αθήνα, τιμήθηκαν από τον λαό, όμως άρχισαν οι πολιτικές έριδες.

Ο αριστοκράτης Μιλτιάδης (554 π.Χ.- 489 π.Χ.) είχε πολιτικό του αντίπαλο τον Θεμιστοκλή ενώ προσωπικό σύμμαχο του τον Αριστείδη.

Ο Μιλτιάδης (489) έπεισε τους Αθηναίους να του χορηγήσουν 70 πλοία για εκστρατεία πρώτα στη Νάξο, που πέτυχε, και μετά στην Πάρο όπου ήταν παταγώδης αποτυχία. Επέστεψε τραυματίας στην Αθήνα με τεράστιες απώλειες. Ο Ξάνθιππος τον κατηγόρησε για προδοσία και μαζί του συνασπίστηκαν πολλοί. Αρχικά καταδικάστηκε σε θάνατο αλλά η ποινή εξαγοράστηκε με ένα τεράστιο πρόστιμο και φυλάκιση. Σύντομα πέθανε από γάγγραινα. Το πρόστιμο πλήρωσε ο γιος του Κίμων (και νεκρός ενίκα) που δεν συγχώρεσε ποτέ τον Ξάνθιππο. Σύντομα εισηγήθηκε και πέτυχε τον εξοστρακισμό (484 π.Χ.) του από την Αθήνα. Έπρεπε να εγκαταλείψει την Αθήνα και την οικογένεια του για 10 χρόνια με ποινή θανάτου αν παράκουε. Έζησε μόνος του 5 χρόνια εξόριστος στην Κόρινθο.
Ανάλογη μοίρα είχε και ο Αριστείδης (550 π.Χ. – 468 π.Χ.), ο σημαντικότερος πολιτικός αντίπαλος του Θεμιστοκλή, ο οποίος υπέθαλψε τον εξοστρακισμό του (484 π.Χ.). Ο Αριστείδης επέλεξε ως τόπο εξορίας την Αίγινα.

Εν τω μεταξύ, ο Δαρείος πέθανε και τον διαδέχθηκε ο γιός του Ξέρξης που συγκέντρωσε μεγάλο στρατό για να επιτεθεί ξανά στην Ελλάδα (480 π.Χ.).

Ο Θεμιστοκλής που είχε μείνει κυρίαρχος των Αθηνών, με τον περσικό κίνδυνο να πλησιάζει (φθινόπωρο 480 π.Χ.), έπεισε τους Αθηναίους να ανακαλέσουν όλους τους εξόριστους.

Και ο Αριστείδης και ο Ξάνθιππος παρά τη μεγάλη πίκρα και ταλαιπωρία λόγω εξοστρακισμού, επέδειξαν πολιτική ωριμότητα, παραμέρισαν την όποια αντιπαράθεσή τους με τον Θεμιστοκλή, και τάχθηκαν κάτω από τις διαταγές του καταφέρνοντας να συντονιστούν μαζί του για το συμφέρον της πατρίδας.

Ο Αριστείδης εκλέχθηκε και πάλι στρατηγός ( 479 π.Χ.) και οδήγησε τους Αθηναίους σε νίκη, Μάχη των Πλαταιών. Ο Ξάνθιππος (479 π.Χ.) ανέλαβε με τον Θεμιστοκλή τη διοίκηση του αθηναϊκού ναυτικού (ναυμαχία Σαλαμίνας).

Και στις δυο περιπτώσεις οι Έλληνες, ενώ «τρώγονταν» μεταξύ τους προηγουμένως, ενώθηκαν για το συμφέρον της πατρίδας.

Ερώτημα: Μήπως πρέπει να εξοστρακίσομε κάποια παλληκάρια που μας έχουν κουράσει;